Bywać ?

[Kaliope_X.]

bo widzisz, życie zawsze jest zagadką,
toczy się w świetle, kamieniem, pod górę
i zaraz spada w ciszę, nie zanadto.
przerzuca mosty nad podartą stułą.

nie wzrusza bojów, milczy z nurtem, płynie,
ani złośliwie czerpie z dennych piasków.
powoli z muszli układając imię,
pustej klepsydrze pozazdrości czasu.

bo widzisz, jeszcze pyta, chce zagaić,
uwodzi w taniec, bez taktu, porywa,
z sopli lodowych znowu będąc majem -
czy jest się, czy się zawsze tylko bywa?


(20.04.2012)

[Gość]

"przerzuca mosty nad podartą stułą"

Ta podarta stuła mnie zastanawia w warstwie treści. Jak się ma do tego bycia.

[Kaliope_X.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

potraktuj to symbolicznie - podarta rozwiązuję to (wszelkie "to"), co miało trwać związane i święte (są też "święte racje"). jeśli jest taka przepaść, to trzeba mostu, żeby dalej być... albo bywać? życie jest zagadką, nigdy nie wiesz z czego tobie ten most wybuduje.

pozdrawiam,
in-h.

p.s. dzięki, że czytasz.

[Gość]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

potraktuj to symbolicznie - podarta rozwiązuję to (wszelkie "to"), co miało trwać związane i święte (są też "święte racje"). jeśli jest taka przepaść, to trzeba mostu, żeby dalej być... albo bywać? życie jest zagadką, nigdy nie wiesz z czego tobie ten most wybuduje.

pozdrawiam,
in-h.

p.s. dzięki, że czytasz.
A nie - to co napisałaś to ja rozumiem. Mnie zastanawia podarta stuła w kontekście jej właściciela. No bo niby skąd ona tam?

[Kaliope_X.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

A nie :) nie szukaj kontekstu właściciela. wiadomo, kto nosi stułę. tutaj to jest atrybut, potrzebny mi do zbudowania tego, o czym pisałam wyżej. cały wiersz to zdziwienie i zadumanie..."bo widzisz..." - jest pewien wątek osobisty w zależności, o którą pytasz. zasadniczo jednak symbolika, którą się wspieram, nie ma naprowadzać na takie tory. inaczej mówiąc - czy mogę nie odkrywać wszystkich kart? pozwolisz? :)

pozdrawiam,
in-h.

[Gość]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

A nie :) nie szukaj kontekstu właściciela. wiadomo, kto nosi stułę. tutaj to jest atrybut, potrzebny mi do zbudowania tego, o czym pisałam wyżej. cały wiersz to zdziwienie i zadumanie..."bo widzisz..." - jest pewien wątek osobisty w zależności, o którą pytasz. zasadniczo jednak symbolika, którą się wspieram, nie ma naprowadzać na takie tory. inaczej mówiąc - czy mogę nie odkrywać wszystkich kart? pozwolisz? :)

pozdrawiam,
in-h.
A ja nie oczekuję odpowiedzi i odkrywania wszystkiego, absolutnie! Napisałem tylko co mnie zanurtowało a prawda taka, że nie ma jak to sobie indywidualnie poczytać :)

[Rihtik Stempelek]

widzę - życie zagadką
zdaje się - bezsensowne
panta rei - strugą gładką
wygląda nienaobnie
lepsze od wybornego
chociażby nardowego
- zabiegaj
i bywaj

:)

[Kaliope_X.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

zgadzam się - bardzo dziękuję za Twoje indywidualne poczytanie :) miło, że tu zajrzałeś!

in-h.

[Kaliope_X.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

zagadką - jak sople ginące w majowych łąkach, zmieniąjące się pory roku. nie chodzi o ślepy los, więc nigdy nie jest bezsensowne.
każdy musi zabiegać, aby nie bywać jedynie.

dziękuję za odwiedziny i ślad czytania, Rihtiku.

serdeczności!
in-h.

