Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



ciach

Nie prosiłem o wykład na temat miłości tylko o skojarzenia z poszczególnymi stanami emocjonalnymi. Proszę wypowiadać się na temat. Poza tym kopiując powyższy wpis powinien pan podać źródło.

To wiki jakby pan wkleił pierwsze zdanie wujek google pokazałby, pan nie zrobił tego samego kopiując ?
i ma pan jeden ze stanów emocjonalnych, sama poezja :)), co dotyczy obraźliwości to to co nie jest prawdą, prawda?
Pozdrawiam,

Wypraszam sobie, ja podałem źródło więc absolutnie nie zrobiłem tego co Pan, poza tym mój "wstęp" jest wpisany w cudzysłowie. Czytelnik nie ma obowiązku szukać źródła, za to obowiązek podania źródła spoczywa na autorze. Jeżeli chodzi o moje stany emocjonalne - posiadam znaczną ich część, tak jak większość ludzi.
Słowa, które pogrubiłem w pańskiej wypowiedzi - proszę o wyjaśnienie co dokładnie ma Pan na myśli. Stosując skróty myślowe, zwłaszcza w wypowiedzi pisemnej, może prowadzić do nieporozumień.
Pozdrawiam
Opublikowano

Raz przekląłem pewne miejsce. Od czerwca do września kropla wody tam nie spadła a wokół burze potężne się przewalały. Jak na sawannie wyglądało.
Ja ludzi widzę od tysięcy lat i nic się nie zmienili tylko technologia, stroje itp. Wewnątrz są tacy sami. Pora mi skończyć zapisy w księdze i wymazać wszystko.
Dam jeszcze rok na poprawę a później spuszczę rój meteorów. Te na Syberii były ostrzeżeniem i pokazały jak ludzie są mali i bezbronni.
Tutaj nie ma miejsca na sentymenty i uczucia, co mi rozkażą wykonam.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



ciach

Nie prosiłem o wykład na temat miłości tylko o skojarzenia z poszczególnymi stanami emocjonalnymi. Proszę wypowiadać się na temat. Poza tym kopiując powyższy wpis powinien pan podać źródło.

To wiki jakby pan wkleił pierwsze zdanie wujek google pokazałby, pan nie zrobił tego samego kopiując ?
i ma pan jeden ze stanów emocjonalnych, sama poezja :)), co dotyczy obraźliwości to to co nie jest prawdą, prawda?
Pozdrawiam,

Wypraszam sobie, ja podałem źródło więc absolutnie nie zrobiłem tego co Pan, poza tym mój "wstęp" jest wpisany w cudzysłowie. Czytelnik nie ma obowiązku szukać źródła, za to obowiązek podania źródła spoczywa na autorze. Jeżeli chodzi o moje stany emocjonalne - posiadam znaczną ich część, tak jak większość ludzi.
Słowa, które pogrubiłem w pańskiej wypowiedzi - proszę o wyjaśnienie co dokładnie ma Pan na myśli. Stosując skróty myślowe, zwłaszcza w wypowiedzi pisemnej, może prowadzić do nieporozumień.
Pozdrawiam
Pogrubić mam wszystkie czasowniki jakie pan użył , do określenia stanu uczuć.
Tak moich jak i swoich ?
Oburzenie to ten stan o którym wspominam, wywołałem go w panu,a pan się go uczepił.

Obrażanie to dygresja do drugiego komentarza by nie obrażać i tu kolejny ciekawy stan emocjonalny, to co przez pana jest odczytywane jako obraźliwe, może być prawdą na którą ktoś inny powiedzmy; obruszy się, inny wyśmieje.

