Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

wczoraj pomysł się przysiadł na niewielkiej serwetce
i tak żebrał bez słowa - sam ze sobą być nie chcę,
nie przepadnę, niech stracę, jest po temu sposobność
na cóż nam stały rozdział, na cóż życie osobno?

ciągle taka samotna, przecież z nikim nie chodzisz
pozwól zostać choć chwilę, mogę los ci posłodzić
raptem przywarł do gustu, że poległam nareszcie
może stracę, przeżyję, jedną noc się z nim prześpię

Opublikowano

jedną noc się z nim prześpisz? Pomysł chyba banalny
najpierw westchnij i pomyśl może będzie figlarny
zaszaleje w łóżeczku pieszcząc wenę namiętnie
pożartuje troszeczkę i wyrzuci precz smętek

potem weźmie ramiona aż się gwiazdy zrumienią
a gdy będziesz spełniona to zadziwisz się weną
tuzin zrodzi pomysłów fajnych małych niegrzecznych
zaczniesz pisać i pisać - jedną noc się z nim prześpisz?
:)))

Opublikowano

@Alicja_Wysocka
Pomysł, który przywarł do gustu po żebraninie i zległ po namowach w łożu
to sukces.
To troszkę zabawne wersy. Dziś szczególnie zazdroszczę frywolnego tematu.
Proponuję dodać "ł" do przysiadu :-).
pozdrawiam. e.

Opublikowano

@Alicja_Wysocka
Cóż, pamiętam, też tu żebrał
Prosił: "nie przepędzaj mnie!"
Płakał, krzyczał niczym mewa
Wciąż wspomnienie serce rwie!

Biedaczysko odesłałem
Chociaż miły był to gość,
Będzie lepiej mu przy Ali
Dla pomysłu - to jest coś!

  • 2 tygodnie później...
Opublikowano

Cześć, Ala. :)
Wiersz świetny i bardzo w Twoim stylu - taka "Alowa" baśń. Strasznie lubię Twoje baśniowe wiersze. A jeszcze frywolne? :)
Ale "ł" wcale nie dopisałaś... Popatrz dobrze. ;)

  • 2 miesiące temu...
  • 2 miesiące temu...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Czarek Płatak   dostrajasz tony dobierasz barwy klimat słowami zmalujesz ktoś Ci serducho rzuci łaskawy zinterpretuje jak umie   powiem tak: Każdy czyta po swojemu  i zrozumie czasem wzdycha czasem autor sam się dowie o czym dany wiersz napisał    pozdrawiam
    • @Lenore Grey   Jest tu czułość ukryta w geście - wiersz uderza niezwykłą zmysłowością. Przenosisz nas w przestrzeń „zielonej antresoli”, która kojarzy się z bezpiecznym, naturalnym azylem. Pięknym momentem jest tu „stożek dłoni” - niemal rzeźbiarski obraz. Wygładzanie „zmiętych liści” pod okiem przyzwalającego księżyca to piękna metafora naprawiania małych krzywd.
    • @Lenore Grey U mnie jest tylko jeden problem. Zupełnie nie umiem pisać w ograniczeniu sceny. U mnie dominuje życie atmosfery i przestrzeni wokół i cała masa ozdobników językowych. Twoje scenariusze byłyby baśniowe :)
    • @Simon Tracy   Czytałam z narastającym niepokojem i to uczucie zostało ze mną długo po ostatnim słowie. Mistrzowska atmosfera.   Wiedziałam, że czytanie wczoraj w nocy nie wróżyło dobrze mojemu zasypianiu! :))) 
    • Powiedziałem ci kiedyś: Chodź ze mną, Zaludnimy niewielką planetę Owocami pożądania. Roześmiałaś się, jak lubiłem. Po ciasteczku powiedziałaś: Nie zabiję waszego świata, Bo ja go nie stworzyłam.   Śmialiśmy się beztrosko, Znając tajemnicę mężczyzny i kobiety, Cudu spotkania i stwarzania światów. Nie zmieniliśmy nawet Układu Słonecznego. Dopiliśmy to spotkanie Z aromatem grzesznego piękna.   Na koniec powiedziałem: Wiedz, że gdybym miał dwa życia, Oddałbym jedno tobie. Odpowiedziałaś uśmiechem z pianki: Przyjdź jak będziesz je miał. Wezmę oba. Wynurzyłem się z twoich oczu. Kawa była zbyt słodka.   Po latach, znów przy kawie, Powiedziałem, że  jesteś nadal piękna, A ty, że ja nadal miły. Tę kawę piliśmy we czworo, Z ciekawością o dwie nieznane planety, Nie wspólne, lecz nasze. Przetrwała w nas ciekawość stwarzania planet, Ale serca bały się uśmiechu. Zapytałem, czy jesteś szczęśliwa, Tak chciałem to zobaczyć, podzielić się swoim. Uśmiechnęłaś się smutno, pomachałaś motylkami.   Bardzo chciałaś usłyszeć, że to byłby grzech, Skłamałem dla ciebie. Skłamałem drugi raz, Gdy powiedziałem, że na ciebie nie zasługiwałem. Dodałem, że widzę w twoich oczach nasz świat, Ten który się nie narodził, grzeszny i piękny, Niepokalany z naszej winy, ale nie z grzechu.   Rozpoznałem go w smutku twoich oczu. Ta kawa była  gorzka i prawdziwa.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...