Zgłoś

@MIROSŁAW C.   Ten "rozmokły śnieg" i "ścieżki ze szczęścia i strachu" genialnie oddają kruchość tej ucieczki. Z jednej strony fizyczne wycieńczenie, z drugiej metafizyczny triumf nad losem. Wielki wiersz w niewielu słowach.

@Kwiatuszek   Rozmarzyłam się , a za oknem szaro, wilgotno i zimno.  A Twój wiersz oddaje chwilę zatrzymania wśród letniej polany - zmysłowy,ciepły, piękny.  Tylko ta cicha melancholią ostatniego wersu jest niepokojaca.  "Nim przyjdzie jesień" brzmi jak przeczucie końca, nie tylko pory roku.

@Stukacz   Klimat średniowiecznej ballady z bardzo współczesnym smutkiem. Z przyjemnością słuchałam. Świetne! 

@Gocell Świat jest taki jak my. Często obwinia się  ...   Jest taki, bo nie widzimy takich jak hitler , Chopin, Kopernik... udajemy ,że nie ma płci... Nie rozumiemy Go , więc...   Pozdrawiam serdecznie   Miłego dnia   

@Simon Tracy   Świetna jest ta  personifikacja wraku. Porównanie ludzkiej psychiki do niszczejącej karoserii, którą "zżera rdza ludzkich słów"  jest genialne w swojej surowości. Zakończenie z prochem nad lipcowymi łąkami daje przejmujące domknięcie.