Pan mnie wcześniej "upomniał" (skromnie prosząc) , a przecież dałem uśmieszki, że luźno traktuję tę dyskusję wg. "Luźno, bez zobowiązań, z humorem i bez cenzury. O wszystkim na co masz ochotę." czyli nie pan ustala zasady, rozumie pan teraz!?
Pozdrawiam,

Tak, ma Pan rację, dział hydepark jest do pisania o wszystkim i o niczym. Wydaje mi się, że jednak kultura osobista powinna być hamulcem w sytuacji, gdy chcemy kogoś obrazić. To, że jest przyzwolenie w tym dziale na pisanie bez cenzury, nie oznacza jednocześnie zgody na obrażanie kogokolwiek i w jakikolwiek sposób (tudzież zarzucając komuś głupotę). Można powiedzieć, że ktoś powiedział/napisał coś idiotycznego, kretyńskiego itd., ale przecież nie oznacza to jednocześnie, że autor "głupiej" wypowiedzi jest jest głupi. Zasugerował się Pan opisem działu hydepark, ale z tego co się orientuję, od takich opisów ważniejszy jest regulamin, w którym zawarty jest oto taki wpis:
"4. Użytkownik ma prawo do:

a) Swobodnej (nieskrępowanej) dyskusji na łamach www.poezja.org. W tym krytyki pod adresem www.poezja.org oraz moderatora.
- Poprzez dyskusje rozumie się wymianę poglądów, doświadczeń, wiedzy; tekst dyskusji nie może obrażać osób trzecich lub bezpośrednio zainteresowanych dyskusją."
Zgadzam się z Panem, że to nie ja ustalam zasady, za to ich przestrzegam.
Poza tym wcale Pan nie wywołał we mnie stanu oburzenia. Ja się nie oburzam, nie obrażam się, nie jestem kąśliwy ani mściwy.
Pozdrawiam również.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



W nic nie dałem się "wpuścić". Pisząc pierwszego posta w temacie zaznaczyłem w nawiasie, że proszę osoby zainteresowane. Jeżeli nie był Pan zainteresowany odpowiadaniem mi na pytanie postawione w wątku trzeba było nie odpowiadać. Ja nikogo do niczego nie zmuszam, również nikogo nie pouczam. Pan zarzuca mi, że ja chciałem postawić Pana w jakiejś sytuacji. Gdzie i kiedy :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Dlaczego mam przestać być śmiesznym? Może lubię takim być. Nic sobie nie przypisuję, a już na pewno nie ujmuję Panu.
:)
To rozumiem :)) ale znów pan wmawia :)) jak się ta cecha nazywa ??? :)))
Tak naprawdę byłem ciekawy czy dostrzeże pan wszystkie "wątki" w haiku - to też wiersz i poezja :)))

Proszę mi wyjaśnić jasno i zwięźle co i komu wmawiam? Wiem, że haiku to też poezja. Nie znam się na haiku i nie komentuję tego rodzaju poezji. Jeżeli był Pan ciekaw czy dostrzegę wszystkie "wątki" w haiku, trzeba było od razu zapytać wprost, gwarantuję, że odpowiedziałbym Panu, że nie dostrzegam wszystkich "wątków" w haiku, gdyż zwyczajnie nie znam się na tym rodzaju twórczości. :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Dlaczego mam przestać być śmiesznym? Może lubię takim być. Nic sobie nie przypisuję, a już na pewno nie ujmuję Panu.
:)
To rozumiem :)) ale znów pan wmawia :)) jak się ta cecha nazywa ??? :)))
Tak naprawdę byłem ciekawy czy dostrzeże pan wszystkie "wątki" w haiku - to też wiersz i poezja :)))

Proszę mi wyjaśnić jasno i zwięźle co i komu wmawiam? Wiem, że haiku to też poezja. Nie znam się na haiku i nie komentuję tego rodzaju poezji. Jeżeli był Pan ciekaw czy dostrzegę wszystkie "wątki" w haiku, trzeba było od razu zapytać wprost, gwarantuję, że odpowiedziałbym Panu, że nie dostrzegam wszystkich "wątków" w haiku, gdyż zwyczajnie nie znam się na tym rodzaju twórczości. :)
Za pomocą odpowiedniego zestawu słów w haiku wywoływany jest stan podobny do synestezji, dlatego uważam ,że jest istotne do realizacji Pana planów , zrozumienie takiego stanu przyporządkowania słów, zaczyna się taką formę od minimum, ale proszę próbować , w haiku od dawna wiadomo ,że zależy od, powiem nieładnie, przysposobienia czytelnika, tak czy siak wiersz , który Pan napisze będzie tylko działał na wybiorczą grupę czytelników.

