podziemna zima

[Jan_Wodnik]

ogród płonie bielą i świeci cekinami
na czarnych gałęziach w brzozowej ciszy
kołysze do śmierci mroźnymi falami
kołdrami bieli ucisza wianie
wyrasta wśród miękkich kroków
pomiędzy nami jak snu koniec
i nowy początek życia poza nami

wwiercam się w ziemię kret zimowy
drążę pod lodem gdzie kości spróchniałe
oświetlają drogę w korytarzach wspomnień
w komnatach pamięci skrytych
przed martwym słowem i wzrokiem

tam źródła żywe leniwe styksy płyną
wieczne kwiaty kwitną wśród alejek i stalaktytów
szkielety powstają i czaszki przestrzelone
łyskają oczodołami otwierają się wrota mitów
na nieskończony podziemny firmament

tu się znalazłem wyżej ogród biały
straszy jak siekiera skazańca i umarły świat
tu siebie ocalam wodę żywą piję
ze źródeł ziemi zawieram tu tajemny
pakt z czarnym aniołem co kusi różami
o płatkach rdzawych jak krew i listkach
lekkich jak popiół

biegną ku mnie wieki w spiżach
w takt trąb bojowych tańczą znajome
cienie na ścianach - dusze wołają
o przebudzenie a ja rosnę dąb czarny
pośród prochów i łuków triumfalnych
rzek odwiecznych co leniwie płyną
wrastam korzeniami głęboko tam
gdzie rozkołysane pola
poszarzałych kęp nieśmiertelników

[Krystian_Kosouliev]

Tekst bardzo oddziałujący na wyobraźnię, podoba mi się użycie herbertowskiego zabiegu z brakiem interpunkcji, bardzo dynamiczny. Pozdrawiam

[M_Patriota]

Janku, przypominasz mi Słowackiego...

[Jan_Wodnik]

krystian: dzięki za dobre słowo. Pozdrawiam

patriota: Słowacki ? Nie miałem go na myśli , ale porównanie mnie onieśmiela. pozdrawiam ciepło.

[gabrysia_cabaj]

Myślę, wydaje mi się, że Twoje wiersze, Janie, są piękne, współczesne, a jednak w pewnym sensie klasyczne, co niczego im nie ujmuje, a przeciwnie, wpisuje się w nurt rzeki, tej lirycznej.

Pozdr.
G.

[Jan_Wodnik]

Miła jesteś, dzięki.
J.

[gabrysia_cabaj]

nie wiem, czy jestem miła, czy to ma jakieś znaczenie? - wiem, co mi się podoba, w czym fałszu nie czuję, co nie jest pisaniem pod, pożal się Boże, publiczkę.
Pozdr.
G.