po drugiej stronie drzwi

[miła miłka]

przez dziurkę w drzwiach
która nie pasuje do klucza
cicho wzdychającego
w mojej kieszeni
podglądam oczy
ślepe na tę nikczemność

bezsenne życie
przesuwam bezszmerowo
pod oknem
z nie moimi świtami

uczę się zapominać
zbierać włosy z poduszki
karmić ręce powietrzem
szeptać w pustkę

próbuję nie rzucać cienia
rzadziej oddychać

[Jacek_P.]

A wiesz, że to do mnie całkiem przemawia?
Podoba mi się i ta dziurka, która nie pasuje do klucza - całkiem fajne, wiele mówiące odwrócenie, i okna z nie moimi świtami, i karmienie rąk powietrzem. W ogóle czuje się w nim bardzo wyraźnie smutek odgrodzenia.
Popraw tylko na tę nikczemność. Jak dotychczas jeszcze ciągle "tą" jest dopuszczalne tylko w mowie niestarannie potocznej.

PS Przypomniał mi się taki żartobliwy wierszyk, który kiedyś dawno napisałem w esemesie (dlatego bez polskich znaków):

Stoje od rana, moja kochana
pod Twoim oknem.
Wiatr mnie owiewa, marzna kolana
na deszczu mokne
Marzenia snuje
klamke caluje
Zimno na dworze
Wpusc mnie Potworze.

Pozdrawiam serdecznie.
Ja.

[miła miłka]

poprawione ;) dziękuję

pozdrawiam

[Gekon]

no i sposób na życie jak znalazł
i może nawet bezpieczniejszy...

[PiątaPoraRoku]

podglądam oczy
ślepe na tę nikczemność

oprócz tych dwóch wersów które rażą mnie jest naprawde dobrze, z uczuciem, wyczuciem, klimatem, pomysłem, ciekawe i dobrze napisane.
Pozdrawiam