reminiscencja

[Kaliope_X.]

kiedy byłam małą dziewczynką,
siadałam w środku świata
pod drzewem z dwoma ramionami.
wierzyłam, że z dwoma.

patrzeć w górę było zbyt trudno,
za wysoko świeciło słońce.

nad głowami ludzi w tym świecie
niestrudzenie rozdzierały pejzaże
sokoły, wróble i jaskółki.
szukałam gołębia.

kiedy byłam małą dziewczynką
błogosławieństwa spadały z nieba

na wyciągnięcie ręki. ziemia
nie przepalona jeszcze sumieniem,
zatrzymana w przestrzeni jak szkło,
powiększające dna kwietnych kielichów.

wtapiałam palce w grudy pośród traw,
z mięśniami ramion spiętymi do lotu.

kiedy byłam małą dziewczynką
nie pochylałam twarzy ku ziemi,
płacząc jednocześnie w dwa rodzaje
ciszy, z wiarą i nadzieją.

dzisiaj wspinam się na palcach
chcąc dosięgnąć baśni z okruchów chleba.

złote jabłka nigdy nie spadną
z drzew o dwóch konarach. już wiem.
nie ma śniegu tam,
gdzie źdźbła dojrzewają do słów

pod wielką szklaną kopułą milczenia.
kiedyś byłam małą dziewczynką,

chciałam mówić językami ludzi i aniołów.


(30.08.2012)

[Kaliope_X.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

szaraku, dziękuję za czytanie i komentarz. nie odbieraj wszystkiego dosłownie. nie piszę o dzieciństwie ;)
siedząc pod "drzewem" gdzieś "w środku świata", "mała dziewczynka" nie chce wcale odkrywać "kolejnej" Ameryki.
dziękuję za poświęcony czas!

pozdrawiam serdecznie,
in-h.

[Rihtik Stempelek]

[center]krotochwolnie

reminiscencje ze zdarzeń
doznanych krzywd i radości
bez echa przebrzmiałych marzeń
zaznanych i nie czułości
interferencja z wczoraj
z tego co dzisiaj się zdarza
z rozpaczą zatem nie wołaj
cóż umysł se wyobraża

:)

[Kaliope_X.]

Rihtiku, dziękuję za czytanie i ciekawą odpowiedź wierszem.

pozdrawiam,
in-h.
:)

[Lilka_Laszczyk]

Witaj Kaliope
Przeczytałam raz, a potem jeszcze raz i jeszcze. I za kazdym razem cos innego dostrzegłam. Nawet nie w sensie gorzkiej, piołunowej wymowy, ale ładnych porównań. Bardzo mi się....zatrzymana w przestrzeni jak szkło, powiekszając dna kwietnych kielichów....
Kojarzy mi się z muszka zamkniętą bursztynem i czasem. I jakąś nieuchronnością tego czasu. Twój wiersz wpadł dziś do mnie z liryzmem wtapiając sie własciwie w mój nastrój. Czytałam z przyjemnością.
Pozdrawiam z nowym rokiem szkolnym Kaliope
Lilka

[Oxyvia]

Kaliope, bardzo ciekawy wiersz. I bogaty w znaczenia. Nie przepadam za białmi wierszami w modnej teraz konwencji, ale ten mi się naprawdę podoba, wciągnął mnie. :-)
Drzewo o dwóch konarach-ramionach rozumiem jako coś w rodzaju bóstwa uosabiającego obie płcie, zawierającego wschodnie jing i jang, pierwiastek żeński i męski. Goiłąb - to oczywiście poszukiwanie pokoju i stałęgo lądu - swojego spokojnego miejsca na świecie. Zbyt trudne patrzenie w górę na słońce odbieram jako nieśmiałość, skromność, lęk przed bóstwem lub własnymi nadziejami...
Całość wiersza robi na mnie wrażenie wyrazu rozczarowania dorosłej kobiety tym, w co wierzyła jako dziewczynka i co jej się nie spełniło, więc traci wiarę w to: jej bóstwo okazało się mlczące i głuche, szklane - sztuczne - choć ona sama nauczyła się mówić językami ludzi i aniołów - dziecięca wiara i ufność okazały się baśnią.
Każdy chyba zna to rozczarowanie, szczególnie kobiety,przede wszystkim my, niestety. Ale Ty to pięknie wyraziłaś.

Mam też małą uważkę, jeśli pozwolisz. W jednej strofie jest chyba literówka:
"na wyciągnięcie ręki. ziemia
nie przepalona jeszcze sumieniem,
zatrzymana w przestrzeni jak [u]szkło,
powiększając[/u] dna kwietnych kielichów." - czy nie powinno być: szkło powiększającE?

