Misja światła odbitego

[beta_b]

wychodzę z orbity wpływów
nie ciągnie mnie już czarna dziura
z jej magią przyciągania
i nieziemską zachłannością
supernovej

Nadmiar emocji jest dobry
dla tych co przez sita
gubią złote bryły.

Edytowane 20 Maja 2019 przez beta_b (wyświetl historię edycji)

[bazyl_prost]

wreszcie coś z sensem, stałaś sie kontrapunktem? rispectante non radiante?

[beta_b]

Przewróciłam się na drugą stronę ;-)
Cóż za akt akceptacji :D Doceniam!

[bazyl_prost]

nie zamień sie w słonecznikową alune

[beta_b]

w miejscu gdzie styka
chcę i się boję
zapada cisza
jakby kolejny głęboki oddech
przestrzeń zaburzał

i tylko wiatr porywisty może
potargać myśli
zakłócić ciszę
w ruch wpędzić ciało
naturze mało tej pustki

mało

[beta_b]

Ja z nocy powstaję.
O brzasku się budzą
kształty i dźwięki,
więc krzyczę
gdy łuna na niebie.
Ze słońca promieniem
podnoszę się z ziemi,
wyciągam rękę do ciebie.

Ja słaba jestem.
Świt blady rozpala już
ciało moje i zmysły.
I ranią mnie słowa
gesty, emocje.
I plącze się czas
przeszło-przyszły.

Tak być powinno.
I choć trwa jeszcze
ta licytacja dnia z nocą
ranek to przecież
nie zachód słońca,
promienie życie poniosą.

[bazyl_prost]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

są tacy co nie umieja unieść ciszy
z bezruchu im wychodzą potwory
uciekają tworząc sobie wiatr zabójczy
ni dachówki nad ich głowami
ni spokoju
smutne
może niedokonane
oby niedokonane
niestety prawdziwe

[beta_b]

Z pajęczych nitek utkałam sobie
pieśń o wolności.
Jak żywą ofiarę oplotła mi dłonie.
Zostałam ja
i piosenka.

[beta_b]

stworzenie świata

strukturę buduję
dzień z nocy wydzielam
sens ręcznie nadaję ścieżce szydełka
oczka podliczam
kolory dobieram
gotowe myśli
układam w pudełka

jak ja się uparłam
żeby wszystko nazwać
jakbym była dzieckiem
albo jakimś bogiem

[beta_b]

@bazyl_prost
są tacy co nie umieja unieść ciszy
z bezruchu im wychodzą potwory
uciekają tworząc sobie wiatr zabójczy
ni dachówki nad ich głowami
ni spokoju
smutne
może niedokonane
oby niedokonane
niestety prawdziwe

To ciekawe, jak u mnie teraz wątek ciszy płynie szerokim strumieniem.
To inkubator, Arka, zajezdnia.
To dar, nie przekleństwo.
A u Ciebie?

[bazyl_prost]

@Beata_Banaszuk
każdy ma inna ciszę. Dar ciszy? czy w twoim przypadku to nie miód na ranę?

[WarszawiAnka]

Mnie wystarczy druga część - jest bardzo wymowna sama w sobie.

Zamieniłabym tylko słówko "swoje" na jakiś przymiotnik.

 

Pozdrawiam

[beta_b]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Starocie odgrzebane, ale zgadzam się: potrzebny przymiotnik - tyle że nic dobrego wymyślić nie mogę. 

Pozdrawiam, bb

[WarszawiAnka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Na pewno jakieś odpowiednie słowo się znajdzie. :)

Pozdrawiam

[Wędrowiec.1984]

Hihi czarna dziura niczego nie przyciąga ani niczego nie wciąga. Na czarną dziurę obiekty opadają. :-) 

 

Fajny wiersz, uruchamia marzenia. Lubię takie klimaty i daję plusik! :-)

[Wędrowiec.1984]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Hmm... może i ja coś stareńkiego zamieszczę...

[tetu]

Dwuznacznie tutaj i kosmicznie:) Lubię takie smaczki. 
Beato, dla mnie pod lir w tym wierszu jest takim odblaskiem, refleksem, gwiazdą która pomimo silnego oddziaływania ze strony otoczenia była/jest w stanie ochronić samą siebie. Ja tu widzę duże pole manewru jeśli chodzi o interpretację.
Bardzo dobrze dobrane słowo zachłanność w kontekście ziemsko-nieziemskim:)  
Omijając pewne pola, peelka wraz ze swoim ładunkiem emocjonalnym całkiem sprawnie przedostaje się obok. Nie zostaje wchłonięta, zmanipulowana przez silniejszych. Potrafi odbić własny blask, światło i uciec od blichtru. Dostrzega tą powierzchowną świetność.
Puentę odważyłabym się nawet skwitować jako pychę świata. 

A tłumacząc to na język wszechświata miałam skojarzenia z horyzontem zdarzeń, zakrzywieniem światła, czarną dziurą itd. 
Doskonale dobrany tytuł. Miło było zajrzeć.

[jan_komułzykant]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

"z jej magią przyciągania" (?)

Nie skomentuję tak pięknie jak tetu, ale ze wszystkim się zgadzam, co napisała.

Masz tu dwie dobre miniatury, a stworzyłaś jeden wiersz. Skromność, ale i dobry wybór,

bo wiersz ma przez to połączenie piękną puentęi jest jak skrzętnie wycyzelowany ornament. Świetnie.

Pozdrawiam.