[NOWA]

Ciekawie poprowadzony wiersz, od " zagadki życia" do " czy się jest, czy też tylko bywa? " Uważam, że zdecydowanie się tylko bywa i to przelotem.
Pozdrawiam:)

[Kaliope_X.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nowo, zależy jak na to spojrzeć. Zdroworozsądkowo, tylko bywamy - tutaj, jak napisałaś, przelotem. Zastanawiam się jednak, czy w tym bywaniu (czasowym byciu) - jest się, czy się bywa (w domyśle: człowiekiem, sobą, niosącym i wyznającym jakąś wartość etc). I wydaje mi się, że w takim ujęciu, trzeba się starać być. Czyli w przelocie (bo tak trwamy) - być stale. Wokół nas zmienia się wszystko, lodowe sople topnieją, rzeki płyną i wysychają, raz jest nam trudniej (kamieniem pod górę), a innym razem idziemy w świetle. A w każdej z tych sytuacji życie zagaja... bywasz czy jesteś?

Pozdrawiam serdecznie, bardzo wdzięczna za czytanie i refleksję. "Ciekawie poprowadzony" - to wielka pochwała, dziękuję!

in-h.
:)

[marek_miros]

Znowu zachwyt!!!!! Piękne i dające do myślenia. Ten trafia do mnie szczególnie. Za taki wiersz można tylko podziękować.

[Kaliope_X.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Za taki komentarz można tylko podziękować, Marku! :) Tak mnie cieszysz, że znów czytasz !!!

kłaniam się wdzięcznie za "piękne".

pozdrawiam z uśmiechem,
in-h.
:)

[Baba_Izba]

'czy jest się, czy się zawsze tylko bywa?'
'czy jest się zawsze, czy się tylko bywa?'
Niby to samo, a jednak nie. Pierwsze pesymistyczne,
w drugim nieco optymizmu, ale myślę, że takie pytania zadaje sobie każdy w pewnych sytuacjach życiowych.
Wiersz zatrzymuje, pobudza myślenie. Z przyjemnością przeczytałam, zastanawia mnie tylko trzeci wers (końcówka).
Serdecznie pozdrawiam
- baba

[Kaliope_X.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Babo, bardzo dziękuję za pochylenie się nad wierszem, za Twoją refleksję i zawsze cenne uwagi.
Pisząc, rozważałam właśnie takie dwa wersy w końcówce. Jestem za optymistyczną wersją, właśnie dlatego puenta brzmi tak, żeby zastanawiała... "zawsze" w pytaniu leży po stronie, którą poddaję w wątpliwość.
Natomiast trzeci wers ostatniej zwrotki to porównanie do chwilowości i zmienności świata (życia) przyrody wokół... zmieniające się pory roku "bywają" i przemijają jak życie człowieka: czy chcesz w nim być czy bywać i jak chcesz? (zima i wiosna to tylko przykład). Troszkę już o tym napisałam Nowej, powyżej.

Cieszy mnie, że wiersz skłonił do refleksji i że przyjemny w odbiorze :)

kłaniam się z pozdrowieniem,
in-h.

[Dyziek_ka]

spuentowany ostatni wers - fantastyczny. całość płynie, konsekwentnie i interesująco. pozdrawiam usatysfakcjonowany wierszem
:))
pozdrawiam z ukłonem za wiersz.
plus.

[lena2_]

no właśnie ..jak to w życiu..wzloty i upadki, z wiekiem nabieramy pokory i już się tak nie szarpiemy, wystarczy nam czasem bywać...ładny wiersz, lubie takie przemyslenia:)

[Magda_Tara]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

a ja za Dyźkiem, do puenty dopłynęłam z przyjemnością. pozdrawiam serdecznie, Kaliope.
:))

[Agnieszka Szwajgier]

wiersz niesamowity, chciałoby się go czytać i czytać - już od pierwszego wersu czuję, że przemawia prosto do mnie. Ostatnia linijka - wisienka na... popłynęłam... ;)

[teresa943]

poetycko pięknie i refleksyjnie: "tylko bywać?" czy "być?" - warto się zastanowić.

cieplutko pozdrawiam, Kaliope :))
Krysia