Uściski, Kaliope. :-) Wszystkiego najlepszego.

[NOWA]

Wiersz skojarzył mi się z piosenką i słowami " kiedy byłem małym chłopcem, hej..."
Ja odbieram wiersz jako powrót pamięcią dorosłej kobiety, do lat dziecinnych, kiedy była małą dziewczynką. Wtedy inaczej odbierała świat, bardziej baśniowo, może nie zawsze idealnie go odbierała, ale teraz patrząc z perspektywy dorosłej kobiety chciałaby wrócić do niego.
Ciekawy, zmusza do kolejnego przeczytania i kolejnego....
Pozdrawiam:)

[Kaliope_X.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Lilko, wielką przyjemnością dla mnie było przeczytanie Twoich słów.
Dziękuję za miłe odniesienie, piękne skojarzenie zatrzymania chwili w bursztynowej kropli - poza czasem, nieskończonością i ograniczeniami.
Niezmiernie mi miło, że wiersz dopełnił liryzmu chwili i towarzyszył Ci w refleksji.
Pozdrawiam serdecznie!

in-h.

[Kaliope_X.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Oxyvio, miło czytać Twoją przychylną opinię!
Rozpracowałaś przesłanie z dokładnością co do joty. Co prawda w nieco innym obrazowaniu ukrytym za metaforami, ale wydobyłaś sens. Ja dopowiem tylko, że wiersz ma jeszcze inne znaczenie, którego już Czytelnik nie dostrzeże "gołym" okiem - tzn. bez moich dopowiedzeń. Niemniej zostawiam tę kwestię na boku, bo to już bardzo osobista refleksja nakładająca się na tę, dostrzegalną obiektywnie (kwestia mojego światopoglądu, który opiera się na dwóch filarach, jak dwóch konarach drzewa, a każdy z nich działa na wzór szkła, powiększającego - "dna kwietnych kielichów", znów mających sens w metaforze, itd., itd., ale to już wykracza poza wiersz ;) )
Co do przytoczonego fragmentu, rzeczywiście, nie zauważyłam, że "połknęłam" literkę. Już poprawiam. Dziękuję za zwrócenie uwagi!
A białe wiersze wciąż są dla mnie trudne, Oxyvio. Tym bardziej cieszy mnie, jeśli ktoś znajdzie w nich choć fragmencik dla siebie.

Pozdrawiam Cię serdecznie i również życzę wszystkiego dobrego!

in-h.

[Kaliope_X.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Witaj Nowo :)
Miło znów czytać Twoje refleksje. Cieszę się, że wiersz skłania do kolejnych i kolejnych i... To zawsze radość dla autora.
Twoje skojarzenia są jak najbardziej słuszne, spojrzenie wstecz na świat spod ogromnego cienia dwóch najważniejszych ramion, jakie trzymały w objęciach i trzymają do dziś, choć mała dziewczynka dawno już nauczyła się słów, by wyjść spod szklanej kopuły. Milczenie nadal jednak czasem pozostaje - powrotem do chwil spotkań z ludźmi i aniołami :)

pozdrawiam serdecznie, jeszcze z promieniami słońca ;)
in-h.

[Magda_Tara]

jakżeż się to czyta na głos! ściskam, Kaliope :*

[Kaliope_X.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Magdo, dziękuję za głośne czytanie! ściskam również :)

pozdrawiam,
in-h.

[Bolesław_Pączyński]

Ciekawy wiersz nasycony wyobraźnią.

kiedy chłopcem małym byłem
czas tak strasznie mi się dłużył
i myślami hen błądziłem,
świat był wtedy taki duży.

dziś u boku mojej żony
i świat jakby trochę zmalał
a czas pędzi jak szalony,
lecz nie będę się użalał:-)

Serdeczności Kaliope:-)

[Nata_Kruk]

Wczoraj tylko zerknęłam, ale dzisiaj przeczytałam z uwagą.
To bardzo przemyślany treściowo wiersz. Powtórzenia.. kiedy byłam małą dziewczynką.. dodają swoistego klimatu,
każą pamiętać, że Autorka/peelka cofa się mimowolnie w czasie, analizuje, stara się zrozumieć i.. szuka.. w pamięci i teraz,
nie ocenia wrażliwości, lub jej brak u innych, ale też sama dużo jej posiada, w sobie... tak to widzę. Dobry tytuł.
Pozdrawiam... :)

[teresa943]

