Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

za myśli nazbyt ogniste
daruje ci papier
osa

w rulonik żądło zwinięte
niech żółkną płuca
i noce

a kiepa jak będzie żarzył
skiepścisz zakopiesz przydepczesz

żeby oczyścić powietrze

Opublikowano

Dzięki, Jolanto i Stefanie.
No cóż, taki styl sobie wyrobiłam. Niektóre wyrazy mają kilka znaczeń, lubię bawić się z czytelnikiem (albo czytelnikiem).
Nie tłumaczę tekstu, bo spalę.
Pozdrawiam serdecznie.

Opublikowano

I znowu wiersz różnych znaczeń.
Podwójnej a nawet wielokrotnej symboliki.
Wiersz, którego sens tworzy się pomiędzy wersami, a które opisują tylko powierzchnię rzeczywistości.

Dorotka, jak ja lubię te twoje kondensaty poetyckie.
Łykam je bez rozcieńczania. W stężeniu 100 per cent.
Czasami dodaję do drinków.

Wydawałoby się, przy pierwszym czytaniu, że to taki okraszony metaforami wiersz o nałogu nikotynowym.

Mamy tam kalambur przerzutniowy, który czyta się papierosa
Dokładny opis tegoż, zwiniętego w rulonik żądła czyli trucizny. Skutki zdrowotne jakie wywołuje. A więc żółknące płuca. Inne skutki, jak choćby socjologiczne, psychologiczne, emocjonalne i ekonomiczne można określić żółknącymi nocami.
Puenta na pierwszy rzut oka wydawałoby się przejrzysta.
Czyli emocjonalny stosunek do nałogu, określony nazwą kiep, kiepski, skiepścić.

A jednak wiersz, tak naprawdę jest zupełnie o czym innym.
To drugie dno wcale nie jest takie trudne do odczytania.

Jak interpretować myśli ogniste? To akurat jasne. To te emocje gorące, te które czasem nazywamy grzesznymi.
Może nawet rodząca się miłość. Bezbronna w swej naiwności.

W tym drugim wierszu, zawartym pomiędzy wersami pierwszego, mowa jest o związku emocjonalnym.
Zawartym na skutek przyciągania estetycznego, emocjonalnego, żądz w końcu.

Nie wiem, czy trzeba tłumaczyć, że to nie ludzie (konkretnie Chińczycy) wynaleźli papier.
Papier jest naturalnym produktem osy.
Papier w tym wierszu symbolizuje kartkę do zapisania.
Takie tabula rasa rodzącej się miłości.
A potem zapis życiowych błędów.
Może to nawet ten wiersz zapisany na karcie.
Wiersz określa jednak ten związek jako toksyczny.
Peelka doznała w tym związku krzywd.
Odpowiedzią jest asertywność i zerwanie. Albo agresja. Stąd przemiana w osę i żądło skierowane ku partnerowi.
Żółknące noce w tym przypadku, to byłoby odchodzenie od upojnych dotychczas nocy.
Zatruta atmosfera. Noce bez miłości i bez snów.
Peelka odrzuca kiepa, czyli kpa, którym jest toksyczny partner.
Rezygnuje z toksycznego związku.

Przydeptanie oznacza wyrzucenie z pamięci. Opanowanie emocji. Oczyszczenie powietrza i rozpoczęcie nowego życia.

Należy pamiętać, że związki emocjonalne przeradzają się w coś zbliżonego do nałogu. I choć często zdajemy sobie sprawę z ich toksyczności, to nie jesteśmy w stanie z nich zrezygnować.

I jeszcze tytuł.
Tu się uśmiechnąłem. Bo nie o pokutę do końca tu chodzi. Ani tę, realizowaną przez miłość, ani tę zadawaną.

Myślę, że tytuł można czytać i tak

po kutasie

Co oznaczałoby jednak zerwanie z tym nałogiem i wystawienie jego manatków za drzwi.


Pozdrawiam, Dorotka.
Mam nadzieję, że zbytnio nie nadinterpretowałem Twojego wiersza.
Ale te Twoje aż się proszą o to, ze względu na wieloznaczność, zawartą w krótkiej, zwartej treści.

Twój sposób pisania, mimo że jest zupełnie obcy mojemu, rozbudowanemu, urzeka mnie.
Uważam Twoją poezję za genialną w swoim gatunku, rodzaju.

Opublikowano

No cóż, rumienię się jak sztubak. Nie nadintepretowałeś, Jerzy. Taki sobie wyrobiłam styl i nieraz mi się obrywa, zwłaszcza w nowym środowisku. Czasem piszę prościej... Ale na ogół tak.

A tak na marginesie - ktoś, kto wymyślił nazwę "papierosy" chyba był poetą. :)

Opublikowano

@szarak_42

Dorotka.
Z twojego punktu widzenia podwójnych znaczeń i symboliki, faktycznie musiał być poetą.

papier osy/ papierosy

Symboliczne żądło, owinięte w produkt os. Trucizna.

Podziwiam fakt doszukiwania się przez ciebie wieloznaczności.
Wykorzystywanie ich w poezji.
Musisz mieć niezłą wiedzę etymologiczną, jeśli chodzi o język polski.
Oraz bogatą umiejętność kojarzenia, zdawałoby się odległych, znaczeń.

Przy takim stylu, w którym skojarzenia symboli grają najistotniejszą rolę,
rzeczywiście, ascetyzm formy jest niezbędny.

I dobrze wiesz, że nie słodzę. Bo potrafię też dowalić. Nie kieruję się sympatiami w ocenie wiersza.
Chociaż przyznam, że dorobkiem już tak. Bo to mi pozwala na lepsze zrozumienie zamierzeń i metaforyki poety.

Ale znasz mnie dobrze jako recenzenta i poetę.
Wiesz, że potrafię czytać wiersze, ich znaczenie. Potrafię zaglądać w głąb wiersza.
I staram się być w tym obiektywny. Oczywiście w ramach subiektywnego odbioru.
To może brzmieć nieco nieskromnie, ale stwierdzam fakt, który sama możesz potwierdzić.

Nie musisz się więc rumienić.
Wyraziłem tylko swoje zdanie.
Poparte jednak pewną wrażliwością i doświadczeniem.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •   Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...