Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

za linią horyzontu
milkną nawet echa
kiedyś łatwo było
żyć beztroską

dziś kurczliwy czas
nagli do remanentu
od środka uwierają
zaniechania dobra

jako niewypłacalny dłużnik
proszę

o słońce dla zachmurzonych
głodnym sypnij garść manny
zwaśnionych nakłoń do zgody
jesteś wszechmocny

wysłuchaj już dziś
jutra być może nie ma
w planach niebios

amen

2014-03-26

Opublikowano

@teresa943
tą pierwszą jeszcze bym dopracował (co najmniej zbędne "nawet") ale ogólnie fajnie. oprócz wątku osobowego utwór kojarzy mi się z trwającymi wojnami (Ukraina, Irak, Syria itd.) w których tak naprawdę nie wiadomo o co chodzi. jak dla mnie to masakra. hm. poznałem niedawno byłego źołnierza, który był w Afganistanie, grupa bojowa, snajper. i włos się jeżył gdy go słuchałem, straszne.

Opublikowano

@Penelope_Coal
Masz rację, życie jest "chwilką" wobec wieczności, dlatego warto wykorzystać go na czynienie dobra wobec bliźnich.

Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią (Mt 5,7).

Komentarz św. J. Pawła II: "Właściwie chciałoby się dodać do zakończenia błogosławieństwa: ...miłosierdzia dostąpią i już dostąpili. W przeciwnym wypadku, możliwe jest stwierdzenie, że miłosierdzie będzie zapłatą za nasze dobre czyny. Tymczasem kolejność jest inna: tylko dzięki temu, że sam doświadczyłem miłosierdzia, potrafię ofiarować je innym. Nie dlatego jestem miłosierny, iż spodziewam się miłosierdzia dostąpić, tylko dlatego, że już go dostąpiłem.

Owszem, prosić dla siebie trzeba ale ... kto sam dostąpił Bożego miłosierdzia, ten prosi: "Panie, Ty wiesz, czego mi potrzeba, więc daj mi chleba powszedniego na dziś i odpuść winy"...

Dziękuję Penelope i serdecznie pozdrawiam :)

Opublikowano

@oskari_valtteri
Tak. To straszne, dlatego prosząc Boga o pokój pomiędzy zwaśnionymi, okazujemy im swoją miłość - wszyscy jesteśmy braćmi pod jednym niebem.

A co do sugestii - dziękuję, ale wybacz - zostanie jak jest - każde słowo ma zamierzony sens, np. "nawet echo" to nie to samo co "echo", "nawet" sprawia "nasycenie" klimatu.

Serdecznie pozdrawiam :)

Opublikowano

@teresa943

Dobry wieczór Krystyno - ciekawy wiersz - wiersz prośba którą
zwie niewiadomą...
Myślę Krystyno że są takie plany w niebiosach codziennością
tylko my ich nie zauważamy .
Myślę tez że wszyscy jesteśmy niewypłacalni - każdy ma jakiś
mały ukryty głęboko grzeszek .
Tak mi się wydaje ale być może się mylę...
Wesołych snów ci życzę

Opublikowano

@Waldemar_Talar_Talar
Błądzić i upadać jest rzeczą ludzką" - ważne by z grzechów "powstawać" i naprawiać zaniedbania; co prawda to wymaga wielkiej pokory, bo trzeba przyznać się do winy i zadośćuczynić ale - skrucha otwiera drogę wolności ducha.

Dziękuję Waldku i serdecznie pozdrawiam :)

Opublikowano

Odbieram to tak: jako przesłanie jednej osoby do drugiej... Tylko tak gorsza druga osoba jak na razie nie słucha i jest obojętna na Twoje sugestie.
Chciałbym się mylić i jeśli mylę się, to bardzo przepraszam. Odpowiedź niech pozostanie tajemnicą.

