kolorowa harmonia

[utopijna kraina]

czasu czasu mi trzeba!
by wyrwał z za kurtyny!
szponami zahaczył marionetki nitkę!

bym...

rozgołębiła bezmanne niebo
przenikając pustynnią ciszy

wykiełkowała w czyichś oczach
pulsem łąki
woń wijącej w łonie słońca

stąpała na szamańskim węglu
rumianego magią żaru


popiół rozszarpanych płatków...

zegar szepcze z minaretu
o utopijnej krainy skryciu
gdzie ubarwia szarości lico
żyjąc harmonijnie z czasem

[Emilia Zone]

"rozgołębiła
odetchnęła
wykiełkowała
nie kołysała
stąpała"

nie uważasz że troszkę tego za dużo?
wydaje mi się, że spokojnie jedną lub dwie zwrotki mogłabyś wywalić..
przez nie wiersz staje się monotonny i nudny

oprócz tego praktycznie nie czepiam się o nic
prócz tego, że "obejrzałam się" jakoś tak nijak brzmi
no i proszę.. po co tyle wielokropków?

hmm.. żeby skonkretyzować.. wiersz nie jest zły, ale trzeba nad nim popracować :)

pozdrawiam
Emilka

[Antoni Leszczyc]

W gruncie rzeczy, jak widzę, tęsknimy do tego samego, oby żadne z nas tak utopijnie. Powietrze mieć, dwie nogi mieć, dwie ręce mieć - nie mieć tego wszystkiego, co na co dzień mieć wypada. Albo inaczej: mieć to wszystko - i jeszcze widzieć w tym sierść, sierść którą się warto otulać. W każdym razie: być inaczej.

Co z wierszem? Podoba mi się w nim przede wszystkim ostatnia strofa (po jej tonie poznałbym Cię nawet, gdybyś nazwała się Groszkiem), podchodzi mi też "czas, [którego] mi trzeba", "kiełkowanie" i "szamańskie węgle". Te dwa ostatnie widzę jak na dłoni; ta "łąka" też się wizualizuje przednio. I - wracając do ostatniej strofy - wyobraził mi się łatwo minaret. Mój dziadek ma w pokoju taki sam :)

Koniec końców myślę jednak, żeś troszkę wiersz przegadała. Dlatego, gdybym miał Ci radzić, to bym trochę wiersz poobcinał jeszcze - przecież te obrazy, jakie przekazujesz, to jakby kolaż; wystarczy, że się będą mglić, a już będą dawały wyobrażenie. Zrezygnowałbym też z przerzutni, gdzie się da (będzie wyglądało naturalniej) i zamieniłbym to "bym..." na inną po prostu formę tych następujących czasowników. Ja wiem, brzmi strasznie zawile - ale chodzi mi (na przykład, jeno fragment wklejam) o coś takiego:

czasu czasu mi trzeba!
by chwycił wyrwał!
szponami zahaczył nitkę marionetki!

a rozgołębię bezmanne niebo
otetchnę ciszą

wykiełkuję w czyichś oczach
pulsem łąki
woń wijącej w słońcu

Rzecz jasna to jest Twój wiersz - więc to w sumie jest bezczelne, że się tak wtrącam :) Ale ja, jak powszechnei wiadomo, okropny jestem niepomiernie :)

Wracając do ciekawszych ode mnie tematów: jest coś w tym wierszu, co mnie do niego przykuwa. Może to jest po prostu fakt, że Cię znam na co dzień - a to jest okazja, bym Cię poznał lepiej. Może to jest po prostu ciekawskość, wiwisekcja - ale przecież rzeczy, które się pisze w wierszu, nie nosi się jak naszywki. Więc, że na co dzień łatwiej się śmiać, niż dumać - to tu chce mi się dumać. Niepomiernie. :)

A może to nie to. Może po prostu piszesz ciekawie. W każdym razie coś w tym wierszu jest. Ja myślę, że przede wszystkim obrazy - które jednak byś jeszcze mogła dopieścić. Bo przecież potrafisz :)

Alem się znowu rozpisał...
Pozdrawiam i przepraszam, żem się tak wymądrzał :)

[Roman Bezet]

No, Panie Antoni - Pański kurs jeszcze wzrasta; chcąc - nie chcąc uratował Pan wiersz przed generalną krytyką, co jest jakby strąceniem "w otchtań" :)
Licząc, że autorka z rad Pańskich skorzysta, dołożę jeszcze zarzut zbytniej miłości do podłych inwersji (np. "o utopijnej krainy skryciu") i postulat opuszczenia takich fragmentów "...". Czekajmy zatem na "dzieła poprawę" :)
pzdr. bezet

[utopijna kraina]

naprawdę BARDZO SERDECZNIE dziękuję za wszystkie komentarzyki,oczywiscie z Panem Antonim na piedestale;))za delikatny,podtrzymywany na poetyckiej dłoni lot "w otchlań";)
wiem...jestem nadpobudzona inaczej,więc wiele nie zmienilam w tym moim wierszyku,ale z perpektywy godziny,wydaje mi się,iż wystarczy;)"bym..."wezmę pod swój obronny płaszczyk,nie weim,moze CZAS otworzy mi oczy by to zmienić,poki co chcialabym by lawirowalo w przestrzeni tejze początkującej tworczosci(co mnie przygnalo,by wzbić się na wyzyny "poezji wspolczesnej?!"ale mam nadzieję,ze nikt nie ma mi tego za złe;)
JESZCZE RAZ GOŁĘBIO DZIĘKUJĘ!

szacuneczek;)