W bibliotece mojego ojca

[marek_miros]

W bibliotece mojego ojca
światło wlewa się strumieniami
cisza zastyga w półcieniach
jak na obrazach dawnych mistrzów
stół lampa bukiet róż
złoty kurz krąży światłowodami
kilobajty informacji zawieszone
czekają
w spokoju ksiąg
w pewności ksiąg
w stałości ksiąg
w sowich oczach ścian
wszystkowiedzących
garść wyschniętych długopisów
stare kredki

śliniąc wkład piszę

To co najważniejsze.

[Zdzisław Antolski]

No pięknie, proszę pisać.

[Nata_Kruk]

Marku, opis biblioteki podoba mi się, mam zastrzeżenie do ostatniego wersu,
czy nie lepiej byłoby zapisać... o tym co najważniejsze.. bo wyszło tak trochę,
jakby o to ślinienie chodziło.
Pozdrawiam.

[marek_miros]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dzięki za odwiedziny. Cenna uwaga. Ale w bibliotece ojca staje się znów dzieckiem. Stąd to "dziecinne" zachowanie. Czerpanie w dziecięcy sposób z tego ( z wiedzy, doświadczenia itp) co można w takiej "bibliotece" znaleźć. Myślę jednak, że "To co najważniejsze". można napisać z dużej litery. Dzięki MM

[Sylwester_Lasota]

obrazowo oddałeś klimat starej biblioteki i ukryłeś w niej to co najważniejsze :). tajemniczość tego stwierdzenia prowokuje do przemyśleń :).
pozdrawiam i do poczytania :)

[marek_miros]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję za czytanie. Z wielką radością (?) przyjmę też objaśnienia do Pańskiego komentarza Pozdrawiam MM

[marek_miros]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Czym było by to forum bez Twoich serdecznych i miłych słów. Wszędzie potrafisz znaleźć coś dobrego. Dziękuję i pozdrawiam MM

[Sylwester_Lasota]

no, nie wszyscy tak uważają, ale dzięki. po prostu staram się być szczery :)

[Zdzisław Antolski]

"śliniąc wkład
piszę to co najważniejsze"
- może taki układ? Nie jestem pewien, ale chyba rzeczywiście można to jakoś zmienić.
Poza tym "światło wlewa się strumienia" - przez okna?
Bo jakoś tak w Pana wersji urwane, a przecież mówi się też "światło wiedzy".
Takie naprędce uwagi.
Pozdrawiam

[marek_miros]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dzięki za uszczegółowienie. Co do tych kredek. Tak - również czuję ten jakby przeskok, dysonans. Uwaga przyjęta. Pomyślę. Co do światła. To musi być światło z zewnątrz (światło zawsze pochodzi od słońca) więc przez okna. Nie chciałem jednak pisać o oknach tylko o wnętrzu. A "światło wiedzy" to ma być "złoty kurz" właśnie w tym wpadającym świetle słońca. Dziękuję za czytanie i uwagi MM

PS: Po namyśle zmieniam wg wskazówki. Dziękuję MM

[Sylwester_Lasota]

Marku, a może
'do biblioteki mojego ojca
światło wlewa się strumieniami'?
albo bez pierwszego wersu, bo jest on w końcu powtórzeniem tytułu.

[marek_miros]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

A wiesz, że może i masz rację. Powoli robi się z tego warsztat. Może za wcześnie wrzuciłem ten wiersz. Ale uwag szanownego koleżeństwa trudno nie uznać. Co najwyżej dopiszę kilku współautorów. MM

[Sylwester_Lasota]

warsztat, niewarsztat, w końcu to jest forum dla początkujących :) i życzliwe uwagi zawsze wskazane :).
a autorstwo pozostaw sobie :)))

[NowyVega_NowyVega]

prześwietlić nieco tekst ze słów ,,nadgadanych ,,

dziwnie wybrzmiewa mi to:
W bibliotece mojego ojca
w zestawieniu z :
śliniąc wkład

Początek biblijnie jakoś brzmi a zestawiony z tym poślinionym wkładem
hmmm. jakoś mi nie leży
ale sam zamysł wiersza jest dobry
wart by go doszlifować

To oczywiście takie moje fumy
Pozdrawiam:)

[marek_miros]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję za budujące słowa. Łatwo się można domyśleć, żę wiersz napisałem właśnie tam - w bibliotece. Ale nie wiedziałem jak go skończyć. I wtedy nagle postanowiłem zakończyć opisując sam zapis. Fakt miałem tylko stare kartki papieru i kilka wyschniętych kredek. Trzeba sobie w życiu radzić. I włączyłem to w wiersz. Mi też nie do końca pasowało . ale życie jest życie. I tak dobrze że natchnienie złapało mnie w bibliotece. ;) MM

[Anna_Para]

Marku,

zrezygnowałabym z jedynej kropki w wierszu i z wielkich liter.

Poza tym - zazdroszczę Ojcu osobnej biblioteki a Autorowi wiersza - szacunku w ujęciu tematu.

Cieplutko,

Para:)

[marek_miros]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Anno! Dzięki za odwiedziny. Wiersz sam zaczynam lubić coraz bardziej bo każdy łapie go za koniec i próbuje wykręcić po swojemu. ;);) taki jakiś wyszedł, że wszystkich drażni. a Tato ma rzeczywiście imponujący księgozbiór. I jest to część jego życia. Biblioteka była zawsze po części domem. Również ciepło :))) MM

[Oxyvia]

Bardzo dobry, pełen nastroju wiersz. Widzę niemal tę bibliotekę i siedzącego przy stoliku z różami chłopca, piszącego na przykład pamiętnik, a w nim tylko ważne i poważne sprawy, bo o innych nie wypada pisać w tak dostojnym i mądrym miejscu jak biblioteka ojca. Bardzo mi się to podoba.
Gdyby każdy ojciec umiał i chciał mieć taki autorytet!...

[Baba_Izba]

Podoba mi się atmosfera wiersza i sam wiersz również.
Pozdrawiam
- baba

[Lilka_Laszczyk]

Fajny wiersz. I znów udało Ci się napisać coś ciekawego i niepowtarzalnego. Klimat starej biblioteki z wszechobecnym kurzem i powaga zawieszona w powietrzu jak na nitce, są prawie namacalne.
Zastanawiam sie czy nie lepiej byłoby ująć wszystkie przymioty ksiąg (spokój, pewność, stałośc) w jeden wers?
Ale to takie tam gdybanie. wiersz jest Twój!
Pozdrawiam
Lilka