Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

mówić do wszechwiedzących tak
by prostota przerosła zawiłość frazy
gdy tylu poetów ile egzaltacji
w rozdeptanych psich kupach
na chodniku usłanym płatkami
najwspanialszych słów
a piękno jak jeleń na rykowisku
wymaga odpowiedniej ramy
tyle z tego
ile fontanny w przewróconym pisuarze
większość z nas nie szczy do fontann

Opublikowano

Witaj.
Dwie rzeczy zwróciły moją uwagę:
1.mówić do wszechwiedzących tak
by prostota przerosła zawiłość frazy - brzmi jak postawienie tezy, z której wynika, że fraza zawsze jest zawiła.
2.większość z nas nie szczy do fontann - tu dużo gorzej.Przede wszystkim to szczanie do fontann brzmi okropnie.Spróbuj na spokojnie przeczytać ten wers ( nie chodzi mi o dosłowność ) W tak ciasnym tekście ilość ekskrementów tłamsi przesłanie. A po ..........
drugą fontannę (ostatecznie pierwszą) "potraktowałbym" synonimem.
pozdr

Opublikowano

Rrose Sélavy

mówić do wszechwiedzących tak prosto
by prostota przerosła zawiłość frazy
gdy tylu poetów ile egzaltacji
w rozdeptanych psich kupach
na chodniku usłanym płatkami róż
najwspanialszych słów
a piękno jak jeleń na rykowisku
wymaga odpowiedniej ramy
tyle z tego
ile fontanny w przewróconym pisuarze
i wodotrysku w strumieniu szczyn



może tak? :-)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @huzarc

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        historii na nowo spisano tak wiele i w wielu z krwi słowo lecz sens błądzi z celem
    • Każdy poeta napisał w swoim życiu jeden wiersz, którego szczerze nienawidzi, najmocniej ze wszystkich. Też mam taki.   Kunsztowny, piękny, z krwi i kości. Czytelnicy byli zachwyceni, lecz ja co wieczór próbuję go unicestwić, zasypać krater w sercu otwarty słowami. Daremnie strącam litery jak meteory w limbus - sens trwa, niezniszczalny. Nie cofnę już ruchów pióra.   Ten wiersz rozciął pełnię na dwie połowy - - jasną i ciemną. Jasna: noce, gdy płakałem ze szczęścia. Ciemna: to wszystko, co przyszło a posteriori. Oczy, dwa Jeziora Aralskie, pieką rdzą i solą.   Później stworzyłem jeszcze dziesiątki innych wierszy. Jestem w nich zaledwie barwnym hologramem, przemierzającym sterylne przestrzenie twojej obecności.   Wiem, że tamte wersy już się nie odstaną. Rzeczywistość została poruszona.   Karmię łąki czerwienią, fioletem; mogę być motylem, kwiatostanem, morską falą, a ludzką skórę zakopałem pod jabłonką w ogrodzie.   Tylko w drżeniu kropel rosy na liściach macierzanek pod twoimi stopami nadal żyje mój oddech.
    • Głosem w kadzidle rozlanym  złotym wiatrem złoty mróz  szumem serca które trwale  wyczekuje drżących ptasich słów.   Kiedyś zwiędnie poszybuje  pięknych liści szary blask  pójdę z tobą  pójdę szeptem  a w oddali trzepot gwiazd.
    • miłość to brama piękne okno na świat   ona strażnikiem tego co się śni to uśmiech i łzy   miłość to kochanie to prawda która wciąż się tli   miłość to nie pogrzeb ani czas trudnych chwil   to niebo pełne  gwiazd oraz  czułych słów   miłość to kwitnący sad  to las pełen wzruszeń   tak moi drodzy  taka jest miłość radości czas
    • Czy możesz napisać historię  na nowo bez dżumy zwiędłych kwiatów i ołowiu wrysowanego w ukosy deszczu   Na moście dnia i nocy dotyku i bólu   Ostatni po nas czas zamknie myśl w kamieniu   Kto przyłoży do nich ucho   skoro dźwięk nawet echem niewybrzmianym w powietrzu   w łuku słońca zastygnie jak truchło cienia  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...