***

[Krzysic4 czarno bialym]

Wpadł do pokoju promyk słońca 

Na stary tapczan i szafeczkę

Fotel przez lata wysiedziany 

Pod ciężkim zapadł się powietrzem 

 

Wiatr wspomnień firan nie chce ruszyć 

Gwaru radości stół nie dźwiga 

Od kolęd nie drżą wesoło mury

Wazon rodzinny się ukruszył

 

Jak tylko umiem najdokładniej 

Składam okruchy złączone kroplą

Chociaż nie będzie taki jak dawniej 

Nie jedno jeszcze musi przetrzymać 

 

I tylko drobny promyk słońca 

Osusza krople oświetla rysy 

Pamięć pokoleń w nich jest wyryta

Siła miłości tej rodziny 

Edytowane 8 Września 2018 przez Marcin Krzysica (wyświetl historię edycji)

[Marlett]

 

Marcin Krzysica

Potrafisz pięknie i wzruszająco pisać o rodzinie :)

 

PozdrawiaM.

[Krzysic4 czarno bialym]

Dziękuję 

[WarszawiAnka]

"Gwaru radości stół nie dźwiga..." - bardzo mi się podoba ten wers, choć brzmi smutno.

 

"Jak tylko umiem najdokładniej..." - to zaangażowanie robi wrażenie.

 

Popracowałabym nad uporządkowaniem niektórych rymów i rytmu, aby uzyskać większą płynność.

 

Pozdrawiam.

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam -  no no zaskoczył mnie twój wiersz - to moim zdaniem twój najlepszy.

Wiersz prowadzony poprawnie od góry aż do samego dołu.

Jest w nim poetycka magia jest w nim to coś co powinno być w tak wrażliwych wierszach.

No dobra  - dość tych pochwał już kończę - trzymaj się.

                                                                                                                                                                                 Udanego dzionka życzę

[Deonix_]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Tak sobie go czytam, ale to moje komentatorskie marudzenie ;)

Przepraszam, że się ośmieliłam.

 

Podoba mi się obrazowanie, wiersz porusza.

No i zgadzam się z Marlett ;)

 

Pozdrawiam ;)

Edytowane 9 Września 2018 przez Deonix_ (wyświetl historię edycji)

[Krzysic4 czarno bialym]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

witaj. Dziękuję za twoje edycje ale obecnie zostawię jak jest jeszcze pomyślę 

Bardzo mi miło czytać takie komentarze miło Cię gościć w skromnych progach.

Dziękuję za komentarz pomyślę jeszcze jak zawsze :) 

 

dziękuję @beta_b i @Niewygodna @egzegeta @Wojciech Bieluń -Targosz za cichą obecność 

Edytowane 9 Września 2018 przez Marcin Krzysica (wyświetl historię edycji)

[Iwa-Iwa]

fajny wiersz pozdrawiam :)

[Kobra]

Bardzo klimatycznie. Poczułam się jak w domku :-)

[MIROSŁAW C.]

@Krzysic4 czarno bialym

Stare nie wróci ale ma swoje miejsce w głowie...

Pozdrawiam.