Piórka

[Agnieszka_Horodyska]

I iść tą gęsią ścieżką. Za późno, bez strachu,
I patrzeć jak spadają ciągle białe pióra
Z daleka, z niewiadomej, malutkie, pomału,
I wiedzieć, że nic więcej się nigdy nie uda.

I czuć, że ciągle lepsi wracali pomału
Z teatru dla ubogich na kołach z przesiadką
I z zajęć z filozofii, i wciąż lepszym grało
To serce tak banalne, za szybko, za łatwo.

I ciągle pragnąć więcej, ale iść bez strachu,
I czuć, że każda ścieżka ma swoich wędrowców,
I oni dużo znaczą, a ja znaczę mało,
Gdy patrzę na dziewczynki krzyczące na chłopców.

Bo krzyczą ciągle nowe, więc ktoś musi zbierać
Te piórka spadające na usta i włosy
I krzyki spadające na uszy. Wybierać
Wciąż najbielsze ścieżki, najprawdziwsze głosy.

[Sylwester_Lasota]

na początek trochę za dużo 'I' i 'pomału' trochę za blisko się powtarza.
nad treścią muszę się jeszcze zastanowić :)
pozdrawiam i do poczytania :)

[Malarz_]

Rymu to ja bym poprawił nieco. Treść tak mniej więcej kumam, że idąc przez życie dokonujemy wyborów i najlepiej te drogi wybierać, które nie prowadzą do chaosu, chociaż wokół pełno upiorów ze srebrnikami czeka namawiając do swoich poglądów. Pewnie się mylę.

[Agnieszka_Horodyska]

Danke bardzo za uwagi :) Nie miałam pojęcia, że to może być tak inaczej odebrane.
Pozdrawiam ciepło!

[Mariusz_Sukmanowski]

Agnieszko ,nawet nie przeszkadzają mi te "spójniki".
Powiedz tylko czy :"za późno ,bez strachu" czy jednak "iść bez strachu," ,bo obojętne czy pragnąć, czy iść, jednak przydałaby się jakaś konsekwencja.Mam nadzieję ,że chociaż to pytanie skrótowe to wiesz o co mi chodzi.
pozdr

[Sylwester_Lasota]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

muszę to napisać - niesamowicie rozbawił mnie ten komentarz :)))
pozdrawiam :)))

[Emanuel_Wójcik]

Ogólnie, odbieram wiersz bardzo pozytywnie:)
ale krztneczkę za duzo użyłaś zaimków osobowych (jak dla mnie)
Eeee... to tylko, detalik
dobry wiersz:)
pozdrawiam.

[Sylwester_Lasota]

o, to gąska skubana! chyba w końcu zrozumiałem :)))
to ta peelka jest tą gąską, jakby jej tam dodatkowo nie nazwać. jeśli dobrze czytam, to zabieg rewelacyjny, jednak nadal będę się upierał, że wiersz domaga się dopieszczenia :)))
pozdrawiam serdecznie i do poczytania :)

[Baba_Izba]

oryginalne ujęcie tematu, fajne, bardzo mi się podoba. W tym akurat wierszu te spójniki "I", wydają mi się takim zachłysnięciem się
ciągle małej dziewczynki w wymienianiu niepowadzeń, które ją nawiedzają i w wymienianiu pragnień.
Pozdrawiam
- baba

[Agnieszka_Horodyska]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ech... bardzo szczerze pisząc, to nie domyślam się, to znaczy przez chwilę to miałam, a potem już mi zniknęło. I pewnie jak będę to czytać za rok, to zdziwię się, że nie rozumiem, ale teraz nie rozumiem :( Cieszę się, że spójniki Ci nie przeszkadzają i pozdrawiam miło, dziękując za komentzarz :)

[Agnieszka_Horodyska]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Może przesadziłam z powtórzeniami, nie wiem, jakoś poszło tak. Ale miło, że dobrze odbierasz ten wiersz ogólnie, pozdrawiam i danke!

[Agnieszka_Horodyska]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Postaram się dopieścić, ale bardzo się cieszę, że pewnie rozumiesz!!! :) :) Pozdrawiam ciepło!

[Agnieszka_Horodyska]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Możliwe, że tak to właśnie było, że to wymieniane niepowodzenia, dobrze poczytać czyjeś słowa o tworze. Dziękuję :) i pozdrawiam miło!

[Roklin]

Dość oryginalne spojrzenie na ścieżkę małego odkrywcy, który nieraz "na gorącym się sparzy", skoro za każdym rogiem czekają niespodzianki. Nieraz się zdziwi - czasem przyjemnie, czasem nie...
Pojawiają się wtedy wątpliwości. Ujął i zatrzymał.
Pozdrawiam ciepło :)

[Agnieszka_Horodyska]

Bardzo dziękuję za komentarz, tak miły i interpretujący :) Pozdrawiam!