Pytania do człowieka pozornie nieżyciowego

[Kompot z ironii]

Skrupuły? Coś Ty
To tak jakby rękawy zakasać 
I zaprzęgać w stary pocarski pług 
Rozleniwione muły
W naszych czasach? 

 

Moralność? A mało Ci 
Jednego kręgosłupa 
Co rwie i strzyka 
Niezliczone dni? 
Ma drugi łupać?

 

Dobroć? Stary 
A znajdzie się taki 
Który bez szemrania 
Odwdzięczy tym samym? 
W sposób jednaki?

 

Zasady? Na co?
Ustalając jakieś 
Znając ludzką przekorę
Złością się odpłacą 
Lepiej co dzień nowe 

 

Po co?
Mam być szczery?
By być człowiekiem 
Do cholery
 

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam -  nie wiem z kim mam do czynienia z kobietą czy z mężczyzną - więc zwrócę się nijak.

Witaj na orgu niech miło ci tu będzie.

A wiersz faktycznie nie życiowy bym powiedział taki inny od innych ale to tylko ja - podoba mi się i już.

Widzę w nim coś co zastanawia bo jest okiełzane prawdą.

Oby następne były tak udane.

                                                                                      Pozd.  

Edytowane 30 Sierpnia 2018 przez Waldemar_Talar_Talar (wyświetl historię edycji)

[Kompot z ironii]

Dobry wieczór ;) Dziękuję za miłe przyjęcie i pozytywny odbiór "twórczości".  A do czynienia ma Pan z mężczyzną :) 

[Kompot z ironii]

W samym tytule widnieją "pytania", a jak inaczej je zadać, jak nie przez znak zapytania? ;) A to słowo może wyglądać dziwnie, ale jak się spojrzy na "poniemiecki" (a takie słowo funkcjonuje), to "pocarski" już tak nie razi, ale mogę się mylić ;) 

Edytowane 30 Sierpnia 2018 przez Kompot z ironii (wyświetl historię edycji)