Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Jest gdzieś miejsce dla mnie.
Błyszczący krystalicznie czystą wodą staw.
Śpiewające drozdy unoszą się hen wysoko,
Tonąc gdzieś daleko, tuż pod ręką Boga.

Jest gdzieś miejsce dla człowieka,
Pałac lasu, w którym czyste powietrze unosi chmurę prawdy.
Miejsce oddalone od iluzji pędu o tysiące mil,
Przestrzeń, gdzie można oddychać.

Jest tam pałac dla człowieka,
Zbudowany z tysiąca belek wolny dom.
Pośród ciszy natury unoszę się pracując nad lekturą.
Wpatrzony w ducha przeszłości…
Przeglądam z zachwytem kolejne stronice.
Patrząc tak na jasność myśli, mogę spokojnie odetchnąć.

Jest gdzieś dom dla ludzi.
Miejsce, gdzie wolne myśli tworzą chmurę piękna,
A my pośród niej kąpiemy się w czystości słowa.
Jest to pałac dla ludzi,
Miejsce dla człowieka
Jest to…
Jest to przestrzeń dla mnie.

Opublikowano

"Wtedy przemienię się do martwych,
usatysfakcjonowanym będąc, że kamienie
żyją, a poeci umierają" M. Patriota


Dążenie życia. Bo w każdej radości, chcemy więcej piękna i więcej... więcej.
Będąc tu, chcemy być tam. A tam, chcemy nie być tu.
Tu jest miejsce człowieka - jego wyobraźnia. Imaginacja jest "przestrzenią dla mnie" - tylko myśl nasza może być pałacem, dla człowieka.
Nawet samotna noc na sianie, mogłaby być niczym nocą w "pałacu dla ludzi".

Jest to...
jest to nie tylko tęsknota, ale też pragnienie wiecznego samodoskonalenia...

I jest też radość największa, ale ona nie jest przeznaczona dla człowieka, nie na tej ziemi.





  • 1 miesiąc temu...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Okiem ciemnym, zamglonym – mierzę granice Namiętnie lecę – zachwycony tajemnicą Lecz pocałunków w słowa nie zmienię, nie przeliczę Moja najdroższa Tęsknico   Śladem Twoim, z grzechem, z jękiem, z rozpaczą Przez westchnienia, w głąb najgłębszych czeluści Tam, gdzie tylko serca zranione zobaczą To co boli, co dusi   Szmaragdy, brylanty, złoto, Ty To tylko marzenia, niespełnione sny   Zawiedziony zawrócę, bo zbyt wiele, za dużo Serc ludzkich złudnie wabi mnie i nęci Choć nic, a nic w rachunku nie służą A dusza ich dotykiem w dal nie odleci   I znów muszę uciekać, rankiem obudzić I tęsknić, żale urojone w sobie studzić I czuwać poroniony w próżnym zadumaniu W blasku księżyca – w zakochaniu   Szmaragdy, brylanty, złoto, Ty To tylko marzenia, niespełnione sny   Rachuję więc z pogardą – kochającą Ciebie I liczę myśli w nicość próżno spadające Choć ledwo w nich widzę – zakochanego siebie To słyszę, jak serca w samotności konające   I znów muszę uciekać, rankiem obudzić I tęsknić, żale urojone w sobie studzić I czuwać poroniony w próżnym zadumaniu W blasku księżyca – w zakochaniu   Szmaragdy, brylanty, złoto, Ty To tylko marzenia, niespełnione sny
    • @karenka to taka próba pracy nad warsztatem ;) dziękuję za komentarz @Berenika97pracuję nad Echo ;) @Leszek Piotr Laskowski @Poet Ka @violetta @.KOBIETA. Dziękuję Wam!
    • ...myto...   ..cóż winien jestem tobie ja człowiek szary eminencja pośród słów    powiedz język mój stary niewidzialny próg    kracze dziko skacze okruch chleba dziobie kruk    spłać swe myto nim opróżnisz złoty róg    prawdy złogi gardeł wnyk głuchyś ślepcze jam serwuję ci na tacy niemy duszy krzyk..   chytrylis - 2026r. „Gdy ci na górze milkną w obłudzie, niemym krzykiem przemawiają prości ludzie.”   chytrylis
    • Kobiecy głos zamknięty w klatce Klatka z gałązek rudej jarzębiny  Miesza powietrze z dźwiękami lasu Las przystrojony w letnie koniczyny   Skończone słowa, nieskończony żal Że w ramionach wiatru znika twoja pieśń  Wszystkie słońca w kwiatach  Z uśmiechami głaszczą mnie   Ku milczącym chmurom  Rumianych aniołów Płaczę bo mi tęskno  Do śpiewnych ogrodów    Ogrodów radości i ciepłoty rąk Uciekłaś po cichu, droga samotności  Zostawiając tylko Ten horyzont łąk      
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      dziękuję...Tak, trudno trafić na swoją duszę...prawda? :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...