w drodze

[karenka]

z jednorodnej gliny

formuje nas życie

wprawieni w ruch

pozbywamy się balastu

niektórym puszczają nerwy

jedni się śmieją

drudzy się skarżą

a Ty z sercem uwieńczonym

na krzyżu otwarłeś ramiona

bo miłość jak złoto

próbuje się w ogniu

i to co bólem przeszyte

czymś nowym się staje

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj -  wiersz religijny za którymi prawdę mówiąc nie przepadam - ale byłem i czytałem.

                                                                                                                                                                      Miłego ci życzę

[Deonix_]

Chwała Ci za podjęcie się takiego tematu

w minimalistycznej formie.

Wiara chrześcijańska ma w sobie wg mnie sporo masochistycznego profetyzmu,

lecz przez to też daje nadzieję wierzącym i pozwala im zmierzać się z codziennymi problemami.

 

Pozdrawiam.

 

Edytowane 7 Lipca 2018 przez Deonix_ (wyświetl historię edycji)

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Karenko, ujął mnie ten fragment.

Pozdrawiam.

[Justyna Adamczewska]

Karenko, wiele dobra wyczytałam z wiersza Twego. Hart ducha, wytrwałość, charakterystyka ludzi:

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ot, życie. Pozdrawiam Justyna. 

[Gość]

Wiersz mi się podoba, sam kiedyś byłem bardzo wierzący i znam ten temat religijności. Teraz mam inne podejście, ale nie krytykowałbym nikogo za wiarę, a nawet uważam, że jest to potrzebne.

[Maria_M]

i to co bólem przeszyte

czymś nowym się staje

podobają mi się powyższe słowa, ponieważ ludzie doświadczając bólu i cierpienia, zmieniają się, często stają się lepszymi, potrafią zrozumieć cierpienie drugiego człowieka, uczą się pokory.

pozdrawiam :)