dworzec - miasto nieistotne

[Wojciech Bieluń -Targosz]

wyprzeć się można wszystkiego
odsunąć od siebie wszystko
zaciemniać codzienność
motywem słusznej decyzji
mówić uległym
nie liczcie na moralność

tobołki walizki
iluzja podróży

syk pary
gwizdki
nieruchomieje prawda
w dalekobieżnej samotności
odjeżdżają wspomnienia na wieczność

ludzie nie oceniają samych siebie
sumienia im szkoda

marzec 2018
 

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam -   dobry wiersz - refleksyjny -  dobrze się czyta bez zgrzytów.

Zakończenie Wojciechu godne wiersza.

                                                                                                                                            Pozd.

[Wojciech Bieluń -Targosz]

co mam odpowiedzieć, ten temat denerwował mnie od dawna. Odprowadzałem swoich znajomych na podobny dworzec. Pozdrawiam

[egzegeta]

Nie powiem złego słowa;

dobrze napisane.

 

Z pozdrowieniem

[Wojciech Bieluń -Targosz]

Dziękuję za komentarz i przeczytanie mojego wiersza. Pozdrawiam

[Nata_Kruk]

Tytuł jest dla mnie 'dworcem' w pojęciu ogólnym, czyli też miejscem, z którego ludzie rozjeżdżają się w różnych kierunkach

za tzw. 'chlebem'. Pomiędzy wersami I-szej, widzę porównanie, a właściwie zarzut dla "góry", gdzie o moralność w dobrym wydaniu czasami bardzo trudno.  Operujesz sporymi skrótami, ale są do wyłapania, tak mi się przynajmniej wydaje.
Podobają mi się wplecione; 
"iluzja podróży", "nieruchomieje prawda w dalekobieżnej samotności" oraz końcowy dwuwers;
"ludzie nie oceniają samych siebie
sumienia im szkoda".  

Całość oceniam pozytywnie, podoba mi się.
Pozdrawiam.

[Wojciech Bieluń -Targosz]

Dziękuję, że znalazłaś czas przeczytać wiersz. Odprowadzałem swoich szkolnych kolegów na podobny dworzec. Pozdrawiam

[Wojciech Bieluń -Targosz]

dziękuję za głos.