Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

hwiejmy panem
na wietże
na przekur

hwiejmy panem
na drócie
na szpólce


co i rusz na krawędziach możliwości
w krainie gdzie sen nie zachodzi
tłuką piąstkami opokę na proszek

wszystko schodzi w pył co i rusz
upada słońce, księżyc krzywi buzię
do snu dzieci nudzą się światem

ale wieczorem już nie
ale nie wieczorem
bo wieczorem potwory przechodzą ze snu.





wiersz przesunięto do działu poezji współczesnej (dział Z)

[u]MODERATOR[/u]

Opublikowano

Prezentowanie syndromu - to ładne jest nowatorskie

ale szufladka nie zawsze pomaga - rzeczywistość nie jest tak łatwo weryfikowalna słowami

mogę dyskutować tylko ustalmy przedmiot dyskusji

rumi

Opublikowano

Jak już wspomniałem ten wiersz? - składa się z dwóch części :
Pierwsza jest piosenką na znaną nutę
z poprzekręcanymi słowami
śpiewaną przez dzieci z ich młodzieńczą energią
dla oddania tego efektu jest zastosowany w zapisie zabieg z
luźnym traktowaniem zasad ortografii

druga część opisuje same dzieci z zewnątrz
jest obserwacją dorosłego -
dlatego nie ma potrzeby rezygnowania z zasad ortograficznych


A jeżeli chodzi o rozgłos to każdy autor za nim goni- nieprawdaż?


rumi

Opublikowano

ja powiem tak
jesli mozna sie wlaczyc

spojnosc to nuda
pisanie to poszukiwanie - oczywiscie czegos nowego, z trescia ciezko, bo wszystko juz bylo;)
wiec pozostaje forma
a forma mozna wyrazic czesto duzo wiecej niz tylko slowami
jesli ktos ulozy szekspirowski sonet - to czym sie bedzie on roznil od tego co pisal szekspir? trescia? moze odrobine, ale tresc jest zdeterminowana przez forme
jesli ktos chce znalezc cos nowego musi eksperymentowac forma

do rumi: nie mam dzieci. boje sie. po przeczytaniu tego wiersza jeszcze bardziej;p

Opublikowano

Właczę się tylko na chwilę.

Na pierwszy rzut oka widać, że część druga wiersza musi być obserwacją kogoś dorosłego. Na co rzut ten padł? Na język i formy gramatyczne. Raz, że w pierwszej częsci jest pierwsza osoba liczby mnogiej - domyśleć się można więc słusznie, że ktoś mówi we własnym imieniu. W drugiej części mamy już opis - opsi dzieci. Gdyby to one go pisały, to też byłby w osobie pierwszej. Byłby tez pisany innym językiem - nawet wyjątkowo bystry szkrab nie powie "tłuką piąstkami opokę na proszek".

Pozdrawiam, Antek

Opublikowano

... pozostawiając na chwilke technikę,... warto chyba zauwazyć jak ważny problem poruszył autor. sen staje sie bardziej wiarygodny od rzeczywistości, którą mozna rozłozyć - zanalizować kilkoma pytaniami (oczywiście dzieci tylko moga tak sądzić)... Kruszenie piąstką opoki -- świetne !!!

Opublikowano

Uważam wiersz za bardzo dobry. W pierwszej części dzięki ortografom wyeksponowana jest niedojrzałość (cokolwiek to słowo by tu miało znaczyć - dzieci rzeczywiste, czy też raczej w przenośni) podmiotu. Z drugiej części powiało Armagedonem. Ten "dorosły" - myślący, przewidujący i dzieci, które nudzą się światem, i potwory ze snu przenoszone. Kontrast początkowej głupotki z zapowiedzią groźnego nieznanego.
Mocne, czytelne i wiele mówiące.
Pozdrawiam pod wrażeniem.
Ja.

