Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Stary i nowy

Agnieszka_Horodyska
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Agnieszka_Horodyska

Agnieszka_Horodyska

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Stachurowe obłoki przesuwają się po dziennym niebie tym razem.
Połączone jak naczynia, przelewają w siebie wilgotną ciszę.
Za blokami zachodzi słońce a właściwie za ziemię,
A właściwie za wcześnie, za wcześnie kończy się rok.
Boże, właśnie wyznałam miłość, miłość, bo nie rozumiem.
Boże, jak on odpowie?
Wszystko we wspólnym świecie, w bycie, w słowie, w nadziei.
Przeklęta nadzieja, gdy kończy się tuż za rogiem!
Niech mnie zaskoczy słoneczny koń, niech mnie poniesie i niech mi szepnie,
Że marność nad marnościami i nic nowego pod słońcem!

zbyszko

zbyszko

Opublikowano
Opublikowano

W sumie fajny wiersz, z czytelnym i przylegającym do mnie nastrojem. Razi tylko anafora "a właściwie za". Tutaj mam odczucie bardziej lekkiej niedoskonałości warsztatu niż próby uwypuklenia, bo do tego służą anafory. Wszystkiego dobrego w nadchodzącym roku.

Sylwester_Lasota

Sylwester_Lasota

Opublikowano
Opublikowano

właściwie, to Ziemia przesłania Słońce, bo ono, z naszego punktu widzenia jest nieruchome :))), ale siła tradycji, kultury i przyzwyczajenia jest silniejsza od racjonalnych przesłanek i potrafi trwać wiele pokoleń, wbrew zdrowemu rozsądkowi :))).
trochę rozwlekłe wersy, ale ogólnie może być :)
pozdrawiam i do poczytania :)
i wszystkiego dobrego w nowym roku!
23:55 :))))

Nata_Kruk

Nata_Kruk

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Agnieszko, jest niźle... :)
Zapytam, dlaczego "tym razem", jeśli już ma być, nie jest po.. się.?
Skoro słońce zachodzi .. za blokami.. to, wg mnie, powinno być.. za ziemią..
ale tu by trzeba polonisty jakiegoś zapytać, być może mylę się.
Fajne są te powtórzenia w czwartym wersie, ale jeżeli wystepują w nastepnych, robi się przesyt, dla mojego ucha.. ;)
Zakończenie akceptuję takie jakie jest, choć byc może czegoś innego oczekiwałam,
już sama nie wiem...
Pozdrawiam noworocznie.!

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Posem
      54#

      Przez Posem · Opublikowano

      @Berenika97 Bardzo dziękuję. Pozdrawiam. 
    • Duch7millenium
      Biblia i Koran

      Przez Duch7millenium · Opublikowano

      Był sobie papier, na papierze literki, a z literek słówka. Huj, dupa, cipa, borówka O jakimś Jezusie Chrystusie, co mieszkał na kaktusie, o jakimś Bogu, co był gdzieś w rogu, o jakimś Janie Chrzcicielu, zielonym cwelu. Były sobie tam historie różne, O Dawidzie, który miał harem  a w nim same dziewice, Co dostał za to dygawice. Była sobie Maryja, co jej śmierdzi z pyja, bo się myła w sadzawce Siloam, czy jakoś tam, Ale ja na to wszystko sram, bo to urojenia, a ja urojeń, już żadnych nie mam.   I był sobie Judasz, co z drzewa zwisał jak kutas. i było sobie życie, prawda i droga, donikąd, złowroga, były sobie tam bzdury fermentne, jakieś historie mętne, jakieś cudzołożnice, jakieś nałożnice, jakieś cuda, wianki przyszedł se taki Jezus, krezus, powiedział, że prawo się nie zmieni a nowe przykazanie dał, i się sam skompromitował.   Coś o dwóch mieczach i trzosie, żeby nic nie zrozumiały łosie, bo łosie to same wymyśliły, świątynię zbudowały i zniszczyły.   W Koranie natomiast był sobie kolejny taki, co miał się cudownie i pasował do całej biblijnej paki.   A tam chodzi tylko o siusiaki.
    • Charismafilos
      Anioł w czarnym płaszczu

      Przez Charismafilos · Opublikowano

      @Achilles_Rasti dobry wiersz... ale człowiek to jednak nie pająk... na szczęście ;)
    • Sylwester_Lasota
      Pustostan

      Przez Sylwester_Lasota · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Nie wiem jak to się stało, że umknął mi ten komentarz. Dopiero teraz go przeczytałem. Dzięki.   Pozdrawiam  
    • Kamil Olszówka
      Księżyc i krople rosy

      Przez Kamil Olszówka · Opublikowano

      W jasną księżycową noc, Gdy skrzaty i chochliki podobne zjawom, Kłaniają się przyrody sekretom, Próbując sobie zjednać ich przychylność,   Skrzący w pełni srebrzysty księżyc, Odbijając się w setkach kropel wieczornej rosy, Zapytał wyniośle każdej z nich, Czy więcej swego blasku im użyczyć,   Te między sobą się naradziwszy, Opiniami swymi wymieniwszy się w skrytości, Nie czekając dłużej ni chwili, Odparły zaraz dumnemu księżycowi...   – Nie potrzebujemy twej łaski, Gdyż ty sam, choć taki dumny, Jesteś jedynie sługą naszej planety, Niczym paź królowej swej wierny,   A naszymi paziami , Oddanymi nam i wiernymi, Są niezliczone świętojańskie robaczki, To ich blaskiem nocami się cieszymy,   Bo tak naprawdę każda z nas Jest niczym maleńka planeta, Wszelakich niepojętych sekretów pełna, Strzeżonych przez upływający czas,   Nieprzebranych łąk połacie, Otulone wielkim zieleni płaszczem, Tak rozległe i ogromne, Niezbadanym są naszym kosmosem,   Bowiem niczym olbrzymie planety, Ukryte w czeluściach nieznanych galaktyk, Choć maleńkie także i my, Ukryte jesteśmy pośród tej łąki,   A ta niewielka pobliska rzeczka, Tak skromna, czysta i cicha, Jest nam niczym nasza Droga Mleczna, Równie co i ona tajemnicza,   Niczym gwiazd niezbadanych, Niedosięgłych, złocistych i skrzących, Także i nas maleńkich kropel rosy, We wszechświecie tym są miliardy...   – Wiersz ten dedykuję znakomitej poetce kryjącej się pod pseudonimem JaSnA7 w podziękowaniu za te wszystkie pochlebne komentarze jakie do tej pory pozostawiła ona pod wierszami mojego autorstwa.      

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...