Odlotowy sonet

[Jacek_P.]

Pociemniała gwarna rola od łopotu,
od świergotu rozdzwoniła się topola.
Zawołaniem, zwoływaniem dźwięczą pola:
Świat zamiera, czas się zbierać do odlotu.

Hej skrzydlate! Koniec lata! Idzie słota
i przyroda w białych chłodach się pogrąży.
Nim złociście uschną liście, trzeba zdążyć
rozszczebiotać, rozmigotać, rozłopotać.

Potem lotem poprzez dale mknąć wytrwale
dróg bezdrożem, ponad morzem, ponad fale,
gdzie końcowa, południowa czeka stacja.

Tak co roku, bez wyroku, dobrowolnie,
śpiewająco, furkocząco i swawolnie
trwa szalona, uskrzydlona emigracja.

[Lady_Supay]

Co racja, to racja - sonet to "trudna poezja" ;))
Ja sobie z nią nie radzę, choć bardzo sobie cenię.
Tobie, to lepiej wychodzi...(co widać na załączonym obrazku) :))

Pozdr.
Su

[Roman Bezet]

Widziałem piękny film o ptakach, odlotach i przylotach - zachwycilem się nim.
Wiersz mi to przypomniał, a że ptaki lubię za "ptasią duszę" zwłaszcza - zatem dzięki podwójne :)
pzdr. b
(nie będę prawił o formie itepe, bo sam wiesz Jacku, że nic prócz lukru z ust by mi nie wyszło :)

[PiątaPoraRoku]

Bardzo zręczny wiersz, przynajmniej jak dla mnie:) z przyjemnością go przeczytałam:)