Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

rozmiękłe koleiny w jesiennej szarudze
zalesione pagórki młyn wodny wśród drzew
furmanka z kartoflami a na polu ludzie
pochyleni krzyżem pogania ich zmierzch

dziś przyjdzie nieco wcześniej pod rękę z chmurami
by wilgocią usztywniać drętwe palce rąk
rozpełźnie biały opar aby zdążyć za nim
tlące kopce zlepi chłodnej nocy krąg

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


to już chyba 8 lat jak wszedłem na to forum nie mając fiołkowego pojęcia o pisaniu i Twoje wiersze mnie zauroczyły.
Wiesz nawet teraz otwierają mi się kolejne klapki na drogi którymi żadne warsztaty nie poprowadzą.
Dużo zdrowia Alu i słońca choć u mnie leje :)))
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


to już chyba 8 lat jak wszedłem na to forum nie mając fiołkowego pojęcia o pisaniu i Twoje wiersze mnie zauroczyły.
Wiesz nawet teraz otwierają mi się kolejne klapki na drogi którymi żadne warsztaty nie poprowadzą.
Dużo zdrowia Alu i słońca choć u mnie leje :)))
Jak dobrze, że choć Tobie 'otwierają się klapki' mnie się wszystkie pogubiły.
Nawet nie mam chęci szukać.

Do miłego :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


i wcale Ci się nie dziwię
spada ranga forum
mamy cały czas olbrzymi rozwój techniki komputerowej a tu krzaczki pozostały teraz kreski nam dopisują
jest to jakaś bzdura to forum ma być dla nas a nie my dla forum
chyba komuś zależy aby z czasem to wszystko rozpier..... tylu osób już nie ma przeniosły się inne fora

pozdrawiam Jacek

ps a poszukiwać będziesz zawsze
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


a więc Emanuelu masz rcję ale błąd jest w drugiej strofie (poprawiłem) zwróć uwagę że w obu strofach w ostatnim wersie brakuje sylaby, a przy cztaniu nie ma potknięcia taka już uroda tekstu

pozdrawiam Jacek
Teraz jest GITARRRAAAAA !!!

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Waldemar_Talar_Talar dziękuję bardzo pozdrawiam serdecznie 
    • @andrew   Reset i program czyszczący  w weekend – brzmi jak plan. :) Dobry plan. :)  Pozdrawiam. 
    • @Amber Normalnie peel bez tabletek nie potrafi zasnąć a w tym konkretnym przypadku przeholował z alkoholem. O pierwszej w nocy i tak trzeba było wziąć tabletki.  Dziękuję Ci Amber za obecność. Pozdrawiam ciepło i serdecznie. 
    • Gonię twój ogon, on jak zegar - tyka, nie widzę godziny, minuta mi umyka.    I słyszę go wszędzie, za każdym rogiem - on tyka i uroczo się droczy, gdy wchodzę - znika.    Otula go puszysty kożuszek,  ma mięciutkie futerko, i nazwałam go już  nawet - cierpliwy mruczek.   I złapałam go wreszcie,  ciągnę, ciągnę, a tam ogon - i sam ogon! I nic więcej.
    • @viola arvensis   To piękny, niezwykle poruszający wiersz, który czyta się jak balsam dla duszy. Emanuje z niego niesamowity spokój i życiowa mądrość. Świetnie ujęłaś motyw tytułowej "granicy" - tutaj nie jest ona murem oddzielającym od świata, lecz bezpieczną przystanią, w której można odbyć kojącą podróż do wnętrza siebie. Wspaniałe, pięknie i z pokorą piszesz o "oswajaniu potworów", radzeniu sobie z lękiem i odpuszczaniu samej sobie. Zatrzymuje to na chwilę i sprawia, że ma się ochotę odszukać własny "ogród anielskich poruszeń". Wiersz wyróżnia się też wspaniałą metaforyką. Fragment - "Flirtuję z pogodą duszy , ta przetrwa gdy wszystko minie" - to niezwykle mądre, dające siłę przesłanie. Jednak to, co najbardziej zachwyca, to genialna puenta - "...łzami podlewam nadzieję , i sama graniczę już z cudem , bo z życia własnego się śmieję"- łzy, które podlewają nadzieję, zamiast ją topić, to bardzo mocny, nieoczywisty obraz. Z kolei ten ostateczny dystans do siebie i świata na samym końcu to chyba największe życiowe zwycięstwo. Przepiękny wiersz!
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...