Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Ludzie

anna_barbara__czuraj-struzik
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

anna_barbara__czuraj-struzik

anna_barbara__czuraj-struzik

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

otuleni szczelnie płaszczem półprawd
w szalikach pogardy
albo wyrozumiałości pozornej
która szybko skruszeje pod tanim butem rzeczywistości
uśmiechają się schludnie
jarmarcznie
nieszczerze

jak sroki obwieszeni tombakiem pochlebstw
mieszają gęsty sos bzdur
okraszonych nutą najmodniejszych głupot

na swoje kopytko mielą półświatki
półćwiartki
pół -

i ostatecznie sami już nie wiedzą
gdzie człowiek
a gdzie falsyfikat

luna_

luna_

Opublikowano
Opublikowano

@anna_barbara__czuraj-struzik
Utknęłam tu.
Bardzo refleksyjny tekst- od pierwszego wersu do ostatniego. Nie odniosę się jednak do treści mimo, że myśli dosłownie "kipią".
Mocne podsumowanie bardzo wymownej treści.
Bardzo lubię takie teksty. Pozdrowienia :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • KOBIETA
      Widok za oknem…

      Przez KOBIETA · Opublikowano

      @Charismafilos   ja widzę plażę…kapelusz i czerwone usta:) drobinki piasku na skórze wilgotnej od olejku,  kokosy i laski wanilii….   ;)))    Violetta co Ty dostrzegasz? I Bazyl ? :) 
    • Charismafilos
      Widok za oknem…

      Przez Charismafilos · Opublikowano

      @violetta ja się nie obrażam :)
    • violetta
      Widok za oknem…

      Przez violetta · Opublikowano

      @Charismafilos tylko inteligentni widzą różnicę:)
    • Berenika97
      Gdzie rdzewieją miecze: 37. Nowożeńcy

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Łukasz Jurczyk   Ten fragment poematu to przejmujące studium melancholii i żołnierskiego losu. Narratorem jest hypaspista - postać, która spędziła życie na wojnie, a teraz, patrząc na młodszych kolegów, dokonuje bolesnego rachunku sumienia. Wiersz opiera się na zderzeniu dwóch światów. Z jednej strony są nowożeńcy, którzy symbolizują życie i nadzieję (wierzą, że „życie czeka”). Z drugiej strony mamy narratora, dla którego życie już się niemal dopełniło, choć nie w taki sposób, jakiego by oczekiwał. Dla nich to szansa na „ciąg dalszy”, dla narratora - przypomnienie o tym, co sam stracił. Bardzo poruszającym momentem jest strofa szósta - „Odłożyłem życie , na później, a później , stało się nigdy.” To uniwersalna pułapka, nie tylko dla żołnierza. Narrator uwierzył w iluzję, że na budowanie domu, rodziny i miłości przyjdzie jeszcze czas. Jednak wojna (lub po prostu upływający czas) sprawiła, że to „później” nie nastąpiło. Wspomnienie córki sąsiada z oczami jak oliwki to symbol niewykorzystanej szansy na zwyczajne szczęście. Jako młody żołnierz wyśmiewał rady ojca o „zostawieniu kogoś po sobie”. Tarcza była wtedy ważniejsza niż kołyska.Teraz, by uśmierzyć ból samotności, stosuje swoją filozofię - „lepiej nie mieć nic, niż patrzeć, jak czas to powoli psuje”. To gorzka próba racjonalizacji - wmawia sobie, że brak bliskich to wolność od cierpienia związanego z ich utratą lub starzeniem się. „Gotowy na wiatr” - To metafora śmierci lub dalszej tułaczki. Narrator nie ma korzeni, nic go nie trzyma przy ziemi. Jest gotowy odejść, bo nie zostawia po sobie żadnego śladu (syna, żony, domu). Ten fragment to przestroga przed zbyt długim trwaniem w „stanie gotowości” do życia, które przez to oczekiwanie może nam zupełnie umknąć. Piękny tekst! Zachwycił mnie. :)
    • Amber
      erotyk botaniczny

      Przez Amber · Opublikowano

      @MIROSŁAW C.  Ów Erotyk botaniczny ma skrzydła bez skrzydłowych owadów. Pozdrawiam :)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...