Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

[color=red]Uwaga! Spłodziłem kolejnego tasiemca. Za banał, kicz i gigantomanię z góry przepraszam :)))[/color]


Na przedwiecznej skale stał obronny zamek,
smukłe wieże wznosił aż po błękit nieba,
chronił swoje wnętrze tysiąc lat z okładem,
wielu zdobyć chciało, nikomu się nie dał.

Choć zakusy wrogów zostawiły ślady,
jak po ranach blizny, na potężnych murach,
nikt go nigdy nie zmógł, nigdy nikt nie zmiażdżył
jednak wicher teraz w jego wnętrzu hula.

Jakże to być mogło, jak się to zdarzyło?
Odziedziczył zamek książę całkiem młody,
ludzie mu ufali, zdawał im się miły,
bo choć niezbyt mądry, pięknej był urody.

Bywał on we świecie i z odległych krain
przywiózł do zamczyska z sobą dwoje gości.
Pięknej pani imię, to Ideologia,
pan, bardzo uczony, miał na imię Postęp.

Szybko lgnęła do nich przede wszystkim młodzież,
ale także starsi, nawet małe dzieci.
Wszyscy, którym nowość ciekawa być może
opowieści cudne chłonęli bez reszty.

I zaczęli marzyć o krajach dalekich,
gdzie żyje się łatwiej, bez wież, bram i murów,
a potem masowo uciekać zaczęli
do innych książąt, panów i królów.

Dokładnie w tym czasie, może to przypadek,
zamek wróg otoczył, zażądał poddania.
Jednak książę w sercu nie czuł trwogi żadnej.
Nie straszna mu była stutysięczna armia.

Nie bał się niczego, dobrze wiedział przecież,
że jeśliby zamku nawet nie obronił,
to w komnacie swojej ma ukryte przejście,
przez które ucieknie w bezpieczne ustronie.

Wołał więc z wysoka do ludków na dole
''Walczcie dzielnie bracia i nie schodźcie z murów!
Cały świat niech słyszy, cały niech się dowie,
jakiego ludkowie dokonali cudu!''

Bredził o sukcesach, jasne kreślił wizje,
przyszłości świetlanej obrazy fikuśne,
już łupami dzielił, po pobitych armiach,
a na twarzy ciągle miał radosny uśmiech.

Coś się jednak stało, czego nie przewidział,
bo tym tajnym przejściem wdarł się odział wroga,
bramy pootwierał, a na zewnątrz czekał
gotowy regiment. Na lud padła trwoga.

Obcy byli w zamku. Ich wódz tak przemówił:
''Teraz już jesteście naszymi jeńcami,
jeśli hołd oddacie naszemu królowi,
wy i wasze dzieci współżyć będą z nami,

jeśli zaś będziecie stawiać ciągle opór
zginiecie niechybnie i nic nie pomoże
żaden wasz sojusznik, kat już ostrzy topór,
a my ostre mamy przypasane noże.''

Poddali się ludzie, bo większość myślała,
że lepiej w niewoli pozostać przy życiu,
niż walcząc o wolność niechybnie dać ciała,
albo resztę życia przepędzić w ukryciu.

Jeszcze jeden skutek tej okropnej klęski,
bramy wyważone, których nikt nie zamknął,
ułatwiały przepływ wszelakiej zarazy,
chętnym do migracji zaś ucieczkę każdą.

Opustoszał zamek złupiony przez wroga
tylko jakiś śpiewak puste kąty zwiedza
i płaczliwie wzywa to diabła, to Boga,
a między spazmami taką piosnkę śpiewa:

''Drugie imię pani, to Manipulacja,
a ten pan w dowodzie miał wpisane 'Podstęp'.
Z gór pustelnik stary miał najświętszą rację
kiedy mówił księciu: 'Uważaj na gości'.