Wmawia pan słowami "lubię" , "przypisuję" :))
To wszystko i tak ma znikome znaczenie, ale życzę powodzenia :)
Pozdrawiam:)

Oj, nie uważał Pan za bardzo :) Ja nie chcę napisać wiersza, mówiąc o utworze mam na myśli utwór muzyczny, co zaznaczyłem w odpowiedzi na pytanie któregoś z użytkowników. Tak wiem, mój błąd, powinienem to napisać w pierwszym poście, aby nikomu nie umknęło.
Dziękuję za wyjaśnienie kwestii haiku, postaram się zgłębić temat. W dalszym ciągu twierdzę jednak, że nikomu nic nie wmawiam, a jeżeli Pan tak uważa to ma Pan do tego prawo, to są Pana subiektywne odczucia. Nie zna mnie Pan więc nie może Pan stwierdzić czy lubię być śmiesznym czy też nie. O "przypisywaniu" Pan zaczął a ja grzecznie odpowiedziałem, że nic sobie nie przypisuję, a jeżeli kiedykolwiek Pan tak odczuł, to proszę mi wierzyć, że niepotrzebnie, nigdy nie miałem zamiaru nic sobie przypisywać ani nic nikomu ujmować.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Rzeczywiście :)) przyznaję rację , mój błąd :))), ale niedawno miałem dyskusję na temat , dźwięków można przyrównać słowa poezji do muzyki , często one stanowią temat , a muzyka jedynie podkład. Ale to już inny temat. Nie, nie znam Pana , i poznajemy się wymieniając informacje zawarte w słowach - uczucia :)))
Ciągle Pan dopina kulturę wypowiedzi w formie grzecznościowej; czy kloszard gorzej słyszy od dyrygenta ? a może lepiej , gdyż komponuje swoją muzykę do natury?
chcę powiedzieć ,że wyszukane konwenanse stały mi się obce, może przykre , może nie.
Pozdrawiam,

No to w końcu się zrozumieliśmy :) Kolszard może słyszeć tak samo jak dyrygent, ba niejednokrotnie nawet lepiej. Dyrygent interpretuje, twórca pokłada w utwór sporą dawkę siebie. Twórca może być też na lepszej pozycji niż dyrygent, słyszy przecież on swoją muzykę zanim ta powstanie fizycznie (na partyturze) :)
Pozdrawiam
Opublikowano

Większość autorów popełnia podstawowy błąd pisząc tekst wkłada w niego swoje uczucia i emocje, jednak sztuczka polega na tym, żeby słowami zagrać na strunach duszy czytelnika, wytworzyć obraz, który on ujrzy, poczuje, będzie czuł smak...To jest magiczna sztuczka. W fizyce kwantowej można znaleźć wyjaśnienie tego fenomenu. Każda energia ma wpływ na inną i to jest cała magia i czary. Jeśli ktoś pisze bez wyczuwania czytelnika nic godnego uwagi nie stworzy.
Haiku to żart i tak był traktowany do czasu nim Büsho swoich głupich zasad nie narzucił. Całe życie mieszkania w Japonii nie da poznać ich mentalności i taki wykłady o haiku o kant .... można potłuc.
Żeby zrozumieć najpierw trzeba poznać siebie co jest niemożliwe.
Człowiek jest ślepy i w przenośni i dosłownie. Postrzega może z8% rzeczywistości.
Zapatrzony we własne ja chce poznać niepoznane i tak rozwala cały ład swoimi zasadami.
Jeśli nie połaczy umysłu z duszą pozostanie wiecznie na poziomie o chromosom wyżej niż zwierzęta.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Dlatego ja chcę podjąć próbę napisania utworu (z tym, że muzycznego) nie wkładając w niego swoich uczuć tylko innych, a czy mi się to uda czas pokaże :) W każdym razie wolę spróbować i żałować, niż nie podejmować się zadania i pluć sobie w brodę :)
Opublikowano

