Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

O muzyce wiem mało, prawie nic,

a jednak drżę, słysząc Poloneza As-dur, op.53

i płaczę, kiedy Zakopower śpiewa "Hej Maluśki Maluśki..." -

te dźwięki i słowa wyrywają mnie z ciemności

i prowadzą tam, gdzie nie ma mgły -

na szczyty gór

 

Muzyka cichnie, słowa milkną,

przychodzi szary dzień i noc,

ale nie dla duszy mej,

dotknęło ją Piękno, 

więc już nie ślepy los

prowadzi mnie.

 

Janusz Józef Adamczyk

Edytowane przez Janusz Józef Adamczyk
literówka (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Lubię wiersze o muzyce. Co prawda w tytule nie muzyka,

ale kliknąłem; dobry wiersz.

Puenta - jak dla mnie - mało zaskakująca, choć nie musi zaskakiwać,

może mało odkrywcza. Nie raz zastanawiałem się co bardziej mnie oczarowuje

KOBIETA czy MUZYKA, otóż w młodości jednak KOBIETA, dziś na 100% MUZYKA. :)

choć bywają kobiety, które są również MUZYKĄ i z taką miałem szczęście żyć.

Pozdrawiam

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Witam -  dla mnie mądry wiersz który warto zrozumieć - zakończenie na dużego plusa jak i cały wiersz.

                                                                                                                                                                                                         Pozd.

                                                                                                                                                                

Opublikowano

Do Egzegety:

KOBIETA-MUZYKA - naprawdę coś pięknego, gratuluje, że... i pozdrawiam.

Do Waldemara: 

Słowo od takiego Recenzenta, to dla mnie zaszczyt, bardzo dziękuję i pozdrawiam.

Do Pana Jacka:
Każdy Człowiek, to inna -- absolutnie odrębna i niepowtarzalna - duchowość, stąd tylko tyle. Pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Marek.zak1   Bardzo dziękuję!    Można, można! :) Dziękuję za tak smakowite podsumowanie - rzeczywiście, wszystko zależy od towarzystwa, nawet szara reneta z odpowiednim partnerem nabiera słodyczy. Pozdrawiam serdecznie! @Kwiatuszek   Bardzo dziękuję!    Miło mi, że wiersz przywołał takie wspomnienie - stary sad z szarą renetą to piękny obraz sam w sobie. Serdecznie pozdrawiam! :)  @Alicja_Wysocka   Bardzo dziękuję!    Serdecznie dziękuję za tak wnikliwy i piękny komentarz. Twoja interpretacja szarości jako bezpiecznego schronienia przed emocjonalnym tornadem jest niezwykle trafna i sama w sobie brzmi jak świetna literacka myśl - cieszę się, że  się nią podzieliłaś. Z puentą trafiłaś idealnie w to, co myślałam - ta "szarość"  jabłek miała właśnie kontrastować z ludzkim smutkiem, którego natura nie zna. Serdecznie pozdrawiam. :) 
    • @Posem   Mocny w swojej niedopowiedzianości - niepokojący obraz „szczekającej wody” i zestawienie „Bożego kielicha” z goryczą nadają osobistemu bólowi niemal biblijny wymiar.  Całość działa siłą niedopowiedzenia i dziwności obrazów- to bardzo współczesny, oszczędny sposób pisania o bólu.
    • @Leszek Piotr Laskowski   Piękna, ciepła gawęda o dzieciństwie u babci - pełna czułych detali (piekarnik, króliki, jaskółki, podkradany miód), które ożywiają tamten świat. Mam również cudowne wspomnienia o babci, która mieszkała z nami. Drugiej nie pamiętam, bo szybko odeszła. 
    • @Sylwester_Lasota   Piękny rytm i rymy, świetnie się czyta na głos - zwłaszcza aby poprawić wymowę wyrazów na "ż" i "rz" :)     Podoba mi się też morał  - czasem najlepszym rozwiązaniem problemu jest po prostu zmienić strategię, zamiast upierać się przy trudnej drodze. :) 
    • @Achilles_Rasti   To studium powrotu, który jest tylko fizyczny. Ciało jest w domu, ale umysł i pamięć wciąż tkwią w innej rzeczywistości. Świetnie ukazana jest ta bariera milczenia, która często dzieli osobę z traumą od jej bliskich. Bardzo smutny obraz.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...