Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Jest gdzieś miejsce dla mnie.
Błyszczący krystalicznie czystą wodą staw.
Śpiewające drozdy unoszą się hen wysoko,
Tonąc gdzieś daleko, tuż pod ręką Boga.

Jest gdzieś miejsce dla człowieka,
Pałac lasu, w którym czyste powietrze unosi chmurę prawdy.
Miejsce oddalone od iluzji pędu o tysiące mil,
Przestrzeń, gdzie można oddychać.

Jest tam pałac dla człowieka,
Zbudowany z tysiąca belek wolny dom.
Pośród ciszy natury unoszę się pracując nad lekturą.
Wpatrzony w ducha przeszłości…
Przeglądam z zachwytem kolejne stronice.
Patrząc tak na jasność myśli, mogę spokojnie odetchnąć.

Jest gdzieś dom dla ludzi.
Miejsce, gdzie wolne myśli tworzą chmurę piękna,
A my pośród niej kąpiemy się w czystości słowa.
Jest to pałac dla ludzi,
Miejsce dla człowieka
Jest to…
Jest to przestrzeń dla mnie.

Opublikowano

"Wtedy przemienię się do martwych,
usatysfakcjonowanym będąc, że kamienie
żyją, a poeci umierają" M. Patriota


Dążenie życia. Bo w każdej radości, chcemy więcej piękna i więcej... więcej.
Będąc tu, chcemy być tam. A tam, chcemy nie być tu.
Tu jest miejsce człowieka - jego wyobraźnia. Imaginacja jest "przestrzenią dla mnie" - tylko myśl nasza może być pałacem, dla człowieka.
Nawet samotna noc na sianie, mogłaby być niczym nocą w "pałacu dla ludzi".

Jest to...
jest to nie tylko tęsknota, ale też pragnienie wiecznego samodoskonalenia...

I jest też radość największa, ale ona nie jest przeznaczona dla człowieka, nie na tej ziemi.





  • 1 miesiąc temu...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Los poskąpił cudów i mocy  Pod władzą Saturna namacalnie surowy  Białko oka nabrzmiałe żyłkami  Człowiek w końcu dotarł do swych granic    Czucie się niekochanym, samotnym, przegranym...   A więc to w takie miejsca przeszłość prowadzi   To całe szalone piękno w wierszach i eksperymenty odbijające piękne i szalone życie Aż do dobitnej depresji, inercji    Czasem jeszcze się zdarza... Piękno  Zachwyt Studium osobnych, rzadkich przypadków    Teraz interesuje mnie Dobro Nie chcę zboczyć ze srogiej drogi  Karma wyjaśnia te szarpiące się losy  Widma Głosy    Mgła - piękna metafora iluzji    Wszystko się zaczęło od Piękna i Iluzji Taki był początek świata  Wymawiałem wtedy marzenia Podczas gdy rozgrywał się dramat    Pauza    Dramat istnienia dusz nazbyt swobodnych  Dusz przypominających podziemnego człowieka  W których gra melodia straty       
    • @Ajar41 Zuzanna w kurorcie w Sopocie Chce płacic w dolarach i złocie  Choć jest wielka dama Pierze majtki sama I wiesza je na każdym płocie.                      
    • Wyruszyły we trzy: Największa Marija Najśmiglejsza Pinta Najdzielniejsza Niña   Hej, hej, jak długi rejs Zbiega i znów się wspina Na stromej fali grzbiet Z piaszczystych wzgórz "Dziewczyna"   Zdobędą Nowy Świat Rozbije się Maria Gdzieś zaginie Pinta Sławna będzie Niña   Rei Lavrador, twój las Szkutnicy zaprzedali "Dziewczyna" czesze lok W lusterku morskiej fali   Karaka Marija Karawela Pinta Najszczęśliwsza Niña Z piaszczystych wzgórz te trzy     Rej Lavrador – Król Rolnik (Dionizy I) obsadził wybrzeża Portugalii lasami, z których drewno wykorzystywano do budowy statków morskich w dobie wielkich odkryć. "Santa María", "Pinta", "Niña" ("Dziewczyna") – uczestniczki pierwszej wyprawy Kolumba.  
    • Na co mi Twoje łzy    I sny    I wszystkie  Smutki świata    One nie przyniosą  Ukojenia    Ani nie zagłuszą Sumienia    Odejdę bez pośpiechu  Jeszcze tej nocy 
    • @kasia652 poruszający wiersz...
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...