Tak się nie da niestety:-) Dusza czyli to czym jesteśmy naprawdę je tam włoży. Często piszę automatycznie słuchając muzyki i sylabotoniki powstają, nie wyliczam sylab, akcentów, nie kombinuję z rymami, to samo powstaje. Coś podobnego w malarstwie występuje. To rodzaj transu i nawet z zamkniętymi oczami malują.
Naukowo zwalane jest to na podświadomość, która niby zapisem jakiś tam przodków jest. To wierutna bzdura ale niech będzie że tak jest.
Uczucie zawsze będzie własne takie ukryte. Chętnie posłucham jak po zakończeniu ten utwór będzie brzmiał i powiem jakie autor wtopił w to uczucie:-)
Jedyną znaną mi postacią, która uczuć nie ma, jest istota zwana przez ludzi Bogiem. Jemu zależy tylko na równowadze i nic więcej. Mam nadzieję kiedyś wreszcie jego zniszczyć, chociaż sam się unicestwię. Dwa razy mi się nie udało za trzecim powinno bo sojusze zawarłem nic darmo nie ma;-)
Chętnie posłucham tej muzy jak pan ją stworzy ja już bym napisał;-)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Sam trochę podchodzę do swojego "eksperymentu" sceptycznie i już sam ten fakt może nagiąć wynik końcowy :) Dziś mam zamiar zasiąść i napisać. Może skończę może nie :) W każdym razie dziś zacznę.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Ezro, to mole Wani na welomotorze   :)
    • Jedni widzą w Niej kres. Inni sprawiedliwość. Są też tacy, którzy nazywają Ją Matką.   Nie odwraca wzroku od ludzi złamanych, uzależnionych, wzgardzonych ani od tych, których świat dawno skazał na zapomnienie. Tam, gdzie człowiek przestaje dostrzegać człowieka, Ona wciąż widzi swoje dziecko.   Nie pytaj, kto czuwa nad wzgardzonymi. Zapytaj, kto odpowie za ich krzywdę.   "Wygórowana cena"   Ściana była przyjemnie chłodna,  równo pomalowana i wyszpachlowana. Miała jedynie  zupełnie nie odpowiadający mi kolor. Chyba łososiowy. Ilekroć odbijałem się od niej  w pijackim slalomie, przypominałem sobie jak bardzo nienawidzę łososia i przy okazji tuńczyka.     W barze było nadal gwarno, mimo późnej już godziny nocnej. Szuranie szklanek po blatach, odgłos lania piwa,  stukot bil na poolowym stole, rytmiczne wbijanie rzutek w kolorową tarczę. Zmęczone śmiechy i groźne krzyki. Bijatyk zazwyczaj było tu pełno, lecz nie dziś. Ochrony nie było tu nigdy  a policja wolała przymykać  nawet obydwoje oczu  na przegląd tutejszej klienteli.     Umówiłem się tutaj z przeznaczeniem. Szczytem erotycznej piramidy  dla takich mętów i szumowin jak ja. Tutejsze dziewczęta są podobno sprowadzane zza granicy. I dobrze. Nie muszę rozumieć co mówi, ważne żeby zaspokajała moje potrzeby. A te były olbrzymie, od kiedy wypędziłem z domu  tą niewierną sukę,  dla której już samo imię  było zbyt ludzkim detalem.     Zachwiało mną solidnie, próbując odzyskać stabilny pion  o mało nie wpadłem w objęcia, nie, rozczochranej, naćpanej dziwki  a jakiegoś dziwnie znajomego mi kolesia  o krótko przyciętych, rudych włosach  i rysach twarzy a także na twarzy, zdradzających niejeden wyrok i niejedną uliczną burdę. Przeprosiliśmy się grzecznie, nawet poklepaliśmy po plecach  i każdy z nas poszedł w swoją stronę.     