lato, kiedyś

[Lobo]

Zielona makatka na ścianie. Nad nią figurka,
w skupieniu wpatrująca się w swoje i nasze
brudne nogi. Izba maźnięta błękitem, identyczny
front babcinej chaty, ostatniej chyba strzechy.
Chabry w ogrodzie, rozsiadłe na grządkach,
kłujące w oczy pysznym rozrastaniem.
Dorośli zajęci młócką. Zboże zestawione w snopy
zwożą drabiniastymi wozami, szeregowo podają na
maszynę podłączoną do końskiego kieratu. Kobiety
szykują obiad przed domem, spocone, biegające
w kółko, jak stado gęsi, głośniejsze od nich.
Obiad suty, połączony z kolacją wieńczącą dzień pracy,
zakrapiany sowicie kupną wódką, z miasta. My, dzieciaki,
umorusani jak młode diabły, chciwie wsłuchujemy się
w męskie, mocne rozmowy, zapamiętujemy słowa,
którymi będziemy chwalić się przed dziewuchami,
w szkole, po wakacjach, dodając sobie lat.

To było wtedy, gdy zginął Głupi Franek. Przejechał go
samochód, jeden z trzech, które tu widywali.

[Michał_Zawadowski]

nie i nie. jak dla mnie to nie poezja.

[Dotyk]

Świetny obrazek, taki, że ma się dreszcze. Bardzo poetycki wbrew pozorom, niezwykle liryczny.
Dzieciaki zmienilabym na "umorusane" ewentualnie, ale nie upieram się aż tak.

Gratuluję - Mirka

[Piotr Sanocki]

Rzeczywiście, niezwykle rzadki, malowniczy obrazek :) Podoba mi się to zakończenie. Bardzo głębokie.. chwyta za serducho ;)

Pozdrawiam serdecznie

[teraa]

Dla mnei to również nie jest poezja.... a Pani Dotyk ma po prostu słabosc do formy :P

Tera