"gdybym mówił językami ludzi i aniołów
a miłości bym nie miał,
byłbym niczym"

tak. bez miłości człowiek nie umie żyć, nie potrafi być "małą dziewczynką" - prostą, ufną, wierzącą we wszystko i wszystkim a "błogosławieństwa spadały z nieba" a potem przyszły życiowe doświadczenia (wiedza, poznanie) i nastąpiło rozdarcie pomiędzy niebem a ziemią...pozostały tylko marzenia.

podoba mi się powtarzanie to "kiedy byłam małą dziewczynką", wciąż zawraca tok rozmyślania Peelki ku czystości, miłości, ufności.
puenta jest jak westchnienie: chciałam kochać prawdziwie, mówić i żyć prostolinijnie...chciałam, ale dziś już wiem:

złote jabłka nigdy nie spadną
z drzew o dwóch konarach. już
wiem.
nie ma śniegu tam,
gdzie źdźbła dojrzewają do słów

skojarzyło mi się: "jeśli się nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego", więc warto nasladować Peelkę:

dzisiaj wspinam się na palcach
chcąc dosięgnąć baśni z okruchów chleba.

i wskrzeszać ową "małą dziewczynkę" w sobie :)

piękny wiersz, Kinguś, zamyślił, więc zabieram :))

serdecznie pozdrawiam - Krysia

[Kaliope_X.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bardzo mi miło znów Ciebie gościć, Bolesławie.
Jak zawsze z pięknym, wierszowanym komentarzem. Dziękuję serdecznie!

bo gdy dzieckiem jest się małym,
wszystko w świecie trwa wesoło.
świat tak wielki, chociaż cały
w snach się mieści. naokoło

dźwiękiem baśni szum dnia. w nocy
każdej lampce cień posłuszny.
cóż, z dzieciństwa tylko kocyk
ciepłem wspomnień trwa, nim uśniesz.

z brzaskiem życie gna znów dalej,
w środku świata drzewo stale

dojrzewa.


pozdrawiam i również serdeczności życzę!
in-h.

[Anna_Para]

Kaliopku,

przyznam, że zabieram się do tego tekstu nie pierwszy raz. Przysporzył mi sporo kłopotu.
Brakuje mi w nim ładu przestrzeni: ładnie opowiada się świat z perspektywy "z ziemi ku niebu", po czym perspektywa zmienia się (konsekwentnie) z odmiennym wektorem. I tak bym zostawiła.

Jabłoń i ramiona? Ładne zestawienie. Ale pojawia się "drugi temat", i już nie wiem, o czym chcesz opowiedzieć. Nie dopowiadałabym już "języków ludzi i aniołów".
Mam także wrażenie przeładowania formy w refreny, które dążą do klamry. Ale czy potrzebnie? Dość teorii. Powarsztatuję, jeśli Autorka pozwoli:

kiedy byłam dziewczynką,
siadałam w środku świata
pod drzewem z dwoma ramionami.
wierzyłam.

patrzeć w górę było trudno.


nad głowami ludzi w tym świecie
pejzaże rozdzierały sokoły,
wróble i jaskółki.
szukałam gołębia.

błogosławieństwa spadały z nieba.

na wyciągnięcie ręki. ziemia
nieprzepalona jeszcze sumieniem,
zatrzymana w przestrzeni jak szkło,
powiększające dna kwietnych kielichów.

zanurzałam palce w grudy pośród traw.

z mięśniami ramion spiętymi do lotu
nie pochylałam twarzy ku ziemi,
płacząc jednocześnie w dwa rodzaje
ciszy, z wiarą i nadzieją.

dzisiaj chcę dosięgnąć baśni chleba.

złote jabłka nigdy nie spadną
z drzew o dwóch konarach.
źdźbła dojrzewają do słów.
pod wielką szklaną milczącą kopułą.

już wiem.

- w ten sposób uwypukla się opozycja "wierzyłam" - "wiem". I zostaje tu jako pointa.
- zabrałam Ci "śnieg", i mam wrażenie, że go wcale nie brakuje.
- uwypukla się funkcja "szkła": najpierw jest narzędziem do poznawania świata, po latach - więzieniem, kopułą milczenia (robię z niej "milczącą kopułę" - unikamy dopełniaczówki, bo jedna już jest. Niech będzie:)

Wiersz w tej chwili stał się czytelniejszy. Mam wrażenie, że jest czyściej. I tak zostaje dość hermetyczny, bo czytelnik musi sobie dość intensywnie poszukać metafory (czy symbolu) drzewa o dwóch ramionach :)

Cieplutko pozdrawiam, mam nadzieję, że nadrobiłam "zaległości".
Pozdrawiam,

Para:)