teraz

[Jan_Nepomucen]

tu się rodziłem umierając ziarnem
na skibie ciemnej niby bochen chleba
bosymi stopami dotykałem wiatr
i wszystkie gwiazdy które mi przywołał

tasowałem czas jak szczęśliwą talię
malw wróżących pod płotem
sierpniową pogodę
wyciągając szyję ponad dach
z czuwającym odwiecznie kominem
nad snem kuchennego ognia

gdzie cień matki
w potężnych konarach
ramion cienia ojca
dryfował aż po krokwie
wonią kapuśniaku i suszonej mięty
gubiąc się w nostalgii
za przylotem ptaków

i wszystkie pytania z kieszeni plecaka
traciły sens jak traci się wszystko
czyli nic
co by mogło być wiecznym teraz
w niczym nie przypominając raju
ze wspólnych zdjęć
i późnonocnych rozmów

teraz tylko czekam
na odejście czasu

[Alina_Służewska]

znów jestem w restauracji
pod nazwą Jan Nepomucen -
podawane są tu wyśmienite dania

pozdrawiam :)

[Adrian_Poraj]

To jest dobry wiersz. pozdr.

[WiJa]

Taki wiersz, taka poezja, taka retrospekcja, że nawet łysemu może (się) zjeżyć włos na głowie, a przynajmniej łysy tak może odczuć. Pozdrawiam

[andrzej_barycz]

Każy pana tekst z osobna, może się podobać. Zestawiony (czytany ) z innymi, zaczyna nużyć monotematycznością i poetycką rutyną.

[Stefan_Rewiński]

Dobry, gratuluję. Pzdr.

[Piotr_Płoszaj]

Nie wiem jak i dlaczego... ale idzie się wciągnąć w tekst. Aż mi dziwnie jakoś... bo niby już tyle się czytało o gwiazdach, dotykaniu wiatru, bosych stopach i teksty o podobnych środkach wyrazu :) a i tak coś jest, co sprawia, że w miarę się miło czytało :)