Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Dotknij mnie szeptem,
dotknij myślami, słowami,
nie czyń tego jeszcze.
Dłonie w kieszeni schowane,
mów do mnie proszę,
patrząc prosto w oczy.
Niech napięcie rośnie,
wir namiętności.
Rozbieraj mnie wzrokiem,
przenikaj me wnętrze,
niech się rozpala,
żarzy z podniecenia.
Oddech przyspiesza,
serce szybciej bije.
Ręce do mnie wyciągasz,
chcesz mnie złapać,
mój obraz ginie...

Opublikowano

@Pomyłek_Stokrotny
Zostać nie mogę ,
nie powinnam
zakazane mi to.
Tyś mym marzenie,
iskrą nadziei.
Kochając mnie
zdobywaj,
szczyty gór.
Może sie uda
iskra zabłyśnie
miłość rozwiązanie ma.
I zostane juz na zawsze
nie tylko w marzeniach i snach

  • 2 miesiące temu...
Opublikowano

szeptem dotykam Cię w myślach
słowami to robię, nie czyniąc nic więcej
zatrzymaj swe dłonie,
szelest mieszanych rzęs odważny
dociera do Ciebie obnażonej
wstyd podnieca Ciebie, prawda?
podoba Ci się jak dyszę, męczę się z pragnienia
dalej nie chcę byś ginęła
więc powstrzymuje się od wyciągnięcia rąk
wolałbym Cię w słowach, bardziej bezwstydną
oswojoną ze słowami, poezją myśli, dotykiem słów
dotykiem
bądź taka



Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Charismafilos   ja widzę plażę…kapelusz i czerwone usta:) drobinki piasku na skórze wilgotnej od olejku,  kokosy i laski wanilii….   ;)))    Violetta co Ty dostrzegasz? I Bazyl ? :) 
    • @violetta ja się nie obrażam :)
    • @Charismafilos tylko inteligentni widzą różnicę:)
    • @Łukasz Jurczyk   Ten fragment poematu to przejmujące studium melancholii i żołnierskiego losu. Narratorem jest hypaspista - postać, która spędziła życie na wojnie, a teraz, patrząc na młodszych kolegów, dokonuje bolesnego rachunku sumienia. Wiersz opiera się na zderzeniu dwóch światów. Z jednej strony są nowożeńcy, którzy symbolizują życie i nadzieję (wierzą, że „życie czeka”). Z drugiej strony mamy narratora, dla którego życie już się niemal dopełniło, choć nie w taki sposób, jakiego by oczekiwał. Dla nich to szansa na „ciąg dalszy”, dla narratora - przypomnienie o tym, co sam stracił. Bardzo poruszającym momentem jest strofa szósta - „Odłożyłem życie , na później, a później , stało się nigdy.” To uniwersalna pułapka, nie tylko dla żołnierza. Narrator uwierzył w iluzję, że na budowanie domu, rodziny i miłości przyjdzie jeszcze czas. Jednak wojna (lub po prostu upływający czas) sprawiła, że to „później” nie nastąpiło. Wspomnienie córki sąsiada z oczami jak oliwki to symbol niewykorzystanej szansy na zwyczajne szczęście. Jako młody żołnierz wyśmiewał rady ojca o „zostawieniu kogoś po sobie”. Tarcza była wtedy ważniejsza niż kołyska.Teraz, by uśmierzyć ból samotności, stosuje swoją filozofię - „lepiej nie mieć nic, niż patrzeć, jak czas to powoli psuje”. To gorzka próba racjonalizacji - wmawia sobie, że brak bliskich to wolność od cierpienia związanego z ich utratą lub starzeniem się. „Gotowy na wiatr” - To metafora śmierci lub dalszej tułaczki. Narrator nie ma korzeni, nic go nie trzyma przy ziemi. Jest gotowy odejść, bo nie zostawia po sobie żadnego śladu (syna, żony, domu). Ten fragment to przestroga przed zbyt długim trwaniem w „stanie gotowości” do życia, które przez to oczekiwanie może nam zupełnie umknąć. Piękny tekst! Zachwycił mnie. :)
    • @MIROSŁAW C.  Ów Erotyk botaniczny ma skrzydła bez skrzydłowych owadów. Pozdrawiam :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...