Dla B.

[Syriusz]

odchodzi spokojna
gdy mi serce odbiera rozum
ona idzie
z promieniami słońca na ramieniu,
we włosach
wiatr kłania przed nią
złoto pól, kłos każdy jeden
pięszą nogi, uda mej niewiasty
polne kwiaty na pożegnanie

mi pozostawiła tylko zimne "dowidzenia"

[Gość]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

spokojna
gdy serce odbiera rozum
z promieniami słońca na ramieniu
idzie w złoto pól

gdzie kłosy
nagie uda
i polne kwiaty

mówią mi do widzenia


Tak przeczytałam Pana wiersz.
Pozdrawiam

Malene

[Anna_Para]

Tekst trzeba poprawić.
Doskonale proponuje to moja poprzedniczka.
Powodzenia,

(...),

Para:)

[Kaliope_X.]

Syriuszu, chociaż to nie mój "ogródek", również myślę, że można trochę "pograbić". świetny przykład dała Marlene.
ja położyłabym akcent jeszcze na co innego, ale nie chcę popsuć.

mimo wszystko, wiersz urzekł mnie sposobem obrazowania, wyrażenia trudnej emocji: jej spokój - jak gdyby nigdy nic, odwraca się i odchodzi, głaszcząc rękami kłosy, swobodnie. odchodzi i zabiera wszystko, co najpiękniejsze: złoto pól, ciepło słońca, nawet kwiatom odbiera barwy, dla siebie. "wolna". a on? rozpacza, w myślach rozbierając na głoski zimne dowidzenia. tylko to mu pozostało. i serce nierozumne...

początek Twojego wiersza oraz puenta, przypomniały mi słowa, które sama niegdyś napisałam, choć w nieco innym znaczeniu:

gdybym mówił językami ludzi i aniołów
byłbym bardziej dorosły
ważąc słowa
na szali milczenia położyłbym ufność
w rozum i serce (...)

takiej ufności życzę peelowi :)

pozdrawiam serdecznie,
in-h.

[Sylwester_Lasota]

do poprawienia, ale coś w nim jest :)
pozdrawiam i do poczytania :)