Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

cóż ja ci mogę wyznać w lutym
gdy polubiły się śnieg z deszczem
marazm rozgościł się i utył
a śpik ziewając szepce jeszcze

przybrudził śnieg się na ulicach
z nieba na głowy siąpi szarość
najlepsza książka nie zachwyca
to co przyjemne zda się karą

na domiar złego łamie w krzyżu
apsik powierci ostro w nosie
barometr biesi się na niżu
nic nie pozwoli wygrać lotek

otula ciepłem melancholia
z kątów wyłażą sentymenty
a rozsypana z kropli kolia
wisi na drzewach rynnach smętkiem

cicho schodzimy z życia sceny
pod parasolem chyląc skronie
idąc aleją mgłą giniemy
listy płac nie ma - tylko koniec

Opublikowano

na końcu każdego filmu leci lista tych, którzy wzięli za udział a potem pojawia się słowo koniec, aby nikt nie siedział dalej, tylko opuścił szybko salę celem przewietrzenia (się i sali) i kolejnego seansu.
wiesz czytam dużo wierszy. Wiersze Alicji wpadają i zdarza się, że po dobroci nie chcą wypaść - przypomnij który - jeśli to plagiat - usuwam.

dzięki Pozdrawiam.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




A śnieg pada

Właśnie herbatę z rumem piję,
bo nawiedziła Gdynię zima,
hiacynty kwitną u mnie w domu
za oknem grad, no nie wytrzymam

I wieje jak na łysej górze
jakby się wiedźma powiesiła
świszczy i gwiżdże, zwiewa rymy
jeszcze cię nie ma, nie wytrzymam

Nieśmiały krokus stulił piąstki
wczesnorozkwitły soplem grymas
dzielne maleństwo, a śnieg pada,
ile mam czekać, nie wytrzymam


Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


heerbatę pijesz po góralsku
chociaż nad morzem sobie mieszkasz
hiacynty pachną wręcz niebiańsko
duje i nie zamierza przestać

bo Europie wokół zima
Hiszpania w dwumetrowym puchu
Włochy Chorwacja – jazdy nie ma
z zaopatrzeniem także krucho

a nas dosięgnął tylko marazm
porywnym wiatrem szyby smyra
trzeba się zawziąć sprężyć zaraz
z uśmiechem czekać i wytrzymać
:)))
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



łatwo powiedzieć 'trzeba czekać'
łatwo napisać 'masz wytrzymać'
a weź się wystaw sam za okno
a potem mów, że śliczny klimat

toż zęby dzwonią jak łyżeczka,
mało nie zgryzę filiżanki
i gęsia skóra, będą pióra?
poszukam swetra, bo mam ciarki

:)
Opublikowano

na filmy rady mądrej nie ma
żeby był koniec jest początek
podróży w której barometry
chcą składać wyże w piruety.. ;)

i jest muzyka ona w szarość
potrafi kwiaty wplatać dźwiękiem
cierpliwie czeka aż w przyjemność
zmienimy to co zda się lękiem


Poprawiacie mi (Ty i Alicja) nastrój wymianą myśli, bo prawie zawsze rymowana.
.. ps. ja, oczywiście, nie, żeby dogonić.. ot, próbuję dla zabawy.
Pozdrawiam.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


po cóż wystawiać się za okno
wystarczy grzejnik ciut odkręcić
łyk naleweczki z pigwy połknąć
energii zaraz będzie więcej

zaś od dzwonienia jest telefon
potrafi przynieść dobrą radę
a gęsia skóra pióra będą
gdy gąskę sprawisz na obiadek

swetra nie szukaj bo i po co
nie lepiej z misiem wejść układy
on ukołysze do snu nocą
mruczanką słodką Cię zabawi
:))
  • 2 lata później...
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To Twoja wina :)

Zawzięłam się na dobre wiersze, w każdej wolnej chwili zamierzam łowić i  wyłowić wszystkie perełki, bo warto.

I Waszego - jak piszesz - ostrzenia piórek  nie można  (moim zdaniem) tak po prostu pominąć.  Owszem, minęło trochę czasu i pojawili się nowi piszący ale tym bardziej należy  wyciągnąć, odkurzyć i podziwiać umiejętności.

To wszystko :)

 

Pozdrawiam cieplutko :)

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Migrena właśnie tak dziękuję

