Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

bruk

luna_
 Udostępnij
https://poezja.org/forum/utwor/155098-bruk/

Rekomendowane odpowiedzi

luna_

luna_

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

śnił mi się twardy i kamienny bruk
jak dawniej z przeszłym wiekiem
i pierwszy stopień pierwszy próg
i wrota siódmych piekieł

brudnych obdartych dzieci szyk
we łzy ubrane cienie
w oczach ich obłęd ciszy krzyk
a w oczach ich zdumienie

podarte łachy targał wiatr
deszcz mazał małe twarze
stopa za stopą w szary świat
w niewoli tatuaże

gdzie okiem sięgnąć martwy las
szumiał przygrywał losom
czuć było swąd palonych ciał
a one szły na boso

i płakał ciszą niemy bruk
choć uczył się milczenia
kiedy tak z głodem dzieci szły
płakała z nimi ziemia

gdzie idzie kilkuletni świat
gdzie głodu jest zbawienie
kiedy po plecach smaga bat
a w oczach lśni zdziwienie

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
https://poezja.org/forum/utwor/155098-bruk/
Tematy

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      Gdybyś całowała

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Leszczym   Bardzo mi się podoba - taki całuśny! :) Niezła przesadnia - „zacałowanie na śmierć” - nadaje tekstowi lekkości i humoru. To zdecydowanie jeden z tych wierszy, za które grozi wspomniany w tekście „kłopot”. Błyskotliwy tekst i z ogromnym urokiem. :)  ps. A tak na marginesie - śmierć przez zacałowanie brzmi jak całkiem niezły sposób na zejście z tego świata. :)  
    • Wiechu J. K.
      poszarpanie

      Przez Wiechu J. K. · Opublikowano

      @Gosława Czas kruszy wspomnienia, to prawda, powoli odlatują jak motyle. Pozdrawiam :)
    • Wiechu J. K.
      Pod kloszem

      Przez Wiechu J. K. · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @Berenika97 Powyższe słowa to wizerunek pełni życia przemijającego. Pozdrawiam :)
    • Berenika97
      Gdzie rdzewieją miecze: 108. Szturm przez pustą rzekę

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Łukasz Jurczyk   Byłam ciekawa jak przedstawisz to sprytne zagranie Aleksandra, aby zdobyć Cyropolis. Narrator jest weteranem - zabija bez emocji, ale w dwóch momentach wykazuje ludzkie odruchy. Kiedy stary człowiek rzuca w niego kamieniem, Agrianin nie czuje gniewu, lecz przypomina sobie ojca. To moment empatii wobec wroga. I oszczędzenie dziecka z dzidą. To pokazuje, że nawet w centrum rzezi żołnierz zachowuje resztki własnej woli.   Świetnie wykorzystałeś fakt zranienia króla. Po uderzeniu go kamieniem - jest rozkaz wymordowania miasta. A w puencie tytułowanie Aleksandra „żywym bogiem” traci sakralny charakter. Staje się synonimem okrucieństwa.   Świetna jest strofa - „Wszystko było nasze. Nawet krzyk, który nie był nasz”. Zdobywcy przejmują nie tylko ziemię i mury, ale zawłaszczają sam ból i cierpienie pokonanych. Zwycięzca ma monopol na historię.   Motyw krwi pod paznokciami, której nie da się zmyć, to uniwersalny symbol winy (przypominający motywy z „Makbeta”). Pokazuje, że choć bitwa się skończyła, wojna w umyśle żołnierza będzie trwać. Porównanie zdobytego miasta do „zwierzęcia, któremu odcięto łeb” - to surowa, rzeźnicka dosłowność. Zimny, ostry i genialnie napisany tekst.    
    • Sylvia
      Ukwiecona

      Przez Sylvia · Opublikowano

      różami się otacza - nic więcej nie pozostało wpina je lekko we włosy by ozdobić pustkę myśli i co te kwiaty czują? czy tylko mogą pachnieć w jeziorze falą niesione płatki jasnoróżowe... i potem ona - sama wypływa w kanwie lotosu złożona cała o żegnaj Hortensjo!      

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...