Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

Nad krzakiem głogu

 

Nad głogu krzakiem 
szumiącym wonno
już księżyc kwiatem 
wykwitł nad łąką, 
niebo dziurawe 
całe gwiazdami 
jak antyk jakiś,
parasol czarny. 

 

Wokoło akryl, 
cykady echem, 
żab symfoniady, 
grające trawy, 
i nietoperze- 
cieniowe strzały 
na lipca niebie, 
i gdzieś tam rdzawy   
utonął słowik 
w nocy melodii, 
lecz już słowika 
wietrzyk wyłowił

 

i znowu trele  

mruknęła lipa
na skraju lasu,
w świetlikach błyska                                     
sitowie stawu,                                   
jak w tamto lato
pachniało siano, 
noc była panną, 
tańczyła nago
z Panną Polaną 
owianą w welon
z bladych mgły wzdychań. 

 

Po drodze mlecznej 
piękna Euterpe 
idzie z siostrami, 
i idą zwiewne, 
i idą śpiewne, 
tak, że już nie wiesz
sen to, li nie sen.

 

Ze śmiechem płynie
z nimi Kasjope,
warkoczem  myje
jej stopy bose
srebrna  kometa                      
krojąc cyferblat
nieba na dwoje.

                  

w noc letnią
czarowną
bezdenną
lipcową

 

Jaśnienia kryzą,
już grafitowy     
dnieje horyzont,               
idzie dzień nowy,
milknie orkiestra,             
by znów się zerwać
w złocistość krwistą.

 

 

Edytowane przez Czarek Płatak (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Piękny wiersz o letniej nocy lipcowej. Ach, po prostu zobaczyłam to wszystko (nad moim ukochanym jeziorem), poczułam zapach łąki i wody, i kwiatów, przemknęły mi przed oczami nietoperze... Niebo usiane gwiazdami, księżyc, dziewczyny-muzy na drodze... Nie chce mi się wracać do rzeczywistości!

Ale już niedługo, już niedługo to wszystko będzie naprawdę. :)

Opublikowano

Witam -  miło wrócić do minionego które już niedługo powróci - dobry miły wiersz.

                                                                                                                                                                     Pozd.

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Bez pożegnania wypadła z rąk - prosto w siano. A świat runął.   Miliony źdźbeł, każde podobne, każde szepcze: „to nie ja”.   Szukam.   Tłum szepcze: odpuść, można żyć bez igły. Więc niektórzy przestają, budują domy ze słomy, by zapomnieć, że czegoś brak.   Ale ja pamiętam.   Bo czasem, między jednym źdźbłem a drugim, coś błyska, światło czy nadzieja,   uparcie cicha pewność, że warto klęczeć w sianie jeszcze jeden dzień.
    • Zaplanowane   Dzień i noc Oddychanie i … A może   Zamknięte powieki szykują sen Za siedmioma chmurami Tańczą   Cisza poukładała klocki Wieżowce Szklane domy   Zapytam o księżyca drogę Pewnie pod łóżkiem najlepiej odpowie kurz i już
    • @Mitylene   Bardzo dziękuję!      Cieszę się, że wiersz dotknął czegoś głębszego. Świątecznie pozdrawiam. :) @Nata_Kruk   Bardzo dziękuję!     Inspiracją była Ewangelia św. Jana (20, 11-18) , spotkanie Marii Magdaleny ze zmartwychwstałym Jezusem.   Świątecznie  pozdrawiam.  @Waldemar_Talar_Talar   Bardzo dziękuję!     I chyba nigdy tej nauki nie skończymy - i dobrze! Dziękuję za tę piękną myśl.   Świątecznie pozdrawiam. :) 
    • @iwonaroma Ludzie boją się ujawnić swoje uczucia, bo wtedy będą wiedzieć na pewno, że to już koniec iluzji. A bycie zakochanym tak pięknie uskrzydla, dlatego lepiej, żeby nie wiedzieli za wcześnie i nam nie uciekli... Np. taka interpretacja też jest możliwa. 
    • @Marek.zak1   Bardzo dziękuję! Rozumiem to doskonale.  Pozdrawiam. :)  @Myszolak   Bardzo dziękuję za te przemiłe słowa.  Pozdrawiam świątecznie. :) @viola arvensis   Bardzo dziękuję!     Dziękuję z całego serca za te piękne słowa. Twój komentarz bardzo mnie poruszył - takie refleksje są dla mnie najpiękniejszą nagrodą. Zgadzam się w pełni-  droga duchowego rozwoju nigdy się nie kończy, i to właśnie w niej jest jej największy dar.   Świątecznie pozdrawiam.  @Łukasz Jurczyk   Bardzo dziękuję!  Świątecznie pozdrawiam. :)  @lena2_   Bardzo dziękuję!  Właśnie w Gronie Rodzinnym  są najpiekniejsze! Świątecznie pozdrawiam. :)  @Jacek_Suchowicz   Bardzo dziękuję!  To niezwykłe świadectwo...    Świątecznie pozdrawiam. :) 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...