przez chwilę

[luna_]

przez chwilę
na ziemi się znaleźć
w gwiazdy zagapić
zamyślić bezradnie...

odwracam pamięć podziwiając wszechświat
niekończącą się historię gwiazd i głębię mroku
przez chwilę sięgam początków
i znów patrzę na
pochylony kasztanowiec który sprawiał wrażenie młodszego niż ty
spada gwiazda
rozpraszam się marzeniem o przeżyciu jeszcze raz dni
kiedy nie rozumiałam pożegnań
dzisiaj
widzę ciebie w każdej zmarszczce
każda pochylona wierzba szumi przemijaniem
i bezradnością rąk jeden raz wypuszczonych na świat
byłam ziarnem przypadkiem odnaleźliśmy się na ziemi

wracam
wzrok ześlizguję się na ciemny horyzont
tam po miliardowych śladach nieustannie idę
do ciebie

[WiJa]

najlepiej jest chyba wtedy, kiedy całym wszechświatem jest jedna (pewnie dlatego, że kochana) osoba :)

[jan_komułzykant]

@luna_

wszystko tak pięknie wygląda, kiedy świat nie istnieje poza "nami",
sprowadzeni na Ziemię też nie wierzymy, że MY, to taki sam kosmiczno-fizyczny przypadek, jak usytuowanie planet
i że mógł się zdarzyć gdziekolwiek,
z kimś innym.
I niech tak zostanie,
ładny wiersz.

[luna_]

@WiJa
mój Wszechświat zgasł Wija.

[luna_]

@jan_komułzykant
lubię Twoje wypowiedzi, zawierają odrobinę filozofii, wchodzisz w tekst głębiej. dziękuję Ci za to.

[WiJa]

@luna_
nikt nie powiedział, że to musi być ciągle jedna i ta sama osoba (bądź coś jednego i tego samego) :)