Tam rosły dzikie róże...

[Kaliope_X.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Witaj, Bajadero. Dziękuję za pochylenie się nad wierszem i miłe słowo o "zamyśle".
Nie upieram się co do poprawności technicznej wiersza, wciąż się jej uczę. Ale nie jest niedopracowana. Ma sens.
Natomiast jeśli chodzi o treść, nie chciałabym zmieniać niczego. Wiersz jest przemyślany, duże znaczenie ma interpunkcja - również w przywołanym przez Ciebie fragmencie. Myślnik powinien naprowadzać, a przecinek na końcu zwrotki nie rozgranicza między sensem pierwszej i drugiej, dalej jest kontynuacja aż do kropki w drugim wersie drugiej zwrotki. Więc pisałam o szczebiotach. Mam nadzieję, że wszystko jest już jasne :)

Pozdrawiam serdecznie, życząc dobrej nocy,
in-humility.

[dawniejbezet]

To dykcja "stara jak świat". W rekwizytach (starodawne słowa, całe zwroty - zapisane w czasie teraźniejszym wspomnienia, jakby nic się nie zmieniło w świecie, w myślach podmiotu), w budowie obrazów i metafor (umarły na grzędach rabaty / w przebrzmiałe na ustach modlitwy), w składni (cyt. poprzedni - inwersje).
W swojej konwencji wiersz jest wyśmienity, równiutki, dokładny, nawet z lekko poruszonymi wspólbrzmieniem rymami.
Ale konwencja pozostanie konwencją, to jak (żeby przywołać Różewicza) "śmierć w starych dekoracjach". Byli i są poeci mocujący się z pisaniem regularnym, przekraczający kanony dla odnalezienia prawdy o czasie i sobie, nie tylko w treści, słowie, ale też eksperymencie z formą (przesunięcie średniówki, przerzutnie, a przede wszsystkim klamra ironii - dystansu do słowa, ktore jest czymś innym, niż opisywana rzecz).
Plus osiemnaście - to jest wynik. Tylko pogratulować.
Pozdrawiam

[maria_bard]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

wszedłem
dotkłem

i rozkwitły róże!! :)))


Gratuluję!!! Dotyku...w języku polskim.

[Kaliope_X.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ma Pan rację. Wyobrażenie, obraz w pamięci i cofanie się myślą do okresu codzienności różanego przedsionka domu, panowania rozbujanych w huśtawkach szczebiotów, do czasu ławeczkowych podwieczorków przy kwiatowych rabatach etc. - wymusiło taką właśnie pisarsko-staroświecką konwencjonalność ujęcia.
Patrząc na starą fotografię w sepii, trudno było dobrać inne słowa i formę, niż z "koronki i krochmalu".
Wiersz jak pojedynczy obrazek, zdjęcie w albumie, z wytartą dedykacją... Takie, którego nie sposób się pozbyć, mimo, że inne fotografie już w kolorze :)
Dystans do słowa tworzy i we mnie dystans - do swoich możliwości. Próby były i są. Teraz, cichego, "małego realizmu". Między innymi.

Bardzo dziękuję za poświęcenie czasu oraz za uwagi. Zaszczytem dobre słowo.
Serdecznie odwzajemniam pozdrowienia.

kłaniam się,
in-h.

[Kaliope_X.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

lubię jaskrawe kolory ;)

dziękuję za "dotknięcie" wiersza :) rozkwitły, istotnie.

pozdrawiam,
in-h.

[Oxyvia]

Gratuluję wielkiego sukcesu wiersza! Jak najbardziej zasłużony!
Tak trzymaj, Kaliope! :-)

[Kaliope_X.]

Oxyvio, dziękuję! dla mnie to miłe zaskoczenie. aż strach... :)
in-h.