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • Pozornie wszystko szło  normalnym, utartym trybem. Jednak pozory to zawsze tylko pozory. Musieliśmy już od dłuższego czasu udawać, że podoba nam się wystrój kawiarni. Nie irytuje nas puszczana muzyka. Nie rozpraszają rozmowy  przy sąsiednich stolikach. Płacz i krzyk dzieci,  biegających między stolikami. Kelnerzy byli świetni w stwarzaniu pozorów. Udawali usłużnych i przemiłych  a tak naprawdę wylali by  całą zawartość tac na nas  i w upokarzającym marszu do drzwi, wypędzili by gości do domu.  Nie lubili sztucznych uśmiechów i gier. Jak ja.     Wszystko było na bakier. Nawet deser. Zamówiłem to czego najbardziej nie znosiłem. Zamiast czarnego espresso  i ciasta czekoladowego. Zamówiłem ciasto z czerwoną porzeczką  a dodatkowo herbatę,  którą piłem tylko wtedy gdy byłem umierająco chory na grypę a i wtedy  siorbałem ją powoli i z obrzydzeniem. Sam jej ohydny zapach wywoływał efekt kolejki górskiej w moim żołądku. Ale w końcu  czego się nie robi dla wyśnionej kobiety. To już niestety ten moment gorączki serca w którym jak to mówią a gdyby ci kazała  skoczyć z dachu to byś skoczył? I pewnie skoczyłbym z jej imieniem na ustach.     Jedynym punktem zaczepnym  i zupełnie nie stwarzającym pozorów była Twoja postać po drugiej stronie stolika. Swe ciemne włosy upięłaś w wysoki kok, spięty na srebrne wsuwki. Makijaż miałaś delikatny, bo Twoje ponętne, duże oczy nigdy nie wymagały ostrego podkreślenia. Ich linia zawsze powodowała, że spojrzenie jakim mnie obdarzałaś  zapierało mi dech. Wiszące, długie kolczyki, rozświetlały Twą anielsko delikatną twarz. Założyłaś też zawieszkę z inicjałem imienia, którą podarowałem Ci ledwie wczoraj. Żałuję nadal że zgubiłaś poprzednią, prezent od mamy. Lecz mam nadzieję,  że ta będzie przypominać Ci  o mnie po kres dni.     Im więcej takich drobnych spraw wokół nas tym bardziej wierzę w przeznaczenie. A może Ty również wierzysz? Wierzysz we wróżby, sny, magiczne kamienie. Mój ołtarz, ugina się od złożonych ofiar. Sam oddałbym życie, duszę, wszystko, bo i tak w moich krokach, ruchach, snach  jesteś tylko Ty.     Dopiłeś już? Zapytałaś, delikatnie muskając swą przyjemnie ciepłą dłonią,  moje zaciśnięte na uszku filiżanki palce. Tylko przytaknąłem, patrząc smutno  w plątaninę chaosu, czarnych fusów. Wszystko wróży mi zawsze chaos. Najwyższy czas odejść w cień i mrok. Dukt i knieję. Cmentarze i bagna. Czas wrócić do domu.     Daj odczytam tą wróżbę. Co nam przyniesie los. No tak była w końcu domorosłą wiedźmą. Rozszczelniła mój chwyt i przesunęła delikatnie filiżankę w swoją stronę stolika. Delikatnie nią zakręciła. Reszka płynu zmyła  czarne fusy w środek naczynia. Jesteś gotowy? Patrzyła na mnie tak jakby wiedziała. Jakby znała mój los. Moje przeznaczenie. Szczęście którym była. Wbiła czujny wzrok w dno naczynia.     Kochałem jej aurę, magię  i sensualny teatr onirycznych wizji. To ciekawa wróżba. I spełni się niebawem. Czyżby.  Tylko tyle  potrafiłem z siebie wyrzucić. Jej czar, wyłączał moje zmysły. Chcesz wiedzieć co zobaczyłam? Tak. Chcę poznać prawdę.  O nas.  To rzuciłem już tylko w myślach.     Widzę młodą dziewczynę. Szalenie zakochaną i pragnącą szczęścia. Początkującą wiedźmę, którą otacza  szczelny sabat potencjalnych wybranków. Żaden z nich jednak  nie przemówi do jej duszy. Na granicy kniei, czai się olbrzymi wilk. Patrzy z chęcią mordu na chłopców  a na dziewczynę  z niesamowitym pragnieniem i czułością. Pokona bez problemu  tych bezbronnych młokosów  a dziewczynę porwie w bezkres gajów. Jest jej opiekunem i strażnikiem. Kto wie może będzie jej lubym. Nic nie będzie w stanie go powstrzymać. Złapała moją dłoń. Zimną i wręcz sztywną od napięcia. Co myślisz o tym? Zrozumiałem tylko, że z fusów odczytała mój plan.              
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      .... :) nie Ty jeden... ale może troszkę zniknie, z Twoja pomocą.  
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @karenka... już na wstępie wspominasz, jw. wycięłabym "te", bo chodzi przecież o.. tamte.. dni, co wynika z treści. ... wg mnie, chyba lepiej zabrzmi.. pieśni niosły się.. echem.. itd.  To z drobiazgów. Poruszasz w treści ważne sprawy współczesności, może troszkę zbyt dosłownie, ale przekaz jest wyraźny  i to jemu właśnie, zostawiam plusik..:) Pozdrawiam.
    • @andrew... "radość o poranku".. jakby nawiązanie do "Świtu", który przed chwilką czytałam. Jak dobrze, że nie mam potrzeby być gwiazdą.. :) bo i po co, lepiej na gwiazdki spoglądać, te na niebie.

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      W końcówce... zasugeruję... by obudzić świt. i dopowiem sobie samej... i sny... skrzące na łące.. ;) Pozdrawiam Cię.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...