Przelotność

[Jacek_Suchowicz]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Asiu 3X spojrzałam  - Ty to się napatrzyłaś:))

od połowy tekst się rozłazi

jeszcze się powrtancam  (skoro posłowie tak mówią to ja też):)

nieśmiała propozycja:

 

Zobaczyłam Cię w miejscu naszego dzieciństwa
po latach – szmat czasu! Szmat drogi i losu!
Popatrzyłeś mi w oczy – ten moment jak iskra
zabłysnął, przeskoczył - opisać nie sposób.

 

Ten moment – to spięcie, to było zadrżenie,
spojrzałam, przejrzałam się w oczach głębokich,

ujrzałam swą duszę całe swe istnienie
odbicie, półrozpacz, półsmutek półspokój…

 

Zajrzałam w Twoje oczy jak w ciemne jeziora,

gdzie dusze się mienią jak światło w krysztale
a czas się odbijał, nie tylko od wczoraj,

strojąc świat dzieciństwa bukietami zalet

:))
 

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ha ha ha! Dziękuję, Jacku, za Twoją wersję wiersza. Przynajmniej wiem, że wnikliwie go przeczytałeś.

"Spojrzałam" było kilka razy powtórzone, bo miało podkreślać mgnienie, jedno krótkie spojrzenie, w którym bardzo wiele się zadziało w ułamku sekundy. Ale zrezygnowałam z tego i w komentarzach wrzuciłam formy już zmienione, bo kilka osób to raziło, podobnie jak Ciebie.

A co to znaczy, że od połowy tekst się rozłazi? Chodzi o rytm? To też już poprawiłam w wersjach przytoczonych w komentarzach.

Edytowane 7 Grudnia 2017 przez Oxyvia (wyświetl historię edycji)

[Jacek_Suchowicz]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

znów Ci się 2X odbiło - można napisać inaczej

możesz pisać , że to zabieg celowy - nie broni się

"tekst się rozłazi'  w drugiej strofie;

wrzeszczy "odbicie swoje" - swoje jako wypełniacz sylabowy  a po za tm tak pięknie piszesz:

Ten moment – to spięcie, to było zadrżenie,
spojrzałam, przejrzałam się w oczach głębokich,
spojrzałam, ujrzałam swą duszę, istnienie,  nabierasz tempa kreując nastrój i nagle wpadka wyhamowanie

"odbicie swoje"  by kontynuować wymieniając kolejne rzeczowniki

Pozdrawiam

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Andrzeju, dziękuję Ci serdecznie za tę przepiękną piosenkę. Szczerze mówiąc, dopiero teraz ją wysłuchałam, bo przez całe dnie w pracy nie mam takiej możliwości, a wczoraj wieczorem w domu zapomniałam. Przepraszam Cię za to i za długie milczenie.

Tak, masz rację: to nigdy nie zginie. Bardzo kocham mojego Szaroburego Kota :), ale tamto dawne, bardzo dawne uczucie cały czas siedzi gdzieś głęboko we mnie - stało się częścią mnie. (Chociaż nie wzbudza już żalu, już dawno nie; jest czymś w rodzaju ogromnego sentymentu, trudnego do wyrażenia).

Pozdrawiam serdecznie.

Edytowane 7 Grudnia 2017 przez Oxyvia (wyświetl historię edycji)

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dzięki za szczegółowe wyjaśnienie.

Ja już nieco poprawiłam ten wiersz, wcześniej, w komentarzach. Teraz pozbierałam to w całość - zobacz, czy może tak być? Czy masz jeszcze jakieś uwagi? Pisz śmiało!

 

Spotkałam Cię w miejscu naszego dzieciństwa
po latach – szmat czasu! Szmat losu i drogi!
Zajrzałeś mi w oczy – ten moment jak iskra
zabłysnął, przeskoczył kawałek podłogi.

 

Ten moment – to spięcie, to było zadrżenie,
na chwilę przejrzałam się w oczach głębokich;
ujrzałam swą duszę i własne istnienie -
odbicie jak smutek, półrozpacz-półspokój…

 

Spojrzałam w te oczy jak w ciemne jeziora,
jak w toń wspólnej duszy i szlif w jej krysztale,
w głęboki rys czasu, co minął od wczoraj,
gdy dziećmi rośliśmy, gdy byliśmy mali.

[Jacek_Suchowicz]

już polubiłem ale jeszcze drobiazg

Spojrzałam w te oczy jak w ciemne jeziora,

w te czyli w które w twe czy te moje?

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

W Twe, Jacku, w Twe, oczywiście. ;)))

Czy mam z powrotem zamienić na "Twe"? Ale "Twe" wydaje mi się dość pretensjonalne...

[Jacek_Suchowicz]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

to kombinuj - na inny sposób to samo wyrazić

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Aloe mnie się wydaje, że to oczywiste, że spojrzałam w te (Twoje) oczy - przecież nie w swoje, tylko osoby, do której skierowane są słowa wiersza. W te oczy - bo te same, co lata temu, bo to TE znane mi oczy.