Ja jako wrażliwiec, życzę Tobie Krzysia, by całe życie spotykało Ciebie szczęście, zdrowie i żeby zawsze była otoczona dobrymi ludźmi.
Z całego serca życzy Mietko. Pozdrawiam.

Opublikowano

@Mieczysław_Borys
No nie całkiem tak ale... jako Czytelnik masz prawo do własnego odbioru, za który b. dziękuję.

Powiem szczerze, że wzruszają mnie Twoje życzenia pełne empatii - są bardzo na czasie, bo właśnie od ponad tygodnia jestem chora ale dzięki Bogu wokół tyle ludzkiej życzliwości, że "wychodzę na prostą"...

Serdecznie pozdrawiam z deszczowego Mazowsza i życzę Ci Mietku wszystkiego, co zwie się dobrem :)

Opublikowano

Przyszła mi właśnie taka sama myśl jak Penelopie - koniecznie przydałoby się poprosić o choć troszkę dla siebie, Krysiu :))

I jeszcze jedna myśl mi utkwiła
jako niewypłacalny dłużnik
proszę


ten fakt zawsze mnie wręcz wzrusza
ponieważ niesłychany jest w tym Bóg
tak na ludzką miarę, na naszą miarkę
wartości - prawda ?
Pomimo naszej beztroski i niewdzięczności
małości itd.

Piękna rozmowa z Panem.
Serdecznie pozdrawiam Krysiu :)

Opublikowano

@Zbyszek_Dwa
Hmm... wyjaśniłam Penelope co z tą prośbą dla siebie, nie będę powtarzać całości ale powiem tylko, że kto już otrzymał "wszystko" a nawet więcej, troszczy się o innych a Bóg troszczy się o niego, bo jego prośba zawiera się w słowach "chleba powszedniego daj dziś":

"miłosierni dostąpią miłosierdzia" ...św. J. Paweł "dostąpią" rozszerzył do "dostąpili" :)

Dziękuję Zbyszku i pozdrawiam ciepło :)

Opublikowano

A ja jeszcze, bo Twoja odpowiedź ruszyła moje refleksje, Krysiu.
E tam, mimo że chleb, ten na każdy dzień jest najważniejszy, a jak smakuje ! :)
jednak póki trwa pielgrzymka potrzebujemy ciut więcej
chociaż troszkę, więc warto wciąż prosić :)) bo Pan daje
na miarę naszych pragnień

i wszystko jest możliwe, gdy tylko biją Boże zegary :)
chociaż, dawanie może być sensem życia
oj tak :)

Jeszcze raz serdecznie pozdrawiam :))

Opublikowano

@Zbyszek_Dwa
"chleb powszedni" jest użyty jako przenośnia... oznacza wszystko, co nam jest potrzebne... bez wyliczania, bo przecież Bóg wie najlepiej, czego nam brakuje. Właściwe zrozumienie tej najwspanialszej modlitwy "Ojcze nasz" odkrywa sens całościowej modlitwy, która składa się z 7 próśb. Jest to modlitwa ułożona przez Chrystusa, którą zaleca apostołom i nam wszystkim.

A tak na marginesie: komu jeszcze daleko "do zmierzchu", temu niektóre "oczywistości" trudno zrozumieć :) wiersz porusza tylko jeden aspekt modlitwy o miłosierdzie ... dla innych.

