Wybacza

[JaroMaro]

Czy był wolnym przez te wspólne lata,
kiedy wolnym był wspólnie razem z Tobą?
Los ich losy na przemian im splatał
i rozplatał im. Kiedy byłaś tą ozdobą
jego duszy i ukojeniem jego serca,
był wolny dla siebie ale całkiem twój.
 

A Ty dalej odpowiesz jak o to zapyta: 
kocham, to aż tylko słowo ale da tę siłę,
choć jest już powietrzem, ranna duma skryta
niewidzialną jest. I wzajemnie we dwoje oliwą
syciliście żar, a gdy wypalił się płomień,
bez słowa, choć Cię nie trzymał, z chwilą 
go zostawiłaś. I bez przerwy, czy w dzień
czy nocą czuł gniew do Ciebie i ogromną
miłość i wierzył, że to wróci: tamte plany,
dotyki, spojrzenia; znów byłby zakochany.

Zrozumiał, wolnym będzie jak o tym zapomną.

Edytowane 16 Lutego 2018 przez JaroMaro (wyświetl historię edycji)

[jan_komułzykant]

podoba mi się pierwsza strofa i chociaż (w pewnym sensie) przypomina mi  jakiś prawniczy dialekt,

to jednak jest w tym całkiem poetyczny rys, który bardzo ładnie kończy napoczętą myśl  ;P

Ale namotałem ;)))

Dalej już nie jest tak koronkowo, przynajmniej dla mnie, w każdym razie przynajmniej "tą siłę" zmieniłbym na "tę siłę",  a z pierwszego wersu znak zapytania przeniósłbym w miejsce kropki (drugi wers), aby z kolei w miejsce znaku wstawić przecinek. Pozdrawiam.

O! :)

 

Czy był wolnym przez te wspólne lata,
kiedy wolnym był wspólnie razem z tobą?
Los ich losy na przemian im splatał
i rozplatał im, kiedy byłaś tą ozdobą
jego duszy i ukojeniem serca,
by wolny był dla siebie, ale całkiem twój.

[JaroMaro]

Bardzo dziękuję za podpowiedź, faktycznie lepiej to wygląda ze znakiem zapytania w drugim wersie, wiersz napisałem na szybko więc nawet się nie zastanawiałem nad nim za długo, mimo wszystko jest moim pierwszym po kilku latach przerwy.