Pokój uciech stał otworem. Nie było przy nim nikogo. Dziwne, czyżby alfons zapomniał o mnie. Umawiałem się z nim, że na godzinę przed zamknięciem  rezerwuję sobie pokój  i najmłodszą dziewczynę. Najlepiej wysoką,  szczupłą brunetkę z krągłym tyłkiem. Może nie mógł takiej tutaj znaleźć. Choć na Boga,  w Meksyku co trzecia na ulicy  spełnia te niewygórowane cechy. Może spił się przy barze  albo miał coś pilnego do załatwienia.  Ach te mafijne sprawki. Ciągłe dbanie o interes i swoją dupę. Zatoczyłem się ostatni raz  i stanąłem niepewnie w progu pokoju.     Był nieduży. Mieścił dwuosobowe łóżko  o satynowej, czerwonej pościeli. Niewielką szafkę nocną  o poluzowanych szufladach. Na niej stała lampka  z czerwonym, haftowanym abażurze. Okno za łóżkiem miało opuszczone, miejscami połamane,  imitujące drewno rolety. Ściany były brudne i lekko zawilgocone.     Na łóżku siedziały dwie osoby  i zaiste nie była to dziwka i jej alfons. Choć kto to wie. Dziewczyna spełniała moje wymagania. Miała na oko z osiemnaście lat, długie sięgające prawie pasa, czarne włosy, długie, piękne nogi  z zadbanymi, dużymi stopami, biust krągły i bluźnierczo wyeksponowany, oczy z kolorze ponętnej szarości  a jej buzia  zdawała się wręcz anielsko niewinna. Pod nosem jednak zamiast mleka, miała ślady po kokainie. A teraz musiała zapracować  na kolejne działki. Biedna, samotna, uzależniona i cholernie pociągająca ulicznica.     A obok niej … usiadła osoba  dość mocno nie pasująca  do wystroju knajpy. Była to starsza już kobieta, ubrana w suknię o barwie nocy, bogato zdobioną w perły i cekiny. Materiał był jedwabiem  lub czymś jeszcze droższym. Suknia miała wiele warstw i odnóg. Ciało kobiety wręcz ginęło w materiale. Wyglądała tak jakby właśnie starała się narodzić z wnętrza sukni. Kolejnym zaskoczeniem  były dla mnie dwie rzeczy. Jej tatuaże na rękach i dłoniach. Były typowymi, więziennymi  oznaczeniami gangów. Bliźniacze do moich. Nie wyglądała na dilera ani burdelmamę. Szybciej kobietę sukcesu. Lewą stronę twarzy  ukryła pod osobliwą maską. Maską śmierci. Wyglądała w niej i sukni  jakby właśnie wróciła z pochodu ku czci Przenajświętszej Śmierci, lecz do święta zmarłych  zostało jeszcze kilka tygodni. Ale było wielu takich, co czcili matkę zaświatów co dzień  i w każdej godzinie uciekali pod jej obronę.     Jej wzrok był spokojny i zimny. Choć rysy były wściekłym ogniem. Oplotła mnie  pajęczyną oskarżającego spojrzenia. Nie wiedziałem nawet w czym zawiniłem. W wyglądzie, w pijaństwie  czy przyjściu w umówioną  ale jednak nie najlepszą porę.     Próbowałem obrócić wszystko w żart. Nie pamiętam bym umawiał się tu na trójkąt. Tym bardziej w układzie ja, mama, córka. Nie dała się zbić z tropu. Butelka najdroższego rumu,  czterdzieści tysięcy pesos i mała przysługa  a wtedy oddam Ci dziewczynę. Czterdzieści tysięcy!? Chyba czterysta pesos? To nie księżniczka tylko zwykła dziwka. Czterdzieści tysięcy albo  zadowól się ręką w kiblu mój drogi. Moje dziewczęta mają swoją cenę. Byłem wściekły  ale z drugiej strony ciekawy tej przysługi.     Wróciłem do baru po rum  i pożyczyłem od kolegi  ponad dwadzieścia tysięcy  bo tyle mi brakowało w portfelu. Wróciłem szybko do pokoju. Czekały obie a jakże. Młoda wtulona w ramiona starszej. Bała się mnie i słusznie. Zamierzałem odbić sobie  jej wygórowaną cenę z nawiązką. Nie będzie już tak piękna i niewinna  jak z nią skończę.     