Na Dwoje...

[Agnieszka_Gruszko]

przez mgłę
widzę czasem
wśród lepkich
zasłon
skradzione przyszłości
wywiedzione
w pole

rozrywam
chwytnymi palcami
pająka
prządki wiecznej
dom własny
na strzępy

on powiedział
że chciałby
biec ze mną
daleko
stąpać po
sprzecznościach

a gdyby tak
raz
zerwać z siebie
skórę
gdyby
kośćmi
skruszonymi skleić
serce
pęknięte
na dwoje?

[Mirosław_Serocki]

Nie trzeba zrywać skóry, chociaż od czasu do czasu ma się na to ochotę.
Wiersz jak zwykle.
Pozdr.

[magda]

Nie tak jak zwykle. Ten bardziej. Czuję ostrze na gardle, ale to dobrze, prawda Aguś?

[Agnieszka_Gruszko]

nie wiem.... może to wcale nie dobrze?

[magda]

dobrze, bo to znaczy, że trafiło.

[Dotyk]

on powiedział
że chciałby
biec ze mną
daleko
stąpać po
sprzecznościach

a gdyby tak
raz
zerwać z siebie
skórę
gdyby
kośćmi skleić
serce
pęknięte
na dwoje?

...................................
spróbowac..można.....ale...jeśli bólu nie zdołasz znieść?.....bo jaka jest jego granica...

magda...to prawda...tnie ostro....
i niech tnie.

Agnieszko...uściski i pogłaskanie - Mirka

[Agnieszka_Gruszko]

trafić, jedna rzecz, ale czasem wolałabym nie trafiać, a miec z głowy to, co mnie popycha do takiego a nie innego pisania... bo to nie jest tak, że wiersze biorą sie z nikąd... to tak jak z bogiem, zwraca się do niego zazwyczaj wtedy, kiedy się boi.... przynajmniej ja tak mam...

[magda]

Nie tylko ty tak masz, Aga. Przędziesz, póki ci przędzy starczy. Po całunach może znajdziesz wzory kobiercy. I dobrze, ze tkasz obrazy - zostana dla innych, gdy ty z nich wyrośniesz.

pozdrawiam
m.

[Tadeusz_Hutkowski]

Podoba mi się , zatrzymał mnie , dziękuję.

[seweryna żuryńska]

niczego nie można skleić, to już inna jakość
a blizny rosną wraz z nami
jedyna nadzieja, dać się porwać nowym promieniom

zauroczył mnie twój wiersz
moje klimaty
wielkie dzięki
seweryna

[Adam_Miks]

lepszy, lepszy wiersz