Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Jędrek z lasem za pan brat,

za potrzebą wszedł za krzak.

Gwałciciel wtem chwycił go za gacie!

Jędrek oburzony: masz może papier?

Nawet w lesie nie ma spokoju chwilki,

Jędrek zagwizdał, napuścił na niego wilki.

 

Opublikowano

Zobaczyłem Jędrka na sąsiada działce

- pewno był dziś głodnym, lub też "po gorzałce".

Zbierał do koszyka dorodne pomidory

- sąsiad nie widzi tego, leży w łóżku chory.

Co ty tutaj wyprawiasz? Tak bezczelnie kradniesz?

- mam kupca na nie właśnie. Odmówić nieładnie ...

Opublikowano

W naszym tutaj "poczciwym" Jędrku ujrzałem dziś postać jednego z mizernych grafomanów, "zasilających" ten portal swoimi tekstami. Lecz nie jest to żaden z uczestników naszej tu zabawy w "Jędrkowanie", możecie być pewni!!!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Zobaczyłem Jędrka - bazgrał coś na płocie.

Odczytałem teksty. W tej swojej głupocie

przerósł o wiele innych "połetów" z sąsiedztwa.

Nie zeznam, co tam pisał - nawet w czasie śledztwa

nie umiałbym powtórzyć jego grafomanii.

 

Zwróciłem mu uwagę. Zdało się to na nic,

bo odpowiedział w złości, że go krytykuję.

A niech go szlag trafi!!! Ja sobie sfolguję ...

.

Opublikowano

Spotkałem dziś Jędrka - w deszczu, z gołą głową,

zwracam mu uwagę, że to niezbyt zdrowo,

z uwagi na wiek jego i zimne wiatrzysko.

 

On mi odpowiada, że pomimo wszystko

musi tak spacerować w pokutnej ofierze

- ksiądz mu kazał zmyć grzechy, więc robi to szczerze ...

.

Opublikowano

Znów spotkałem Jędrka. Kleszcze w lesie zbierał.

Po cholerę ci one? To jego kariera

- odpowiedział dostojnie. Zamierza im wszczepić

alkoholu dawkę.

By go pokochały. Wnet dostaną czkawkę,

którą pewnie przeniosą na cały gatunek.

No i wnet będzie po nich. Nie ma jak to trunek ...

 

Czkający kleszcz bowiem nie potrafi "kąsić".

Tak stwierdził pan Jędrula. I podkręcił wąsik ...

.

Opublikowano (edytowane)

Zobaczyłam Jędrka, właśnie siedział w krzakach,

szukał kleszczy różnych, wkładał do plecaka,

nagle się pochylił niżej własnych kolan,

kleszcz go hycla złapał, mało że nie skonał.

 

Zaczął krzyczeć głośno: ratunku, pomocy!

Lecz nikt nie usłyszał, siedział tam do nocy.

I choć go  zmiażdżona kończyna bolała,

miał przy sobie bimber, raczył się do rana.

 

Gdy słońce już zeszło i się rozwidinło,

Jędrek patrzy wkoło, a to mu się śniło.

Tylko najprawdziwsza flaszeczki leżała,

niestety już pusta, nowa by się zdała.

:))))))))))))))

 

 

 

 

Edytowane przez MaksMara (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

.

Pijanego kleszcz nie ruszy

- wiem to z doświadczenia (?)

Możesz w krzaki wleźć "po uszy"

- nie ma to znaczenia.

 

Dlatego - jadąc do lasu

- nawet samochodem,

najpierw się uczciwie schleję

- trzeźwych puszczam przodem.

 

Kleszcz ucieka od takiego

- woli trzeźwych ciała.

Oto lekcja tu darmowa

- czy mi się udała?

.

Opublikowano

Spotkałem Jędrka, uciekał z chałupy,

oknem, prędko tak, aż zostawił buty.

Nie zatrzymał się, gdy go zapytałem.

Odpowiedział tylko: Mam w domu kleszczy zgraje.

Czkają, tańczą, śpiewają... i wtem uciekł...hm..dziwne

Patrzę biegną za nim! Krzyczą: Jędrek dawaj bimber!

 

Opublikowano (edytowane)

Zobaczyłam Jędrka, siedzi w trawie z kleszczem

obaj naprzeciwko i do siebie wrzeszczą,

Jędrek coś bełkocze, kleszcz robi wyrzuty,

” oj ty głupi chłopie znów jesteś napruty,

 

jak żeś się znów napił swojskiej okowity,

po co nęcisz w trawie, idź do swej kobity.”

 

 

Edytowane przez MaksMara (wyświetl historię edycji)



  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Rzeczywiście, niby to samo, ta sama osoba ale jakże różne spojrzenia...
    • @Berenika97  To  jest wiersz o narastającym zamarzaniu komunikacji, o chwili, gdy coś między ludźmi przestaje płynąć. Ten szron na języku można czytać jako moment, w którym słowo traci ciepło - rozmowa stygnie, więź się kruszy. Ale pod spodem dzieje się coś jeszcze, bardziej niepokojącego. To bardzo precyzyjnie opisany mechanizm psychiczny: człowiek przyzwyczaja się do własnego odrętwienia.  I finał, który nie krzyczy, tylko chłodno domyka. To jest wiersz bardziej o procesie niż o zdarzeniu - i to jego siła. Serdeczności :)  
    • @hollow man   Wiersz jest zapisem demitologizacji ojca. To proces, w którym dorastające dziecko przestaje widzieć w rodzicu nieomylnego boga-sędziego (Ojca), a zaczyna dostrzegać człowieka (Tatę) z jego wadami i lękami. Dopiero to „odczarowanie” pozwala na prawdziwe pojednanie. Bardzo mi się podoba!
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        @KOBIETA :) Drobiażdżki, pozornie słabe naprawdę wiele potrafią:) Dzięki za podobanie :) Również zdrówka        @Berenika97 :) Czasem zastanawiam się, czy jesteś lepszą poetką czy krytyczką:) Obie domeny są u Ciebie doskonałe. Piszę to, bo nie sądzę, żeby Ci sodówa uderzyła do głowy:) Dziękuję       
    • @iwonaroma   Pierwsza strofa buduje poczucie stagnacji przez powtórzenie - "te same", "ten sam", "taka sama" - i robi to celowo monotonnie, jakby sam rytm wyliczenia miał uśpić czujność.  Potem "nagle" - jedno słowo w osobnej linijce, i wszystko się przestawia.  Nowy listek jest odkryciem nieproporcjonalnym do swojej skali ale zmienia perspektywę całości. Wiersz mówi, że wystarczy jeden detal, żeby to samo otoczenie wyglądało inaczej. Ale mówi też coś subtelniejszego- że zmiana działa się cały czas, cicho, bez pytania o zgodę. Pytanie na końcu - "jak on to wszystko przemienił" - można je czytać dosłownie  albo szerzej- co sprawia, że drobna rzecz potrafi przestawić nasze widzenie świata.  Bardzo mi się podoba. :) 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...