A do mnie powiedział: 'Przekaż ludkom w zamku
- na swego księciunia uważajcie ludzie,
bo gdy prawdy nie ma w rzekomym proroku,
mowy być nie może o najmniejszym cudzie'''.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Chodzi mi o to, że w pierwszej strofie, zwrot "chronił swego wnętrza" jest niegramatyczny, chronić - kogo? co? Wiem, że łatwo się pomylić, bo w przypadku przeczenia już byłoby ok. "nie chronił swego wnętrza".
Opublikowano

zapewne masz rację. w poprzednim wierszu popełniłem podobny błąd w odniesieniu do luster. mam najwidoczniej utrwaloną taką, niepoprawną, gwarową wersję odmiany i chyba jeszcze będzie to się za mną jakiś czas ciągnąć, bo trudno mi się przełamać do tej poprawnej formy :).
jeszcze raz dzięki, już poprawiam.

Opublikowano

Przeczytałem do końca. Doceniam pracę, jaką włożyłeś w ten utwór, jednak tym razem nie przypadł mi do gustu. Najbardziej mi nie pasują rymy. Czasem jest ABAC czasem ABCB a czasem jak

Bywał on we świecie i z odległych krain
przywiózł do zamczyska z sobą dwoje gości.
Pięknej pani imię, to Ideologia,
pan, bardzo uczony, miał na imię Postęp.

nie ma żadnych. O ile ideologia i postęp mogę zrozumieć, to pozostałego zróżnicowania rymów nie bardzo.

Jeszcze z dobrych rzeczy muszę powiedzieć, że mimo, że wiersz jest długi, to szybko go przeczytałem. Jest to dość wciągająca historyjka.

Pozdrawiam
Johny

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


hardkorowiec z Ciebie, Mariuszu :). czasami jak zaczynam pisać, to nie mogę przestać. zatrzymuję się z reguły przez szacunek dla Czytelnika :).
Jacek Suchowicz już proponował mi dopisanie refrenu, muszę się jeszcze nad tym zastanowić :).
co do tego czerwonego na górze, to miałem go po kilku wpisach usunąć, ale chyba zostawię, bo niektóre komentarze stracą punkt odniesienia.
dzięki za dobre słowo i pozdrawiam :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


mi opowiadał tata... i czytał Pana Tadeusza :). niewiele z tego wtedy rozumiałem, ale słuchałem z rozdziawioną gębą. do dzisiaj pamiętam jak zaczął się tłumaczyć przed nami, dwójką dzieciaków, z 'kutasów' :)))
jeśli masz trochę czasu, to zapraszam do lektury moich wierszy, jest tam mnóstwo bajek, zarówno dla dzieci jak i dla dorosłych :). będzie mi miło :)
pozdrawiam serdecznie :)
Opublikowano

Sylwestrze,
Rzeczywiście początek kokieteryjny nieco...
Ale po kolei.
Przeczytałam w całości. Jesli chodzi o formę to już porzednik zwrócił uwagę na lekkie niedopracowanie w postaci gubiącego się rytmu i niekonsekwencji. Raz rym jest, a raz go nie ma.
Teraz treść. Przegadane troszeczkę i można było by skrócić bez utraty przekazu, ale to nie jest najważniejsze w moim odczuciu.
Mnie przeszkadza brak logiki w ciągnięciu wątku. król, książę który jak podkreslasz był niezbyt mądry przywozi do zamku Ideologie i Postęp, czyli dwie dobrze wróżące na przyszłość cechy.(więc chyba jednak mądry!) Zaraża nimi podwładnych. A później nic z tego nie wynika. Migracje! Dlaczego? Skoro postęp i Ideologia to dla własnego kraju.
W czasie oblężenia zamu wychodzą na jaw złe cechy króla w postaci konformizmu i tchórzliwości.(i tu znów nie ma dalszego ciągu w wierszowanej bajce)
Koniec jest dla mnie zupełnie niezrozumiały jesli chodzi o jakiś przekaz? Morał?
Strzeż się ukrytego wroga? ( w odniesieniu do króla)
Mogłabym wymieniać niezrozumiałe dla siebie wątki...
Krótko mówiąc...podziwiam zamysł i lekkość opisania no i oczywiście prace włożoną w wiersz, ale wydaje mi się, że nie przemyslałes go do końca.
Pozdrawiam serdecznie
Lila

Opublikowano

Lilu, wybacz, ale wydaje mi się, że przeczytałaś moje 'dzieło' zbyt dosłownie :))). w takim ujęciu musiałbym się ze wszystkim o czym napisałaś zgodzić.
dziękuję Ci za trud włożony w przebrniecie przez tekst i próbę interpretacji.
pozdrawiam serdecznie i do poczytania :)

Opublikowano

Sylwku , jak już przeczytałam czerwone, dalej poszło gładko!

