Burza

[Agnieszka_Gruszko]

gdy powraca cisza
na moich ustach
wykwita cierpienie
tęskne kłosy traw
strute słonecznym blaskiem
kładą sie po ziemi
pod dotykiem wiatru

ja nie potrafię
opuszkami palców
oderwać sie od niej
choćbym uleciała

gdy powraca cisza
cały świat umiera
tylko w moim ciele
drży wciąż pod żebrami
małe, brudne serce
niezdolne zastygnąć

każde słowo
z nie-mych ust
płynie jak pochodnia
choć niebo ciemnieje
wciąż nie wiem
czy to ja krzyczałam

[Adam_Szadkowski]

Cały wiersz jest napisany troszkę jakby za miarowo (minorowo - to oczywiste...). Nie ma wybuchu żadnego, a tego sie spodziewałem... Potrezbny był mi jakiś przełom. Ale Ty łagodnie chodzisz po tekście i nic mnie nie zachwyca... oprócz... Oprócz ostatniej zwrotki! Właściwie mogłaby być kamieniem węgielnym nowego (bogatszego w wyrazy i rytm) wiersza.


Adam