Opublikowano
komentarz usunięto ze względu na złamanie pkt 5f regulaminu serwisu

MODERATOR

(mam nadzieję ze ktoś zdązył przeczytac co tu było (jeśli tak - proszę o kontakt))

Cały czas czekam na oświecenie mnie w sprawie "syndromu klaudiusza" - powiedzmy ze poczułem sie urazony i oczekuję wyjaśnień - czy to również łamanie regulaminu?
ps. oczywiście uznaję prawo moderacji do nie wyjaśniania swoich decyzji, ale chciałbym jednak wiedzieć w którym miejscu złamałem regulamin żeeby uniknąć podobnych sytuacji w przyszłości (nie rozumiem dlaczego wycięto odpowiedź na zaczepkę a nie samą zaczepkę...)
z góry dziękuję
z wyrazami szacunku

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • ______________________________________________________     Puszko! Zbawczynio moja! Ty byłaś i będziesz Zawsze patronem Pio w bogactwie, jak w biedzie Wspominać mi. Zapachem już ulotnych z pomum Adami, by! Wykrzyknąć brokat liter w centrum.   Świętej straży, co dziecku chciała Częstochowa Historią na gałęzi sekrety odchować Przeznaczeniem poznania sahary przez Ojca Po upadku z trzech metrów przy straganach akcją.   Był dotyk papieskiego przepisu w jego chleb Lepiejem pierogów z gwiazd, by powstały z gleby Czas miał na poskładanie po wyparowaniu Element układanki skryty w wykładaniu.   Dzisiaj świadomy w pełni wiedzy od Zbawczyni, Każdą cześć luksu czerpie, co sybilant głębin, Łącząc dzień i noc wyrwą po efekcie chinki, Spojrzał ponownie w życie dzięki polom innym.   Bilokacją z wielu miejsc, mając wpływ na zator, Lekiem żywicy drzewa chciałby zwrócić kolor. W żyły każdym gałęziom oszukanym przez los, Niechciane bóle zniszczy fałsz oddychający las. Zanim spłowieje ziemia, jeszcze ślepym powie: To dopiero początek — więzi w melaninie!   _____________________________________________________   Spis treści: ***Organiczny intranet ***Gdy młodziwo staje się siarką do draski atawizmu ***Kiedy dyada wraca na swoje miejsce ***Gniazdo ***Z cieśniny ***Jest ich więcej ***Jak cię piszą — nie myśl, że tak samo widzą po dziewięciu godzinach lucydności ***Praktyczny oniryzm — metonimia ***W najprostszy sposób wytłumaczę ***Nad morzem w Rockanje ***Z wyjścia na wejście ***Komplet uświęcony środkami — dzięki wiedzy MTJ ***Wasz tajny współpracownik wciąż działa w ukryciu ***Korektą rzeczywistości ***Jest twoja moczarka kanadyjska ***Z rejonów ***Złączcie kolory jednym oddechem i tą samą krwią
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Pięknie i trafne słowa. Dziękuję za komentarz,  Pozdrawiam.
    • @viola arvensis To wiersz bardzo wyciszony, niemal medytacyjny. Porządkuje świat od środka. Najmocniej wybrzmiewa tu motyw granicy, ale nie jako muru wobec ludzi, raczej jako wewnętrznego azylu, miejsca, gdzie można: oswajać potwory, wygaszać burze, odkładać winę, podlewać nadzieję łzami. Bardzo kobiece samoukojenie :)
    • @Gosława to też danse macabre. Pozdrawiam!
    • Światło wbijało setki igieł w źrenice   Miłości świadkiem nie chcę być nigdy  Bo miłość sama się pcha na szafot Tuląc do siebie znamiona krzywdy  Da swe kończyny ucinać katom    Wtedy słońce wydało się bielsze   Gdy zwiędną pąki motylich skrzydeł  Co trwają może oddechów trzy I strzeli para z dusznych kadzideł  Ujrzysz jak nić przeznaczenia drży    Kropla potu na skroni była gęsta jak lawa   Krzyczymy ku niebu ściskając nadzieję  Że chmury będą nam pośredniczyć  Bo między nami wicher wciąż wieje Co nasze uszy przyszedł pożyczyć    Popękana ziemia wrzeszczy z pragnienia   Zwisając z płotu przebici w pół  Lgniemy do siebie nie wiedząc nic I czując w uszach płonący ból  W splecionych dłoniach będziemy żyć    Spadła kropla niebiańskiej krwi
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...