Dla mnie wcale nie dłużyzna, czytałam z przyjemnością, i po...można by pociągnąć dalej !
A któż powiedział , że wiersz ma mieć wersów,,,?

Gratuluję pomysłu!

Do poczytania!
Hania

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Andrzej P. Zajączkowski  lubię Heine'go, i tą balladę tylko nie wiem czy tam on się żali, wiem że zrobiłeś to dla rymu- żali- kochali   Es klingt so süß, es klingt so trüb!- (brzmi tak słodko, brzmi tak słodko, brzmi tak smutno!)   to trochę zmienia sens-
    • Już zajęte łomotaniem I kołatka tu się kłania A naprawdę trochę lania Czyli manta jak kto woli Nie mów że cię głowa boli Nie chce więcej słyszeć tego Wciry to najlepszym jest dla niego Omotanie też ciekawe Jednak wolę "te" stukanie Łomotania bicie się dobija Słyszę tylko zostaw kija Nie zawracaj Wisły nim Bo zaburzysz mi w tym rym I nie będę mógł nic zrobić Gdy zostanie tylko jedna Jak ten kotlet w ramki obić        
    • „Błękitne ptaki czerwieni”   I znowuż frunę jak ten ptak, — błękitne ptaki czerwieni! Z mojego umysłu prawrak kolorem świateł się mieni.   Ptaki słońca, ptaki ziemi, z biało-zamglonych, wąskich przejść, wiodą nad drgami wszemi korytarzem bez żadnych wejść.   Czas przychodzi, czas przechodzi, dziś jest, a jutro go nie ma. Zawsze ten koniec nadchodzi, czy potrzeba, czy nie trzeba.   Opłakać i pożałować, westchnienia myśli wspomnieniem, w czoło można pocałować pożegnanie z ukojeniem.   Lot kończy się wraz z ptakami, lądujesz i ty tym razem, wyruszasz dalej szlakami, malowanym twym obrazem.   Obrazem, który gdzieś utknął, nie wiedzieć jak i dlaczego. Błękitno-czerwone płótno rozważań siebie samego.   Błękitne ptaki czerwieni zawrócą, zabiorą ciebie. Twój los ci się tak odmieni, gdy wezmą cię tam — do siebie.   Leszek Piotr Laskowski  
    • @obywatel dualizm ciała i duży możliwym jest. Bo można kochać miłością siostrzaną i można kochać miłością cielesną, my tak możemy- my ludzie.   Czy ty wiesz, co to jest przyjaźń? – zapytał. – Tak – odrzekała Cyganka. – To kiedy się jest siostrą i bratem, to dwie dusze, co się dotykają nie zlewając się, to dwa palce u jednej ręki. – A miłość? – zapytał. – A miłość?... – odpowiedziała Cyganka, a całe jej ciało zadrżało, a twarz jej rozbłysła dziwnym blaskiem. – To być dwojgiem, co się w jedno zlewają. To mężczyzna i kobieta stopieni w jednego anioła. To niebo!   (W. Hugo)
    • @Robert Witold Gorzkowski od tytułu ( nawiązujący do poematu J. Słowackiego- jako odpowiedź dla A. Mickiewicza na "Księgi narodu polskiego")   Pesymistyczna prognoza dla nas, zarówno u Słowackiego jak i u Ciebie.   sarkofag zamknięty rycerz w zbroi darzy ludzki świat zamykam kur zapiał trzy razy.   Nieuchronnie zbliżamy się do katastrofy- ta moralna(wartości) to już chyba jest.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...