Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Dusza przestała płakać, usycha z pragnienia
krzyczy krwawiącym głosem na pustyni zdarzeń
które bezmierną pustką napełniają umysł
poszukujący sensu pośród głupich marzeń

W tym niemym krzyku piękno to iluzja czasu
karmiąca złudnie niczym samotną nadzieję
przez niepojęty obłęd wzbudza zaufanie
wkrada się w serce, kradnie wszystko po czym mdleje

Siła? Brakuje jej by przezwyciężyć ciemność
bezsilność tylko, z marną szansą na poprawę
i straszą wciąż zamknięte drzwi do lepszych myśli
a każda próba zmiany zakrawa na zdradę

Tak trwa toksyczny związek wielkiej pustki z pustką
pożera duszę kawał po kawałku, niszczy
Los tak chciał? Sama chciała gdy przestała płakać
więc będzie zbawiona gdy deszcz łez znów ją zwilży

Opublikowano

Nie chciałbym się zanadto czepiać, ale skoro umysł nie potrafi odnaleźć sensu "pośród głupich marzeń", to może niech spróbuje pośród mądrych...

"każda próba zmiany zakrawa na zdradę" - podoba mi się.

Pozdrawiam

Opublikowano

@Kajetan_Kass
Ale czy istnieją mądre marzenia?

W ogóle przepraszam za wszelkie niedopracowania w wierszu, ale był on pisany w ramach pewnego literackiego ćwiczenia, stąd bardziej skupiłem się na formie niż treści.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • To kredkami da się temperować inne kredki?
    • Szedł drogą cienia  w rytm cierpienia zasłaniał czernią kolory od promieni słońca był odosobniony Szedł cień drogą w mroku  ubrany w czerni otchłań Nie zna słońca i świata w kolorach Zawsze jest z nami czy może jednak nie cień tylko gdy światło oświetla ciebie jego ją ich tych tamtych i mnie  czy cień rzuca cień czy za cieniem też ciągnie się jakiś cień niewidzialny okiem jak ludz kie czy w cieniu cienia może być jakieś życie i szansa by jak róża wyrosła ubrana w sztuķę ciuchem poezja lub obraz  wiersz albo książka  muzyka piosnka  cień przy tobie wytrwale krok za krokiem zmierza jak się pozbyć cienia gdy umierasz to go już nje ma gdy przysypie trumnę ziemia  gdy popioly zapakują w urnę a cień został sam tam i kogo innego stalkuje wiecznie idąc z nim krok za krokiem dzień po dniu cieniu mój  mój prześladowco  czy ty byt swój zawdzięczasz ciemnym mrokom czy to słońca zasługa że jesteś tutaj dzisiaj jak wczoraj jak obyś dożył jutra i przekonał się że żyjesz gdy twój cień jest tutaj jak będzie aż urna aż trumna aż dusza wywedruje z tego opakowania ze skóry    wers który by poruszył by mógł się zdarzyć  zajęty głupotą własną ośmielam się marzyć  czyż marzenia jednak nie są od tego by się nie spełniać by mogły trwać jak nadzieja w nas żywa  choćby dusza martwa  to zdarza się pływać w myślach wśród rzeki miodu i mleka pełnej  bujanie w obłokach zupełnie  i niebieskie migdały jak oczy które na popiół zszarzały z latami  wypalone paczki  papierosów  blizny jak znaczki  karma znajdzie sposób  wypite flaszki kibel zarzygany o czym to ja aha   
    • @Nata_Kruk Dzięki. Ten wers miał właśnie nie domykać.
    • Prosto w twoje objęcia  Piękna damo ze zdjęcia! 
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Kornel to nie Twoja liga, dlatego tracisz czas pod tym wierszem.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...