Kraina Podlaska

[Mieczysław_Borys]

...Poezja nie polega na tym by pisać jak Mickiewicz,
a pisać to, co leży na sercu i w duszy gra...


Kraina Podlaska


Kraino pól pagórkowato-garbatych,
Zbóż zielonych, srebrnych i złotych,

Łąk żółtych kosmatych,
Co już nie chodzę po nich.

Dróg wszędzie zygzakiem krętych,
Lasów wielkich, ptaków wszędzie rozmaitych.

Wzorów cudnych niepojętych,
Jakoby z Niebios wziętych.

Ludzi różnych wyznań,
A nie ma między nimi poróżnień.

Serca mają otwarte,
W historii Ojczyźnie są wiele warci.

Gościnni są szczerze jak dzieci -
Tak na Podlasiu jest od stuleci.

Żyć tutaj mi przyszło,
Choć w innej krainie w życiu nie wyszło.

Ale nie mam do nikogo żalu,
Żyjąc dzisiaj od wszystkich zmartwień, trosk w oddali.

Mając tutaj jak dar Boży,
Co mi każdego dnia słońce na serce się złoży.

Nawet w kalectwie można być szczęśliwym,
Kiedy żyje się w środowisku miłym.

Choć mi w życiu nie wyszło,
Tutaj wszystko w życiu przyszło.

Nie nakładam na siebie obroży,
Skoro wolność otwarta mi się mnoży...

Jestem wolny jak ptak,
Choć wolności nie wskazuje mój "Znak"*.

Wzroku nie topię w wodnej topieli,
Bo nie mam w sobie ukrytych duchowych mścicieli.

A sięgam po horyzont daleki,
Patrząc szeroko nie przymrużając powieki.

Objaśnienie: "Znak"* - autor miał na myśli naklejkę inwalidzką na szybę samochodu.

Podlasiu i nie tylko

[Mieczysław_Borys]

Marlett - tak to prawda, Marlett. Poprawiłem. Dziękuję i serdecznie pozdrawiam.

[Gość]

@Mieczysław_Borys
odnośnie motta, bliźsze jest mi stwierdzenie: "poezja jest sztuką eliminacji słów".

[Mieczysław_Borys]

Tak też może być. Dziękuję i pozdrawiam.