tybet

[Gość]

padający deszcz uderza o drewniane zadaszenie

patrzę na ciebie przez lukę w niebie koloru ochry

 

mnisi nadal idą do wioski z miedzianymi miskami

przez ściany deszczu widzę tkaninę twojej szaty

 

wychodzimy przez otwartą furtkę w ogrodzeniu

gdzieś w dali znika pies który biegał po podwórku

 

jestem na brzegu rzeki w przemoczonym ubraniu
diamentowa sutra rani jak ostra krawędź kamieni

 

gdy zdejmuję szatę przemoczoną do suchej nitki

mówisz mi że pies wraca na podwórko i liże rany

[Tomasz Kucina]

Bardzo świadomie budujesz wrażenia w lekko przyćmionym, jakby wypikselowanym świecie buddyzmu. Widać obrazy tego o czym piszesz. Rzadka umiejętność.

[Gość]

Wielkie dzięki :) To taki wiersz pisany obrazami to się zgadza. Nie jest to najwyższy poziom ale lubię te obrazy. Pozdrawiam

[Tomasz Kucina]

Bardzo dobry.

[Gość]

Przeplatanie się poszczególnych zwrotek zmusza do myślenia. Nie mniej ciekawa jest dwuwersowa różnia, która dostrzegłem w tym utworze ;-) Dwa wersy i dwa odniesienia: 

"padający deszcz uderza o drewniane zadaszenie

patrzę na ciebie przez lukę w niebie koloru ochry"

Interesujące ujęcia i zastanawiające odwołania.

Pozdrawiam :-) 

 

[Gość]

Dzięki Panowie. Co do zastanowienia, to podałem tu pewne zdarzenie, i pewne wskazówki ale nie trzeba znać dokładnych okoliczności by odebrać wiersz. Pozdrawiam i jeszcze raz dziękuję za dobre słowa.