Wręczyłem starszej butelkę rumu i gotówkę. Nawet nie przeliczyła.  Wstała z trudem  bo młoda dalej była do niej przyczepiona drżącymi rękoma. Gdy stanęła przede mną, wydawała się wyższa ode mnie i jakby szersza. Teraz cała jej twarz przypominała, martwą maskę  a aura jej postaci  emanowała srogim chłodem.     Czas na przysługę. Daj mi prawą dłoń. Wysunąłem ją w jej stronę a wtedy wykonała niesamowicie szybki ruch. Poczułem ukłucie. A po chwili z rany na dłoni pociekła mi krew. Podsunęła pod nią szklankę do drinków. A gdy spłynęło do niej trochę krwi, zalała ją przyniesionym przeze mnie rumem. Potem podsunęła szklankę dziewczynie. Pij. I wypiła choć zalewała się przy tym łzami. Wypiła połowę. Teraz Ty. Co będę miał z tych guseł wiedźmy? Dziewczynę na wyłączność a ona ochronę. Możesz z nią zrobić wszystko  ale nie możesz jej zranić. Będzie tylko Twoja już na zawsze. Kiedy tylko będziesz miał ochotę. Płacisz raz, dotrzymujesz umowy i bawisz się ile tylko pragniesz. Płacę raz powiadasz  a zatem wchodzę w to szalona wiedźmo. I wychyliłem szklankę do sucha.     Wtedy wiedźma wyszła z pokoju. Dziewczyna błagała ją by została  albo zabrała ją ze sobą. Nie bój się ochronię Cię  gdy tylko poprosisz. Odeszła a ja mogłem wreszcie zamknąć drzwi i nacieszyć się swoją własnością.     Nie krzywdziłem jej, choć korzystałem z jej ciała  ostro i gwałtownie. Po wszystkim jednak  gdy spełnienie wypełniło jej ciało  po raz ostatni,  poczułem nagłą, diabelską furię. Czułem, że muszę odreagować. Stracone pieniądze i cały życiowy stres. Nie chciałem a jednak uderzyłem ją w twarz. Mocno. Potem drugi raz i trzeci. Rzucała się pod moim ciężarem  a ja w furii zacząłem ją dusić  i brać jej ciało na nowo. Broniła się zaciekle.  Drapała i próbowała krzyczeć.     Wreszcie wydusiła z siebie jedynie. Przenajświętsza Matko  wzgardzonych i upadłych  ratuj swoją służebnicę w godzinie męki. I wtedy drzwi rozwarły się  z hukiem biblijnych trąb, do pokoju wpadło stadko nietoperzy, szczurów a także kilka dorodnych kruków. Zaatakowały mnie wściekłe. Zrzucając z łóżka. Miotałem się po podłodze  pragnąc osłonić nagie ciało. Gryzły mnie, szarpały do krwi i głębokich ran. Z każdą minutą słabłem a ich siła rosła i rosła. To był amok.  Rozerwały mi brzuch,  rozorały plecy i oczy. Przegryzły się przez mięśnie. Atakowały raz za razem.     Moja agonia trwała aż wreszcie w progu stanęła ona. Przenajświętsza Matka. Święta Śmierć. W swej masce, tatuażach i sukni. Spojrzała zimno na moje konające szczątki a potem na podopieczną. Oto jestem jak obiecałam, nikt więcej już nigdy Cię nie skrzywdzi. Czuwam nad Tobą ukochane dziecko. Skinęła ręką. Walące dotąd szalenie w mojej piersi serce, momentalnie się zatrzymało. A jej świta mogła w spokoju ucztować dalej.          
    • A na podróż abażur do pana   I na podróż abażur ...
    • Ok, nam i manko   Na rabina pani baran
    • @Radosław   Bardzo dziękuję!   Świetny, odjazdowy komentarz. :)  Serdecznie pozdrawiam! @Leszek Piotr Laskowski  @kultura_pop @Rafael Marius @Wiechu J. K. @Sylwester_Lasota   @Magda1973  Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...