Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Wiosenna brzoza

Mieczysław_Borys
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Mieczysław_Borys

Mieczysław_Borys

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Wiosna cię ubrała w zieleń,
Jak majestat wśród sosen.
Tędy co przechodził rogaty jeleń
Otarł o ciebie kilka wiosen.

Ale ty tak szorstko ubrana,
Że żadnej krzywdy nie mógł uczynić.
Ta która na tobie stara rana,
Mnie możesz o to tylko po winić.

Że gdy byłem jeszcze młodzieniec,
Siekierą do ciebie rzucałem...
Pamiętasz, choć nie byłem szaleniec,
A z niepokojem się wykłócałem...

Dzisiaj sam nie wiem,
Czy tobie krzywdę wyrządziłem.
Ale z pewnością o tym tobie powiem,
Że dzisiaj o tobie wiersz spłodziłem.

teresa943

teresa943

Opublikowano
Opublikowano

@Mieczysław_Borys
Wzruszający wiersz, który jest zadośćuczynieniem za popełnione winy wobec ukochanej osoby (brzoza).

Można też zinterpretować nieco inaczej - "wiosenna brzoza" to Peel w młodości, który nie doceniał życia, bo był silny i zdrowy; po latach uświadomił sobie jak wiele stracił.

Serdecznie pozdrawiam, Mietku :) Krysia

Mieczysław_Borys

Mieczysław_Borys

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

teresa943 - i tak i nie, Krzysia, co napisałaś. Będąc w lesie z ojcem po drzewo do palenia w piecu, rzucałem siekierą do brzozy
może nie tak do końca, by się wyżyć jako "durak" młodzieniec, ale jak pamiętam przede wszystkim żeby potrenować,
wcześniej naoglądawszy w telewizji filmów o Indianach np. o Winnetou... A teraz, gdy czasu na życie mam sto procent,
to wspominając młodzieńcze lata przychodzi to i owo na myśl, stąd ta prawdziwa historia o brzozie. A w mojej biografii
znajduje się jeszcze więcej wydarzeń... Gdy znajdziesz czas, możesz poczytać, zapraszam: DZIECI WIEJSKIE NIE BAWIĄ SIĘ W PIASKOWNICY
http://www.far.org.pl/forum/viewtopic.php?id=2541 Wielkie i miłe serdeczności ode mnie. Pozdrawia Mietko.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...