W modlitwie

[E.K.S.]

Zbyt lekkie wydaje mi się wszystko,

zbyt lekkie uczynki,

zbyt lekka codzienność,

biorąc pod uwagę fakt, że dzieją się raz na zawsze, wobec wszechobecnego świadka,

w mieście tłocznym, w metropolii.

Ale przynajmniej nie wpisuję się w pokolenie umarłych,

przynajmniej nie wyznaję, że w imię nieuchronnej śmierci można wszystko.

Tylko poprzez to błagam przebaczenia,

jednak świadomie, że nigdy nie stałam się tak jasna jak ziarno koniczyny,

a raczej łącze się z ulewą tego północnego miasta,

z powiewem muślinu, w którym występowałam będąc baleriną.

Ale teraz stwarza mnie rytuał czystości, święte obmywanie;

to jest mój półksiężyc, cud niepotwierdzony, jednak piękny, któremu wtóruje zaklęcie -

on mnie utwierdza w niebie, gdzie jestem

ponieważ nie żyję.

 

Edytowane 13 Maja 2017 przez E.K.S. (wyświetl historię edycji)

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam - czytam czytam i się zastanawiam - a to dobrze znaczy o wierszu.

Zbyt lekka codzienność - polemizował bym ...

                                                                                                                               pozd. 

[E.K.S.]

Panie Waldemarze, jak najbardziej polemizować! To było nawet bardzo ciekawe. Nie tylko jestem początkująca, ale i bardzo sceptycznie nastawiona. Także wszelkie "ale", uwagi, krytyki są mile widziane. Jednak to już wszystkie wiersze jakie miałam, teraz poczekam na następne...

Edytowane 13 Maja 2017 przez E.K.S. (wyświetl historię edycji)