drzewo wiecznie zielone

[egzegeta]

      

 

życie oprawiło nas

w niecodzienne ramy

 

kiedy zapachniało zielenią

oddechy - zapętlone na dobre

hulały euforycznie

i czas zanikł

jedyny kłopot to ćwiczenia kolokwia 

bo nawet deszcz – razem z nami

wznosił się ku niebu

 

kwitnącą iluzję

niepostrzeżenie - gdzieś za plecami

uwiódł błękit lnu

rozszerzone źrenice z wielką ufnością

nadal patrzyły tylko w siebie

 

po przelotnych burzach

szybko radośniało

 

wrzosowy miód

- słodycz z lekką goryczką

to niezapomniany smak

 

potem niestety

przymglone zmartwienia

ręce na termoforze

i ta bezradność oczu

ciągle wpatrujących się we mnie

 

                        *

 

wspólnie utarta ścieżka

powoli zarasta

niezapominajką

nowej już nigdy nie przetrzemy

 – cyprysów za dużo

 

ale nadal jesteśmy 

jeszcze bardziej

niż przytuleni

wrośliśmy w siebie

 

a czas

- zwłaszcza w godzinach wieczornych

nadrabia tamte zaległości

 

 

1-19.02.2018

 

 

 

[egzegeta]

Anonimowym Darczyńcom DZIĘKUJĘ :)

[azk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To Marcin i Deonix_, ale czasami piszesz takie wiersze, ze trudno coś powiedzieć od siebie słowami. Więc ode mnie już całkiem jawnie będzie. Czytam sobie, a właściwie przebiegam wzrokiem po ludzkich losach, które się kiedyś tam zaplotły we wspólną ścieżkę. Do czasu...

Kolejny raz chwytasz za serce puentą. Pozdrawiam

[Marlett]

drzewo wiecznie zielone

jest tu symbolem nieśmiertelności uczuć

które teraz zastępuje tęsknota

wrośliśmy w siebie

więc na zawsze nierozłączni

szczególnie gdy przychodzą smutne samotne wieczory.

[jan_komułzykant]

powtórzę po Marlett, bo cały wiersz przesyca tęsknota. Do tego przywiązanie, pamięć, wspomnienia, tkliwość.

Mądry wiersz. Pozdrawiam.

 

[beta_b]

Kolejny raz tęsknota, pięknie przedstawiona. Ja przez lata próbowałam wysycić tęsknotę ale samą emocję, bez konkretnej osoby czy sytuacji. Bez obrazu. Ty masz wspomnienia. To trudniejsze, żeby się kiedyś z nią pożegnać. 

bb

[egzegeta]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Nic dodać, nic ująć.

Dziękuję z pozdrowieniem.

[egzegeta]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Marlettuś,

a Ty, to tak, jakbyś we mnie była.:)

Już nikomu nic nie muszę wyjaśniać.

Dziękuję Ci bardzo.

[egzegeta]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Tylko tyle, albo i aż tyle.

Dziękuję Ci bardzo.

 

[egzegeta]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

bb

Tęsknota jak tęsknota wiadomo, ma swój czas, że trapi.

A ze wspomnieniami (pięknymi) to jest tak, że zwłaszcza pod koniec życia one są tym cudownym filmem,

który chciałoby się odtwarzać w nieskończoność;

ale przychodzi taki moment,

że te same wspomnienia stanowią już problem

i niejako jawią się przekleństwem.

 

Już obiecuję, że więcej takich nostalgicznych tekstów nie będę tu wstawiał.

Moje wspomnienia, moje zmartwienia:)

Dziękuję Ci Bardzo

i pozdrawiam.

[Luule]

Piękno i smutek złączyły ręce jak korzenie. I nie wiem czemu, ale dla mnie jest w tym wszystkim jakieś pokrzepienie, chociaż mówić o nim, gdy boli, nie wiem czy wypada. 

Aż chyba mi oko załzawiło, aczkolwiek w ramach przeziębienia, mam tak od wczoraj, więc nie jestem pewna czy rzeczywiście wezbrało. :D pozdrawiam

[egzegeta]

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

a tak, choć może jednak wydźwięk całości wybrzmiewa pesymistycznie.

 

 

też tak myślę, że to od tego przeziębienia.

Aczkolwiek powyższy tekst mógł podświadomie zadziałać katalitycznie :)

 

Luule

Z uwagi na to, że niejako cierpisz z powodu przyczyn wirusopodobnych,

a w komentarzu pod poprzednim wierszem napisałaś cyt.

No cóż tu rzec, po prostu lubię te Twoje wiersze, Egzegeto :)

poważnie myślę, jakby Tobie wynagrodzić to lubienie. 

Jestem w trakcie pomyślunku.

 

Tymczasem Dziękuję

i pozdrawiam.:)