Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

hwiejmy panem
na wietże
na przekur

hwiejmy panem
na drócie
na szpólce


co i rusz na krawędziach możliwości
w krainie gdzie sen nie zachodzi
tłuką piąstkami opokę na proszek

wszystko schodzi w pył co i rusz
upada słońce, księżyc krzywi buzię
do snu dzieci nudzą się światem

ale wieczorem już nie
ale nie wieczorem
bo wieczorem potwory przechodzą ze snu.





wiersz przesunięto do działu poezji współczesnej (dział Z)

[u]MODERATOR[/u]

Opublikowano

Prezentowanie syndromu - to ładne jest nowatorskie

ale szufladka nie zawsze pomaga - rzeczywistość nie jest tak łatwo weryfikowalna słowami

mogę dyskutować tylko ustalmy przedmiot dyskusji

rumi

Opublikowano

Jak już wspomniałem ten wiersz? - składa się z dwóch części :
Pierwsza jest piosenką na znaną nutę
z poprzekręcanymi słowami
śpiewaną przez dzieci z ich młodzieńczą energią
dla oddania tego efektu jest zastosowany w zapisie zabieg z
luźnym traktowaniem zasad ortografii

druga część opisuje same dzieci z zewnątrz
jest obserwacją dorosłego -
dlatego nie ma potrzeby rezygnowania z zasad ortograficznych


A jeżeli chodzi o rozgłos to każdy autor za nim goni- nieprawdaż?


rumi

Opublikowano

ja powiem tak
jesli mozna sie wlaczyc

spojnosc to nuda
pisanie to poszukiwanie - oczywiscie czegos nowego, z trescia ciezko, bo wszystko juz bylo;)
wiec pozostaje forma
a forma mozna wyrazic czesto duzo wiecej niz tylko slowami
jesli ktos ulozy szekspirowski sonet - to czym sie bedzie on roznil od tego co pisal szekspir? trescia? moze odrobine, ale tresc jest zdeterminowana przez forme
jesli ktos chce znalezc cos nowego musi eksperymentowac forma

do rumi: nie mam dzieci. boje sie. po przeczytaniu tego wiersza jeszcze bardziej;p

Opublikowano

Właczę się tylko na chwilę.

Na pierwszy rzut oka widać, że część druga wiersza musi być obserwacją kogoś dorosłego. Na co rzut ten padł? Na język i formy gramatyczne. Raz, że w pierwszej częsci jest pierwsza osoba liczby mnogiej - domyśleć się można więc słusznie, że ktoś mówi we własnym imieniu. W drugiej części mamy już opis - opsi dzieci. Gdyby to one go pisały, to też byłby w osobie pierwszej. Byłby tez pisany innym językiem - nawet wyjątkowo bystry szkrab nie powie "tłuką piąstkami opokę na proszek".

Pozdrawiam, Antek

Opublikowano

... pozostawiając na chwilke technikę,... warto chyba zauwazyć jak ważny problem poruszył autor. sen staje sie bardziej wiarygodny od rzeczywistości, którą mozna rozłozyć - zanalizować kilkoma pytaniami (oczywiście dzieci tylko moga tak sądzić)... Kruszenie piąstką opoki -- świetne !!!

Opublikowano

Uważam wiersz za bardzo dobry. W pierwszej części dzięki ortografom wyeksponowana jest niedojrzałość (cokolwiek to słowo by tu miało znaczyć - dzieci rzeczywiste, czy też raczej w przenośni) podmiotu. Z drugiej części powiało Armagedonem. Ten "dorosły" - myślący, przewidujący i dzieci, które nudzą się światem, i potwory ze snu przenoszone. Kontrast początkowej głupotki z zapowiedzią groźnego nieznanego.
Mocne, czytelne i wiele mówiące.
Pozdrawiam pod wrażeniem.
Ja.

Opublikowano
komentarz usunięto ze względu na złamanie pkt 5f regulaminu serwisu

MODERATOR

(mam nadzieję ze ktoś zdązył przeczytac co tu było (jeśli tak - proszę o kontakt))

Cały czas czekam na oświecenie mnie w sprawie "syndromu klaudiusza" - powiedzmy ze poczułem sie urazony i oczekuję wyjaśnień - czy to również łamanie regulaminu?
ps. oczywiście uznaję prawo moderacji do nie wyjaśniania swoich decyzji, ale chciałbym jednak wiedzieć w którym miejscu złamałem regulamin żeeby uniknąć podobnych sytuacji w przyszłości (nie rozumiem dlaczego wycięto odpowiedź na zaczepkę a nie samą zaczepkę...)
z góry dziękuję
z wyrazami szacunku

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •   Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...