Dziękuję za refleksje :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @wiedźma coraz lżejsze miała suknie ;) Dziękuję!
    • @Poet Ka Dziękuję. Piękne nici wyciągasz. Niektóre całkiem niespodziewane. Ale to znakomicie jeśli wiersz staje się ekranem dla projekcji odmiennej, ale też podobnej wrażliwości.   @Alicja_Wysocka Bardzo mi odpowiada ten wątek o transformującym doświadczeniu. Dziękuję.   @Charismafilos Bracie, znakomity motyw odczytujesz. Dzięki! Tak widzę, że różne rzeczy ten wiersz do różnych osób mówi. 
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Witam - ja też tak myślę - nie ma co się poddawać tylko myśleć pozytywnie -                dziękuje ci za czytanie -                                                           Pzdr.serdecznie.
    • @Waldemar_Talar_Talar @Stukacz dziękuję Wam! @Simon Tracy dziękuję!
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Uciekłem jak tchórz. Mężczyzna powinien brać odpowiedzialność za swoje czyny i życie. Powinien sterować poczynaniami  na tyle skutecznie by omijać zdradliwe skały niepowodzeń  i sztormy porażek. Bogactwo, wierność, stałość uczuć  i leniwa codzienna stagnacja  w ułożonym spokojnie życiu u boku pięknej żony i gromadki pociech. Brzmi romantycznie. Zbyt pięknie.     Nie dla mnie bezpieczny, cichy dom. Nie dla mnie zakwitłe ogrody, różanej miłości. Nie potrafię żyć, życiem milionów. To ich marzenia. Ich sukces i normalność. Dla mnie normalność to chaos. Pustka wewnątrz  a burza na zewnątrz jestestwa. Dla mnie życie to chwila,  mgnienie, ciągły ruch. Ciągła walka z samym sobą. Depresyjnym balastem przeszłości. Czasami to ludzie  a innym razem demony choroby, są moją kotwicą. A ja wyrywam się i wiercę niespokojnie. Staję wręcz dęba  i duszę się w obroży niemocy.     Wreszcie i tak przegrywam. Bezwolnie poddaje się ich woli. I cierpię w swym człowieczym wraku. Gdzieś pośrodku oceanu czarnych myśli. Na dennym, piaskowo-żwirowym dnie. Rozpadam się od rufy po dziób. Gniją we mnie pokłady zrozumienia. Żagle rwą się na strzępy, ulatując w niebyt żywiołu. I tylko beczki z prochem, czekają na zapalną iskrę. Odpal lont skręcony naprędce. I zawlecz go do prochowni. Chociaż raz okaż miłosierdzie  a nie zimną obojętność.     Dlatego właśnie  ciągle miałem uśmiech na twarzy. Zapewniałem Cię,  że kocham ponad wszystko. Spędzałem czas tylko przy Tobie. Chłonąłem każdy dotyk, słowo, czułość. Lecz we mnie tlił się już pożar. Wiedziałem, że zostać z Tobą na stałe, równałoby się tragedią dla obojga. Bo ja nie jestem księciem na białym koniu ani dostojnym kapitanem. Jestem tylko przerażonym majtkiem, co szuka protekcji  w szponach wiecznej tułaczki.     Dlatego rankiem próżno wyglądałaś mnie przed bramą kościelną. Zostałaś sama przy ślubnym ołtarzu. Skradłem Ci serce wiem to. Lecz nie szukaj zemsty ani sprawiedliwości  po zhańbieniu jakie Cię spotkało. Moją karą jest  samotna żegluga po wieczność.     Nocą, zaciągnąłem się w porcie  na pokład jakiejś starej brygantyny. Kapitan zwyzywał mnie  od szczurów lądowych  i zakichanych dzieciaków. Zapytał kim miałbym być na jego okręcie. Nic nie wartym balastem. Odpowiedziałem. Rozbawiłem go tak szczerze, że podarował mi funkcję nawigatora.     Rankiem odbiliśmy od nabrzeża. Wychodziliśmy przez główną redę. Wspinałem się ku oku na grotmaszcie. Wtedy ujrzałem Cię  obok opustoszałego doku. W białej, ślubnej sukni z szerokim trenem. Welonie opuszczonym na twarz. Z bukietem róż w dłoniach. Patrzyłaś z życzeniem śmierci na ustach. A ja zatonąłem w Twych oczach  po raz ostatni.  Czując się jak rozbity wrak,  gdzieś tam na serca dnie.  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...