Dzieło sztuki

[Damian Cz.]

I już wiedziałem, że nie zamienię nicości w byt,
a lateksowa pamięć pozostanie jako jedyne świadectwo
zmagania się z widnokręgiem słów.

Nikt tak naprawdę nie czuł, że poezja jest piękna.
Książki, które służyły do czytania lub jako papier toaletowy
doskonale świadczyły o roli sztuki w życiu jednostek.

Zostaliśmy (po)zbawieni. wiary w wiarę.
Później mogła być już tylko galeria
pełna obrazów zdezorientowanych min,
wpatrzonych w dzieła sztuki ( a nie ludzi).
I znów było mi strasznie głupio,
kiedy rano zastali mnie pijanego w muzeum.

[Messalin_Nagietka]

myślę, że nie Ty pijany byłeś tylko wszyscy dokoło - zależy od punktu widzenia
ale poezję łączyć z muzeum?
MN

[Przemo]

Całkiem "przyjemny" wiersz. Dość pesymistycznie, czy nawet dekadencko... Największe wrażenie robi zakończenie. Alkochol i poezja... Skąd ja to znam?

[Damian Cz.]

nie wiem czy pesymistycznie.. jakby tak to oceniać to cały świat jest taki, a przecież to nie prawda. Poprostu zaznaczam problem, który nie jest smutny, on poprostu jest PROBLEMEM hehe

[herad]

Całkiem nieźle. Ładna metafora: "widnokrąg słów" - choć nie ta jedna. Tylko mam wrazenie że pomiędzy strofami tworzy się zbyt daleka "odległość" wykreowanych elementów rzeczywistości i nie daje mi to jakiejś całości "świata" i problemu (czy probelmów). A może jest tu tego za dużo jak na tak krótki tekst i sporą dozę abstrakcji znaczeniowej :próżnia, nicość, byt....Powodzenia młody. I nie tłucz głową w ścianę, bo nie zasnę!>:))