Pragnienie - seria: Po tamtej Stronie Rzeczywistości

[Lidia Duval]

Pragnienie - Opowiadanie nr 2 z serii – Po Tamtej Stronie Rzeczywistości


Nie widziałam jej, w zasadzie nigdy jej nie zobaczyłam, za to czułam jej obecność, zawsze gdy tego potrzebowałam, zawsze gdy na całe gardło wołałam że nie chcę żyć, że nienawidzę tego świata, jego wszystkich brudów i grzechów, że wypalam się i nie mam już sił.
Ona wtedy przychodziła...
Lekkie poruszenie zasłonek, delikatny dotyk jej dłoni na moim rozgrzanym od łez policzku i zapach lili oznajmiał mi jej przybycie. Otulała mnie swoimi ramionami, szeptała kojące słowa, pocieszała i zawsze powtarzała, że nie nadszedł jeszcze mój czas – wtedy obie płakałyśmy, Ona nad swoim losem a ja nad swoim. Było nam łatwiej. Do czasu...
Wszystko kiedyś się kończy i nawet nikt nie zdaje sobie sprawy jakie to trudne. Przekonałam się o tym tamtego dnia, kiedy po raz kolejny wezwałam moją przyjaciółkę. Miałam już naprawdę wszystkiego dość, tak bardzo chciałam umrzeć, zapomnieć o wszystkich troskach, zapomnieć o bólu o przegranym życiu o niewykorzystanych szansach o krzywdach jakie wyrządziłam tym wszystkim których kocham. Tak bardzo chciałam umrzeć. Tak bardzo...
Ona przyszła. Tego wieczoru zapach lili był zdecydowanie silniejszy. Wszystko przebiegało jak zwykle. Poczułam dotyk jej dłoni na moim policzku, musnęła mnie nawet swoimi włosami. Wtuliłam się w nią, przyjęłam ją w ramiona i wtedy usłyszałam jej głos – ale nie w myślach jak do tej pory – ale tuż przy uchu – wypowiedziany szept, który wstrząsnął moim ciałem jak nic i nikt nigdy dotąd. Odsunęłam ją od siebie na wyciągnięcie ramion. Zobaczyłam jej twarz, piękną a zarazem straszną. Zielone oczy przewiercały mnie na wylot... ale ja się ich nie bałam, przecież znałam je od dzieciństwa – patrzyłam w swoje własne oblicze, okolone długimi czarnymi włosami, które pięknymi kaskadami spływały na moje ramiona. Mimo iż zaschło mi w ustach, resztkami sił zapytałam – Zaopiekujesz się moją rodziną ?
- Oczywiście, przecież jesteśmy tym samym, jesteśmy jednością. Ja spełnię Twoją rolę a Ty moją.
Słuchałam swojego głosu z zafascynowaniem, ciągle nie mogąc uwierzyć, że to wszystko dzieje się naprawdę.
Powolutku traciłam swoje kształty, dłonie jeszcze przed chwilką całkiem realne, zaczęły blednąć, odsłaniając mi po kolei tkanki żyły i kości. Taka przemiana dokonywała się w całym moim ciele. Czułam to ponieważ bolało, zarówno fizycznie jak i psychicznie. Moje drugie ja, również cierpiało, może w inny sposób a może w identyczny, wiem jedno, zanim dokonała się przemiana nasze łzy wymieszały się w jednym kielichu bolesnych wspomnień. Zanim opuściłam mój dom, obejrzałam się za siebie i powiedziałam w myślach – przybędę zawsze, gdy tylko poprosisz o Śmierć....

I Nią się stałam ...


„... to czego pragniesz, to o czym marzysz, może się Tym stać...”

To moja mała próbka. Proszę o konstruktywną ocenę :)
Lidka

[asher]

Nie całkiem rozumiem, ale podoba mi się. Takie czysto kobiece. Czekam na więcej. Przyjdą inni i powiedzą, że przegadujesz i za dużo powtórzeń, ale to są naprawdę detaliki. Pozdrówka!

[Leszek_Dentman]

Aby to do końca pojąć trzeba by chyba choć jedną nogą znaleźć się po "tamtej stronie". Podoba mi się. Czy to nie ty pisałaś swego czasu tą historię o drwalu? Nie pamiętam tytułu i nie mogę jej teraz namierzyć.

[zwykła]

Czyli "czysto kobiece" to ckliwa słodycz? hmm...
przykro mi, ale mnie ta harlequinowa estetyka ani trochę nie bierze

[Lidia Duval]

Leszku - niestety Drwal to nie moje dzieło. Co do znalezienia sie po "drugiej stronie" to faktycznie prawie Tam byłam.
Kilka słów wyjaśnienia: to maleńkie opowiadanko pisałam pod wpływem wielkich emocji. Można powiedzieć, iż dzieki tym paru słowom nie oszalałam. Nie wiem czy faktycznie jest to kobiece, albo inaczej "harlequinowskie"... dla mnie takie nie jest. Błędy poprawię, ale jeszcze nie teraz :) Najpierw muszę sie odrobinkę zdystansować. Pozdrawiam :)

[natalia]

powiedziałabym "maleńka" ta próbka... ciężko coś powiedzieć, jest w sumie takie jeszcze mało wyraziste, jak dla mnie. Chociaż opisy masz ładne. Czekam na więcej :)

Serdecznie pozdrawiam
Natalia

[PiątaPoraRoku]

to takie nie zaczęte i niedokończone... zbyt krótkie ale ma w sobie coś.....
chciało by sie by poprowadziło do.. no własnie.. do wniosków, do końca. do wyjasnienia...